«Dusk»: Μια παράσταση για τις σχέσεις εξουσίας που εμπνέεται από το «Dogville» του Λαρς φον Tρίερ

Dusk αντί Dogville Facebook Twitter
Στην παράστασή της Christiane Jatahy, αν και η σκηνή ανήκει στο σύνολο, η κάμερα στρέφεται στο άτομο, εστιάζει στο βλέμμα και στα συναισθήματα που εκφράζονται μέσω της έκφρασης του προσώπου, δίνει χώρο στη λεπτομέρεια που χάνει το γυμνό μάτι. © Magali Dougados
0

Η Bραζιλιάνα Christiane Jatahy την πρωτογνωρίσαμε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση τον Δεκέμβριο του 2018 με την παράσταση Ithaca - Our Odyssey. Είχε κάνει πρεμιέρα λίγους μήνες πριν στο Ateliers Berthier, τη δεύτερη σκηνή του παρισινού Odéon, και, παρά την αναφορά της στην Οδύσσεια, δεν είχε σχέση με το ομηρικό έπος. Ήταν μια ελεύθερη, ποιητικών διαστάσεων προσπάθεια διαχείρισης του δράματος των προσφύγων/μεταναστών σε μια περίοδο αυξημένης ευαισθητοποίησης του ευρωπαϊκού κοινού.

Όπως γνωρίζουμε καλά και από άλλους άξιους δημιουργούς προερχόμενους από την αμερικανική ήπειρο, η Ευρώπη είναι αυτή που καταξιώνει τη δουλειά τους και απογειώνει την καριέρα τους. Έχοντας σταθερή ανάγκη από καινούργια πρόσωπα, ικανά να τονώσουν το ενδιαφέρον ενός κοινού κουρασμένου από την πληθώρα καλλιτεχνικών events, η ευρωπαϊκή θεατρική αγορά έχει αναπτύξει αντανακλαστικά ώστε, όταν κάποιος νέος καλλιτέχνης ξεχωρίσει και συζητηθεί, να βρίσκει πεδίο ανοιχτό στα μεγάλα θέατρα και φεστιβάλ. 

Εδώ, η Christiane Jatahy πατάει πάνω στην ταινία Dogville του Λαρς φον Τρίερ για να εξετάσει τις σχέσεις εξουσίας μεταξύ των ανθρώπων, τους μηχανισμούς κυριαρχίας, καταπίεσης και εκμετάλλευσης σε μια κοινότητα, που συχνά εκκινούν από ιδανικά αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας. 

Αυτό συνέβη με την πενηντατετράχρονη σήμερα Christiane Jatahy από το Ρίο ντε Τζανέιρο. Μια ταινία της για τα όρια μυθοπλασίας και πραγματικότητας, που γυρίστηκε με τρεις χειροκίνητες κάμερες σε ένα διαμέρισμα στη διάρκεια δώδεκα συνεχόμενων ωρών, ήταν η αρχή (A falta que nos move, 2010). Το 2011 σκηνοθέτησε με επιτυχία τη δική της εκδοχή της Δεσποινίδας Τζούλιας του Στρίντμπεργκ, στην οποία χρησιμοποίησε live video και προκινηματογραφημένες σκηνές. 

Dusk αντί Dogville Facebook Twitter
Christiane Jatahy © Estelle Valente

Αν και είχε προηγηθεί η παράσταση της Κέιτι Μίτσελ, με την αριστοτεχνική χρήση του live-video το φθινόπωρο του 2010 στη Σαουμπίνε, η Jatahy δεν κατηγορήθηκε για δανεισμό της ιδέας. Αντιθέτως προσκλήθηκε στο Λονδίνο, στο πλαίσιο της Ολυμπιάδας του 2012, όπου και παρουσίασε το In the comfort of your home (Στην άνεση του σπιτιού σας), ένα πρότζεκτ για τη γνωριμία και την επικοινωνία με τον Ξένο δίπλα μας: σπίτια Βρετανών και μεταναστών μετατράπηκαν για λίγο σε χώρο περφόρμανς. Ο δρόμος των ευρωπαϊκών θεάτρων/φεστιβάλ, ιδίως στη Γαλλία και στη Γερμανία, ήταν πλέον ανοιχτός. 

Πρώτα απ’ όλα γιατί αξιοποιεί το γεγονός ότι η σχέση θεάτρου και κινηματογράφου, πραγματικότητας και μυθοπλασίας, ηθοποιού και ήρωα βρίσκεται στο κέντρο του ενδιαφέροντος του ευρωπαϊκού θεάτρου εδώ και αρκετά χρόνια. Επιπλέον, γιατί τα θέματα στα οποία έχει εστιάσει αφορούν έννοιες που μας απασχολούν έντονα: τι μπορεί να σημαίνει πατρίδα, σπίτι, εξορία, ξένος. Έτσι, παρουσίασε το δεύτερο μέρος του Ιthaca - Our Odyssey I στο Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2019 (The Lingering Now - Our Odyssey II) και, παραμένοντας στο ίδιο θεματικό πεδίο, επανήλθε στην Αβινιόν πέρσι με το Βetween dusk and dawn, που θα δούμε φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών (με τον τίτλο Dusk). 

Εδώ, η Christiane Jatahy πατάει πάνω στην ταινία Dogville του Λαρς φον Τρίερ για να εξετάσει τις σχέσεις εξουσίας μεταξύ των ανθρώπων, τους μηχανισμούς κυριαρχίας, καταπίεσης και εκμετάλλευσης σε μια κοινότητα, που συχνά εκκινούν από ιδανικά αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας. 

Η κεντρική ηρωίδα, αναζητώντας έναν πιο δίκαιο και ελεύθερο τρόπο ζωής, βρίσκει καταφύγιο σε μια ομάδα καλλιτεχνών του θεάτρου που πειραματίζεται με το σενάριο της ταινίας Dogville

Dusk αντί Dogville Facebook Twitter
© Magali Dougados

Στην παράστασή της Christiane Jatahy, αν και η σκηνή ανήκει στο σύνολο, η κάμερα στρέφεται στο άτομο, εστιάζει στο βλέμμα και στα συναισθήματα που εκφράζονται μέσω της έκφρασης του προσώπου, δίνει χώρο στη λεπτομέρεια που χάνει το γυμνό μάτι. Με τη συμβολή του live-video αλλά και συμπληρωματικών προ-κινηματογραφημένων σκηνών, ενδυναμώνεται η ευγλωττία της φυσικής, σωματικής παρουσίας των ερμηνευτών. 

Το τι θα συμβεί, αν τελικά οι καλλιτέχνες μπορούν να υποδεχτούν και να δεχτούν την Ξένη χωρίς δεύτερες, ιδιοτελείς σκέψεις, προτείνοντας έναν διαφορετικό, αληθινά αλληλέγγυο, τρόπο ύπαρξης μένει να το διαπιστώσουμε.

Ας ευχηθούμε η διαχείριση του θέματος να μην είναι επιφανειακή και οι διάλογοι υποτυπώδεις, να λείπουν οι κλισέ καταγγελίες της πατριαρχίας και της ανδρικής βίας και η απεύθυνση στο κοινό να μην είναι ψεύτικη, όπως ήταν στο Ιthaca - Our Odyssey I. Και για έναν επιπλέον λόγο: όταν αναφέρεσαι σε έργα τέχνης άλλων, εκ των πραγμάτων δέχεσαι τα οφέλη που εμμέσως σου προσφέρουν, αλλά δεν μπορείς να αποφύγεις τη σύγκριση. Και η σύγκριση μπορεί να είναι σκληρή όταν το έργο αναφοράς είναι το Dogville του Τρίερ, μια καταπληκτική, πραγματικά πρωτοποριακή ταινία.

Dusk αντί Dogville Facebook Twitter
© Magali Dougados

Christiane Jatahy
Dusk / Λυκόφως
Βασισμένο στην ταινία Dogville του Λαρς φον Τρίερ
Πειραιώς 260 (Η)
27/6-28/6, 20:00

Caroline Guiela Nguyen
FRATERNITÉ, Conte fantastique / ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ, μια φανταστική ιστορία
Πειραιώς 260 (Δ)
6/7-7/7, 20:00

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Θέατρο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το νέο αίμα του ελληνικού θεάτρου στην Πειραιώς 260

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου / Το νέο αίμα του ελληνικού θεάτρου στην Πειραιώς 260

Τρεις Ελληνίδες σκηνοθέτιδες και δυο σκηνοθέτες φωτογραφίζονται στους χώρους της Πειραιώς 260 και παρουσιάζουν τις ενδιαφέρουσες θεατρικές τους προτάσεις στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Ερωτευμένα Άλογα»: Eίναι μια σημαντική παράσταση για το ελληνικό θέατρο;

The Review / «Ερωτευμένα Άλογα»: Μια σημαντική παράσταση για το ελληνικό θέατρο;

Ο Χρήστος Παρίδης και η δημοσιογράφος Βένα Γεωργακοπούλου συζητούν για την παράσταση «Ερωτευμένα Άλογα» της Ομάδας «Εν δυνάμει» που παρουσιάστηκε στην κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, σε σκηνοθεσία της Ελένης Ευθυμίου.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Αν είσαι καλή στα μαθηματικά μήπως δεν είσαι εντελώς κορίτσι; (ΤΙΤΛΟΣ;) αν σας κάνει

Θέατρο / «Άνοιξη»: Μια παράσταση για την εποχή που τα κορίτσια αποκλείονταν από τις θετικές επιστήμες

Η Γιούλα Μπούνταλη ανεβάζει στο Φεστιβάλ Αθηνών ένα έργο που τοποθετείται στο Μεσολόγγι του ‘60 και μιλά για τη δράση μια ομάδας μαθητριών που αντιδρά στον αποκλεισμό τους από τα μαθήματα θετικής κατεύθυνσης.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ακροβάτες στην Ελευσίνα και το πιο μικροσκοπικό τσίρκο του κόσμου σε σύνθετες δράσεις τέχνης

2023 Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης / Το πιο μικροσκοπικό τσίρκο του κόσμου και οι δράσεις του στην Ελευσίνα

Συναντήσαμε τον Ελευθέριο Κεχαγιόγλου, καλλιτεχνικό διευθυντή του οργανισμού Le Plus Petit Cirque du Monde, για να μας εξηγήσει τι είναι το πιο μικρό τσίρκο στον κόσμο και την ιδέα πίσω από αυτό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Στην πρόβα της νέας και εντελώς ρηξικέλευθης εκδοχής του Δημήτρη Καραντζά για τους Πέρσες του Αισχύλου

Θέατρο / Στην πρόβα της νέας και εντελώς ρηξικέλευθης εκδοχής του Δημήτρη Καραντζά για τους «Πέρσες» του Αισχύλου

Με συμμετοχή εθελοντών και τολμηρές διασκευές του αρχικού έργου ο Καραντζάς θέλει να μιλήσει για τη φύση της δημοκρατίας και της εξουσίας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Οι σιωπηλές ποιήτριες του αρχαίου κόσμου αποκτούν ξανά φωνή

Θέατρο / Οι σιωπηλές ποιήτριες του αρχαίου κόσμου αποκτούν ξανά φωνή

Ο άγνωστος κόσμος των ποιητριών της αρχαιότητας έρχεται στο φως, με την παράσταση «Σιωπηλών Σπαράγματα» που αντλεί υλικό από το ομώνυμο βιβλίο του Θάνου Τσακνάκη και θα πραγματοποιηθεί στην Ελευσίνα, σε επιμέλεια Μιχαήλ Μαρμαρινού, μουσική Λένας Πλάτωνος, με ερμηνεύτρια τη Μαρία Φαραντούρη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Ριγολέττος»: Το Ηρώδειο άνοιξε με την εντυπωσιακή πρεμιέρα της όπερας του Βέρντι

I Was There / «Ριγολέττος»: Το Ηρώδειο άνοιξε με την εντυπωσιακή πρεμιέρα της όπερας του Βέρντι

Εντυπώσεις από το τολμηρό ανέβασμα του διάσημου έργου του Βέρντι από την Κατερίνα Ευαγγελάτου, μια παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Άρης Σερβετάλης: «Όχι, σε καμία περίπτωση δεν θέλω να ξεχάσω τον φετινό χειμώνα»

Θέατρο / Άρης Σερβετάλης: «Όχι, σε καμία περίπτωση δεν θέλω να ξεχάσω τον φετινό χειμώνα»

Μια ειλικρινής, αποκαλυπτική συζήτηση με τον ηθοποιό Άρη Σερβετάλη για το θέατρο, το σινεμά, την επικαιρότητα και την πίστη, με αφορμή την παράσταση «Το Όνειρο ενός Γελοίου» και την ταινία «Αγέλη Προβάτων» στις οποίες πρωταγωνιστεί.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ