Σαράντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το φιλμ του Άντριαν Λιν που έχει συνδεθεί ανεξίτηλα με την κουλτούρα των χορευτικών ταινιών της δεκαετίας του ’80, προβάλλεται ξανά αυτή την εβδομάδα ως η ταινία που θα κλείσει πανηγυρικά το Φεστιβάλ Dance on Camera στο Lincoln Center της Νέας Υόρκης.
Πέρα από τις χορευτικές σκηνές που έχουν περάσει στη μυθολογία των 80s, μεγάλο μέρος της διαρκούς ισχύος της ταινίας προέρχεται από το soundtrack, με κομμάτια όπως το "Maniac" του Michael Sembello και βέβαια το "What a Feeling" του Giorgio Moroder, το οποίο τραγουδά η Irene Cara. Τα τραγούδια υποστηρίζουν σκηνές που ουσιαστικά αποτελούν αυτόνομα μουσικά βίντεο, γι’ αυτό και αποθεώθηκαν στο MTV και γι' αυτό εξακολουθούν να κυκλοφορούν θριαμβευτικά στο διαδίκτυο. Η φωνή της Cara συνδέει το "Flashdance" με το "Fame" (που είχε κυκλοφορήσει τρία χρόνια πριν) όπως ακριβώς η δευτεραγωνίστρια Σίνθια Ρόουντς το συνδέει με το "Dirty Dancing", που θα κυκλοφορούσε τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1987.
Εξακολουθεί όμως να υπάρχει και κάποια συμπάθεια για την πλοκή της ταινίας, ως ένα ρομαντικό μιούζικαλ της εργατικής τάξης. Τοποθετημένη στο Πίτσμπουργκ, είναι μια ιστορία που ακολουθεί τα χνάρια της Σταχτοπούτας. Η Άλεξ – η Τζένιφερ Μπιλς στο ρόλο που την έκανε σταρ – εργάζεται ως οξυγονοκολλήτρια την ημέρα και τη νύχτα χορεύει σε ένα μπουρλέσκ κλαμπ (εκεί όπου λαμβάνει χώρα όχι μόνο το περίφημο νούμερο με τα νερό που πέφτει πάνω της από ψηλά, αλλά και η αλλόκοτη σκηνή στην οποία εμφανίζεται με λευκό μακιγιάζ Kabuki ανάμεσα σε στροβοσκοπικά φώτα). Το όνειρό της είναι να γίνει δεκτή σε μια διάσημη σχολή χορού. Μέχρι το τέλος της ταινίας θα το έχει καταφέρει, κερδίζοντας επίσης και την καρδιά του καλού της, ο οποίος είναι το αφεντικό της στο εργοστάσιο χαλυβουργία όπου εργάζεται.
Με την πάροδο των χρόνων, η ταινία του Άντριαν Λιν απέκτησε κι ένα είδος αμφιλεγόμενης φήμης, επειδή η πρωταγωνίστριά της ελάχιστα συμμετείχε η ίδια στα χορευτικά νούμερα της Άλεξ που άφησαν ιστορία και στο μεγαλύτερο μέρος τους εκτελέστηκαν από μια Γαλλίδα χορεύτρια, τη Marine Jahan. Δεν ήταν η μόνη που ντουμπλάρισε την Τζένιφερ Μπιλς στην ταινία, ενώ το διάσημο backspin που φαίνεται να κάνει η πρωταγωνίστρια πραγματοποιήθηκε από έναν 16χρονο B-Boy και χορευτή breakdance, τον Ρίτσαρντ Κολόν, πιο γνωστό με το ψευδώνυμο Crazy Legs.
Όπως πολλά χρονιά αργότερα δήλωνε ο ίδιος σε μια συνέντευξή του, τον είχαν φέρει για να διδάξει φιγούρες στους χορευτές της ταινίας, τελικά όμως ο σκηνοθέτης του ζήτησε να εκτελέσει ο ίδιος το backspin, φορώντας κορμάκι και περούκα, και αφού είχε ξυρίσει τα πόδια και το νεοφυές μουστάκι του.
«Ήμουν ένας μικρός Πορτορικανός αλαζόνας από το Μπρονξ με μάτσο συμπεριφορά», έλεγε ο Κολόν. «Έβαλα τα χέρια μου στο πρόσωπο του Άντριαν Λιν και του είπα: ‘Πρέπει να με πληρώσεις καλά για να το κάνω’». Έτσι κι έγινε. Και στις επόμενες δεκαετίες, οι επιταγές που τακτικά ερχόντουσαν, «σίγουρα ήταν πολύ χρήσιμες», προσθέτει, όπως και ο τίτλος που τον συνοδεύει από τότε, ότι ήταν ο πρώτος εκπρόσωπος του hip-hop με drag αμφίεση. Ωστόσο, είχε ήδη συμμετοχή στην ταινία ως μέλος της πρωτοποριακής B-Boy ομάδας Rock Steady Crew, οι οποίοι εμφανίζονται σε μια προηγούμενη σκηνή να χορεύουν στο δρόμο γύρω από ένα boombox, όταν τους ανακαλύπτει η πρωταγωνίστρια.
«Είναι αδύνατο να υπερεκτιμήσει κανείς τη σημασία του "Flashdance" στην ιστορία του breakdance», δηλώνει σήμερα ο Joseph Schloss, συγγραφέας του βιβλίου "Foundation: B-boys, B-girls and Hip-Hop Culture in New York". «Αυτή η σκηνή και μόνο έφερε το breakdance στην επικαιρότητα ως κυρίαρχη τάση».
Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, τα μέλη της ομάδας έγιναν αμέσως «διασημότητες στο γκέτο», έλεγε ο Κολόν. «Υπήρχε ξαφνικά πολλή αγάπη αλλά και πολλή ζήλεια». Εμφανίστηκαν στην εκπομπή του David Letterman και την επόμενη χρονιά βρέθηκαν ξανά στο πανί, στην ταινία “Beat Street”, μια από τις ταινίες με θέμα την κουλτούρα του breakdance που έκαναν την εμφάνισή τους στις οθόνες το 1984.
Το ενδιαφέρον του Χόλιγουντ μπορεί να εξανεμίστηκε γρήγορα, το breakdance όμως δεν πέθανε ποτέ. Για δεκαετίες, έλεγε ο Κολόν, συναντούσε ανθρώπους που έβλεπαν ξανά και ξανά το "Flashdance" μόνο για να δουν εκείνη τη σκηνή στο δρόμο. Η διαχρονική ακτινοβολία της σκηνής είναι αισθητή στο "Top Nine", ένα νέο ντοκιμαντέρ που κάνει παγκόσμια πρεμιέρα αυτές τις μέρες στο φεστιβάλ Dance on Camera και θα προβληθεί λίγο πριν το "Flashdance". Πρόκειται για την ιστορία της ομάδας Top 9, ενός ρωσικού B-boy crew που δημιουργήθηκε πριν από 20 χρόνια περίπου. Τα μέλη του δεν έζησαν ένα παραμύθι όπως η πρωταγωνίστρια του "Flashdance", συνεχίζουν όμως να χορεύουν.
Με στοιχεία από τους The New York Times
