ΤON TEΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ έχει ανοίξει και εδώ η συζήτηση για τις εκτρώσεις. Η Εκκλησία της Ελλάδος, φρικτός χορηγός της καταπίεσης των γυναικών εδώ και χρόνια, συζητά το θέμα. Δεν φτάνει που έχουν εξαιρέσει μια έκταση της ελληνικής επικράτειας και την έχουν διατηρήσει μόνο για αγόρια και αρσενικές κότες, που διαποτίζουν με ενοχή τα μικρά, που γαλουχούν στρατιές πιστών με αυτοαπέχθεια και, ενίοτε, σκέτο μίσος, τώρα ασχολούνται και με το δικαίωμά μας να διαλέγουμε εάν θέλουμε να είμαστε μητέρες. Επαναφέρουν το ανακριβές δίπολο γυναίκα - παναγία παρθένος ή γυναίκα - παραστρατημένη πόρνη.
Από κοντά σιγοντάρει το νέο συντηρητικό ρεύμα που υπάρχει στη χώρα και εμπνέεται από την αμερικανική αντιδραστική ρητορική. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η δυσαρέσκεια για τη λευκή «υπεροχή» ή τους υπερβολικά πλούσιους έχει οδηγήσει σε μια γενική συζήτηση για τα προνόμια. O Πρόεδρος Μπάιντεν παραδέχεται ότι ο πλούτος δεν διαχέεται αυτομάτως, μαγικά και με φυσικό τρόπο προς τα κάτω.
Πλάι σε αυτές τις ανήκουστες για την Αμερική παραδοχές, υπάρχει και η αντίδραση. Οι αντιδραστικές φωνές συγχέουν τις «υπερβολικές ευαισθησίες» με το να μην είσαι sociopath. Αποκαλούν «παρωχημένο» και «λυμένο» όποιο ζήτημα ασκεί πίεση στα πράγματα ως έχουν. Χαρακτηρίζουν ανορθολογική πράξη τη φροντίδα για τους άλλους. Παθαίνουν πανικό όταν οι καταπιεσμένοι αρθρώνουν λόγο. Υποτιμούν τον λόγο αυτό ως «γκρίνια και μεμψιμοιρία».
Η ελληνική κοινωνία εχθρεύεται τις γυναίκες. Ωστόσο αυτή η έμμεση ή ρητή προπαγάνδα περί ανωτερότητας του παππού, πατέρα, αδελφού και συζύγου δεν φτάνει μέχρι του σημείου της αμφισβήτησης των αμβλώσεων, ενός δικαιώματος που δεν θεωρούνταν καθόλου αμφιλεγόμενο μέχρι πρόσφατα στην Ελλάδα. Δεν ήταν κάτι που απασχολούσε.
Η λεκτική επιβολή εξαπλώνεται για να καλύψει συστημικά προβλήματα και να τα αποδώσει σε προσωπικές αποτυχίες. Στην περίπτωση των γυναικών, όταν αντιμετωπίζουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, οι υπερσυντηρητικοί ουρλιάζουν «ας πρόσεχαν» ή, ακόμα πιο ωμά, ας αναλάβουν επιτέλους τον «φυσικό» τους ρόλο. Έχουν πάντα ένα κόλλημα με τη «φύση», στην οποία προβάλλουν τις ιδέες τους αυτού του είδους οι ιδεολόγοι.
Είναι μαγικό πώς σ’ αυτή την αντιδραστική ρητορική περί ατομικής ευθύνης και αυτενέργειας πάντα οι φτωχοί, οι γυναίκες και οι άτυχοι καλούνται να πληρώσουν μέχρι κεραίας τις συνέπειες των κακών τους αποφάσεων ή ατυχιών, ενώ για τους προνομιούχους επιφυλάσσεται ένα ευρύ πεδίο λαθών και πειραματισμών, απ’ όπου πάντα, υποτίθεται, πως αντλούν κάποιο χρήσιμο μάθημα.
Τέτοια μαθήματα μοιράζονται μ’ εμάς, τους υπηκόους τους, όταν βγάζουν εμπνευστικά λογίδρια ως επιτυχημένα και καλά ενταγμένα άτομα. Τόσο επιτυχημένα, που δεν διστάζουν να φανούν και ευάλωτα. Για την ευαλωτότητα γυναικών που βιάζονται, όμως, ή φτωχών που χρεοκοπούν στην προσπάθειά τους να απαλλαγούν από τη φτώχεια δεν μιλάμε συχνά. Εκεί δεν έχει happy end και ελάχιστοι έχουν το κουράγιο να «μοιραστούν μαζί μας» την «ιστορία τους». Αυτή την ανισορροπία στις αφηγήσεις επιχείρησε να πλήξει το ΜeΤoo.
Στα δικά μας, μέσα στην ελληνική οικογένεια, φυσικά, σφυρηλατείται η ανδρική υπεροχή. Η ελληνική κοινωνία εχθρεύεται τις γυναίκες. Ωστόσο αυτή η έμμεση ή ρητή προπαγάνδα περί ανωτερότητας του παππού, πατέρα, αδελφού και συζύγου δεν φτάνει μέχρι του σημείου της αμφισβήτησης των αμβλώσεων, ενός δικαιώματος που δεν θεωρούνταν καθόλου αμφιλεγόμενο μέχρι πρόσφατα στην Ελλάδα. Δεν ήταν κάτι που απασχολούσε. Δεν γράφονταν μονογραφίες επί μονογραφιών. Δεν έπαιρναν φωτιά τα αμφιθέατρα σε μια συζήτηση για το δικαίωμα στην άμβλωση.
Σίγουρα η έκτρωση ήταν ταμπού, σίγουρα προσδοκούσαν ότι θα το κρύψεις ή σχολίαζαν χαμηλόφωνα, αλλά δεν επιχειρούνταν να τεθεί εκτός νόμου η διαδικασία ή, τέλος πάντων, να ανοίξει μια ύποπτη, αλλόκοτη για τη χώρα μας κουβέντα περί της σημασίας των εκτρώσεων!
Αυτή η συζήτηση έρχεται από αλλού. Εισάγει μια λογική που δεν έχει σχέση με την πρόσφατη παράδοσή μας, όπου ασκούνται μεν κοινωνικές πιέσεις προς τη μητρότητα, αλλά η προτροπή να κρατήσεις ένα παιδί με το ζόρι φαντάζει μάλλον καταπιεστική.
Είμαι πεπεισμένη ότι γιατροί, μαίες, νοσοκόμες καθώς και οι περισσότεροι/-ες Έλληνες/Ελληνίδες που ούτε τρέχουν στα gay pride ούτε ξημεροβραδιάζονται με ομιλίες της Ελίζαμπεθ Γουόρεν θα ασφυκτιούσαν αν γινόταν παράνομη η έκτρωση, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ασφυκτιούν με τις γυναικοκτονίες ή τις επιθέσεις σε γυναίκες.
Η σωστή συζήτηση γύρω από την υγεία του γυναικείου σώματος αφορά την πρόσβαση σε γυναικολόγο. Σε πλήρη αντιστοιχία με την παράδοσή μας και τον νομικό μας πολιτισμό, η άμβλωση δεν είναι υπό συζήτηση. Αν θέλουμε, λοιπόν, όντως να συζητήσουμε για το γυναικείο σώμα και τα αναπαραγωγικά του όργανα, ας μιλήσουμε για την καθιέρωση ενός σοβαρού συστήματος υγείας που δεν εκμεταλλεύεται τις γυναίκες όταν χρειάζονται γυναικολογικές επεμβάσεις.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
