ΟΛΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ. Ο Σάντι, ένας νεαρός Παλαιστίνιος, έρχεται τρομοκρατημένος στο σπίτι του στη Δυτική Όχθη. Εξομολογείται στους γονείς του ότι ο ισραηλινός στρατός προσπαθεί να τον αναγκάσει να καταδώσει τους φίλους και τους γείτονές του. «Τι έχουν εναντίον σου;» τον ρωτάει ο πατέρας του με φόβο στη φωνή του. Το τηλέφωνο χτυπάει. Μια φωνή ανακοινώνει στην οικογένεια ότι ο Σάντι είναι γκέι και ότι θα δημοσιοποιήσουν το σεξουαλικό του βίντεο σε όλη την πόλη, αν δεν συνεργαστεί.
Η ισραηλινή κατοχή παίρνει απροσδόκητες μορφές στην καθημερινότητα των κατοίκων της Δυτικής Όχθης. Η Παλαιστίνια σκηνοθέτρια και δημοσιογράφος Ντίμα Χαμντάν (γεννημένη στο Κουβέιτ το 1975) απεικονίζει μία από αυτές στη βραβευμένη ταινία μικρού μήκους Blood Like Water («Αίμα σαν νερό»).
«Ήθελα να δείξω το δίλημμα των οικογενειών. Η παλαιστινιακή υπόθεση είναι σημαντική, αλλά το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά. Θα ήμασταν ικανοί να εκθέσουμε τους εαυτούς μας στη δημόσια περιφρόνηση προκειμένου να προστατεύσουμε τον σκοπό και να μη γίνουμε προδότες; Η επιλογή είναι πολύ δύσκολη και όπως και να έχει, θυσιάζουμε κάτι», λέει στη συνέντευξή της στην EL PAÍS.
Νομίζω ότι θα ήταν ανακούφιση για πολλούς ανθρώπους αν αυτά τα πράγματα έπαυαν να είναι ταμπού. Διότι έτσι κάνουμε ένα δώρο στην κατοχή. Το Ισραήλ είναι σε θέση να κάνει τόση ζημιά επειδή έχει δίκτυο πληροφοριών, δηλαδή συνεργάτες, μέσα στην Παλαιστίνη. Μπορούμε να τους στερήσουμε ένα μέρος από αυτό αν οι Παλαιστίνιοι γκέι έπαυαν να φοβούνται την κοινωνική πίεση
Η Χαμντάν, η οποία είναι διευθύντρια του Δικτύου Δημοσιογράφων Marie Colvin, είδε την ταινία της να κερδίζει φέτος διακρίσεις σε φεστιβάλ στο Όσλο, τη Βαρκελώνη και το Μπρούκλιν, με αποκορύφωμα το διάσημο βραβείο Iris, το οποίο προορίζεται για ταινίες που εστιάζουν σε ΛΟΑΤΚΙ+ θέματα. Η δημιουργός λέει ότι το Ισραήλ «σαμποτάρει την ίδια του την εικόνα ως γκέι παράδεισος», λόγω της έλλειψης σεβασμού των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, ιδίως στη Γάζα:
«Η παλαιστινιακή κοινωνία είναι αρκετά ποικιλόμορφη, αλλά υπάρχει ένα σύμφωνο σιωπής, ένα ταμπού. Το μήνυμα είναι ότι μπορείς να είσαι γκέι, αλλά όχι ανοιχτά. Αυτό που κάνουν οι Ισραηλινοί είναι ότι δεν λένε στους γονείς σου ότι είσαι ομοφυλόφιλος, αλλά το λένε σε όλη την πόλη και το εκθέτουν με τρόπο κραυγαλέο και εξευτελιστικό, διανέμοντας ένα σεξουαλικό βίντεο ή κάποιο άλλο "επιβαρυντικό" στοιχείο που έχει καταγραφεί χωρίς τη συγκατάθεσή σου. Άλλο πράγμα είναι να ξέρει ο γείτονάς σου ότι είσαι ομοφυλόφιλος και άλλο να σε παρακολουθεί στην πράξη… Δεν ξέρω αν οι λεσβίες υπόκεινται στον ίδιο εκβιασμό με τους άνδρες, δεν γνωρίζω καμία τέτοια περίπτωση. Αλλά νομίζω ότι οι Παλαιστίνιοι άνδρες, λόγω του τρόπου με τον οποίο είναι δομημένη η κοινωνία μας και η εικόνα των ανδρών μέσα σε αυτήν, είναι πολύ πιο ευάλωτοι. Και οι Ισραηλινοί το γνωρίζουν αυτό»
«Είμαι Παλαιστίνια και είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι το Ισραήλ εκβιάζει τους ανθρώπους για να συνεργαστούν μαζί τους. Θυμάμαι μια συζήτηση, πριν από πολλά χρόνια, με έναν φίλο στη Ραμάλα, όπου μου είπαν ότι μια από τις τελευταίες τακτικές του ισραηλινού στρατού ήταν ο εκβιασμός ομοφυλόφιλων ανδρών, πρακτική αρκετά εύκολη, κυρίως με εκείνους που προέρχονταν από πολύ συντηρητικά παλαιστινιακά σπίτια. Η ιστορία στην ταινία βασίζεται σε πραγματικές πληροφορίες».
«Υπάρχουν κάποιοι γονείς που βάζουν προσωρινά στην άκρη τη φήμη και την υπόληψή τους και λένε στον κόσμο: "Κοιτάξτε, αυτές είναι οι επιλογές μας: είτε συνεργαζόμαστε με τον ισραηλινό στρατό, πράγμα που μας καθιστά προδότες και μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο άλλων ανθρώπων λόγω των πληροφοριών που θα τους δώσουμε, είτε δεχόμαστε ότι ο γιος μας είναι γκέι και η εικόνα μας αμαυρώνεται"».
«Νομίζω ότι θα ήταν ανακούφιση για πολλούς ανθρώπους αν αυτά τα πράγματα έπαυαν να είναι ταμπού. Διότι έτσι κάνουμε ένα δώρο στην κατοχή. Το Ισραήλ είναι σε θέση να κάνει τόση ζημιά επειδή έχει δίκτυο πληροφοριών, δηλαδή συνεργάτες, μέσα στην Παλαιστίνη. Μπορούμε να τους στερήσουμε ένα μέρος από αυτό αν οι Παλαιστίνιοι γκέι έπαυαν να φοβούνται την κοινωνική πίεση».
«Το Ισραήλ προβάλλει τον εαυτό του ως η γκέι πρωτεύουσα του πλανήτη, αλλά καταστρέφει τη φήμη του με τη δημοσίευση αυτών των φωτογραφιών με τους Ισραηλινούς φαντάρους να κρατάνε σημαίες με το ουράνιο τόξο μέσα στα χαλάσματα. Σαμποτάρουν την ίδια τους την εικόνα. Το να βλέπεις έναν Ισραηλινό στρατιώτη να επιδεικνύει τη ΛΟΑΤΚΙ+ σημαία πάνω από τα ερείπια της Γάζας είναι προσβλητικό για κάθε γκέι άνθρωπο στον κόσμο. Η ταινία μου έτυχε εξαιρετικής υποδοχής σε όλα τα φεστιβάλ, ειδικά στα ΛΟΑΤΚΙ+, και νιώθω ότι η κοινότητα αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει το Ισραήλ. Όχι εξαιτίας του εκβιασμού του προς τους γκέι Παλαιστίνιους, αλλά για την απόλυτη έλλειψη σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
«Το Ισραήλ δεν διαπράττει μόνο γενοκτονία στη Γάζα, θέλει να μας παραλύσει όλους και να μας στερήσει κάθε ελπίδα. Αυτός ο πόλεμος έχει σκοτώσει κάτι βαθιά μέσα μας. Εγώ, για παράδειγμα, δεν είμαι η ίδια. Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου, συνεχίζω όμως το παλεύω γιατί αυτό πρέπει να κάνω, γιατί δεν μπορώ να καταρρεύσω. Σε λίγους μήνες, όταν τελειώσω με την παρουσίαση της ταινίας στα φεστιβάλ, θα τη βάλω στο διαδίκτυο με ελεύθερη πρόσβαση, ώστε να τη δουν όλοι στην Παλαιστίνη…».
Το τρέιλερ της ταινίας.
Με στοιχεία από EL PAÍS
