Οι καρέκλες του Ιονέσκο
Από 30 Ιανουαρίου, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Ο Πάνος Παπαδόπουλος και η Μαρία Διακοπαναγιώτου σκηνοθετούν τις «Καρέκλες», ένα από τα έργα με τα οποία ο εκπρόσωπος του θεάτρου του παραλόγου Ευγένιος Ιονέσκο γίνεται ο κύριος συντελεστής της μετάβασης από το μπουλβάρ και τη ρεαλιστική θεατρική ψευδαίσθηση στο σύγχρονο μεταπολεμικό θέατρο.
Έργο γραμμένο το 1952, μια φάρσα, όπου τραγικοί και γκροτέσκοι τόνοι εναλλάσσονται, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα χιούμορ και μεγάλης έντασης.
Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων ζει ξεχασμένο στον φάρο ενός απομονωμένου νησιού. Η αγωνία και η χαρά τους είναι μεγάλη, καθώς αναμένουν την άφιξη καλεσμένων. Ο άντρας θέλει να μεταδώσει ένα μήνυμα από τις εμπειρίες που έχει αποκομίσει κι έτσι προσλαμβάνει έναν επαγγελματία ομιλητή. Η ώρα περνάει, το σπίτι γεμίζει ολοένα με καρέκλες.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Η Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Από 26 Ιανουαρίου στο θέατρο Χώρος
Ο Θοδωρής Αμπαζής προσεγγίζει μουσικοθεατρικά και διασκευάζει τη «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη δεκαπέντε χρόνια μετά την εμβληματική παράσταση «Οι έμποροι των εθνών» που ανέβηκε στη Στέγη.
Δεκατέσσερις νέοι ηθοποιοί ερμηνεύουν το κείμενο του Παπαδιαμάντη με ακρίβεια, ευαισθησία και χιούμορ, σαν άψογα συντονισμένα μέλη μιας συμφωνικής ορχήστρας, μετατρέποντας την περίφημη γλώσσα του Παπαδιαμάντη –ομιλούμενη λαϊκή, σκιαθίτικοι ιδιωματισμοί, μεικτή καθαρεύουσα με στοιχεία δημοτικής αλλά και αμιγής καθαρεύουσα– σε μουσικοθεατρικές χειρονομίες, προβάλλοντας τον ηχητικό πλούτο του κειμένου και μετατρέποντας την «εσωτερική μουσική» σε σκηνική δράση.
Όλα ορίζονται από μια τρισδιάστατη παρτιτούρα όπου κάθε ήχος, κάθε χειρονομία, ομαδικές και ατομικές χορογραφίες, πολυφωνικά τραγούδια και εμβόλιμα δραματικά επεισόδια δημιουργούν οπτικές και ηχητικές εικόνες και οδηγούν σε μια πολυσχιδή χορική αφήγηση.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Ο Βυσσινόκηπος του Άντον Τσέχοφ
Από 26 Φεβρουαρίου στο Εθνικό Θέατρο
Αξιοποιώντας την εξαιρετική μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη και τοποθετώντας εξ ολοκλήρου τη δράση στη σέρα μιας ρωσικής ντάτσας, η διασκευή του σκηνοθέτη Έκτορα Λυγίζου αντιμετωπίζει το τσεχοφικό κύκνειο άσμα ως ένα έργο συνόλου. Με όρους ενός ιδιότυπου «μουσικού ρεαλισμού» –όπου η παρτιτούρα είναι το κείμενο και τα μουσικά όργανα οι ανθρώπινες φωνές–, ένας ενδεκαμελής θίασος καλείται να ενσαρκώσει μια ομάδα προσώπων που παλεύουν με τα λόγια και τη δράση τους να εξορκίσουν τη σιωπή και το κενό που ανά πάσα στιγμή απειλούν να τους αφανίσουν.
Το τελευταίο έργο του Τσέχοφ, γραμμένο λίγους μόλις μήνες πριν από τον θάνατό του, μιλά με οδυνηρή ελαφρότητα για ένα ανέμελο παρόν που συμπιέζεται ασφυκτικά μεταξύ ενός νοσταλγικά εξωραϊσμένου παρελθόντος και ενός τραγικά αβέβαιου μέλλοντος.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Η δύναμη της συνήθειας, vol.2 του Τόμας Μπέρνχαρντ
Από τις 2 Μαρτίου στο θέατρο Ροές
Η «Δύναμη της συνήθειας, vol.2» του Τόμας Μπέρνχαρντ φέρει τον υπότιτλο «κωμωδία». Είναι το πρώτο από μια σειρά έργων που γράφει ο συγγραφέας για τον ηθοποιό Μπέρνχαρντ Μινέτι. Ο Γιάννος Περλέγκας διαβάζει ξανά το έργο με νέους συντελεστές επί σκηνής, την ομάδα χορευτών και ακροβατών «κι όμΩς κινείται», αλλά και με τη ματιά του Αγγέλου Μέντη, μεταφέροντάς μας σε ένα βράδυ του 1974, στη γνωστή πλατεία του Μονάχου, Τερεζιενβίζεε.
Στο επίκεντρο, ο διευθυντής του περιοδεύοντος τσίρκου Καριμπάλντι που επί 22 χρόνια επιβάλλει στους συνεργάτες του ατελείωτες πρόβες για να εκτελέσουν άψογα ένα κουιντέτο του Σούμπερτ. Ο μεγάλος Αυστριακός συγγραφέας, φαινομενικά μισάνθρωπος και προκλητικός, συνθέτει μια ξεκαρδιστική επιθετική ελεγεία για το τέλος του ευρωπαϊκού πολιτισμού, την τέχνη, τη μουσική, το γελοίο της ανθρώπινης απόπειρας και τον υφέρποντα φασισμό των συμπατριωτών του.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Η ιεροτελεστία του Γκιγιόμ Πουά
Από 26 Ιανουαρίου στο Εθνικό Θέατρο
Ο Γκιγιόμ Πουά υφαίνει ένα χρονικό απώλειας που –μέσα από τις «μικρές» ιστορίες των ανθρώπων– καταλήγει στη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Η «Ιεροτελεστία» σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη αντλεί έμπνευση από 300 συνεντεύξεις που πάρθηκαν μεταξύ 2020 και 2021, κατά τη διάρκεια της καραντίνας, και καταγράφει ιστορίες θανάτου ανθρώπων που αγαπήθηκαν παθιασμένα, ανθρώπων που θυσιάστηκαν για τους άλλους, ανθρώπων που ταξίδεψαν στην άλλη άκρη της θάλασσας για ένα καλύτερο μέλλον, ανθρώπων που τους έκλαψαν και ανθρώπων που δεν τους αναζήτησε κανείς.
Σε μια εποχή στην οποία ο θάνατος περνάει απαρατήρητος, σχεδόν μάς είναι αδιάφορος, που η απώλεια οφείλει να βιώνεται γρήγορα και ο πόνος δεν επιτρέπεται, γιατί σπιλώνει την ψεύτικη ευτυχία μιας ζωής που διαφημίζεται με κάθε τρόπο, το έργο έρχεται να μας θυμίσει ότι το τέλος της ζωής είναι ένα φυσικό μέρος της.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Δυο τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν
Από 24 Ιανουαρίου στο Προσκήνιο
Ο σκηνοθέτης Ανέστης Αζάς, μαζί με μια ομάδα ηθοποιών, δύο γυναικών και τριών ανδρών, επιχειρεί να προσεγγίσει τον ρόλο του πατέρα και του αποτυπώματος που αφήνει στις επόμενες γενιές. Με τους ηθοποιούς να συμβάλλουν ενεργά στη δημιουργία του κειμένου, ένα σύγχρονο, πρωτότυπο έργο καταθέτει μέσα από προσωπικές αφηγήσεις αλλά και στοιχεία μυθοπλασίας σχετικά την κρίση της αρρενωπότητας.
Γιατί δυσκολεύονται τόσο πολύ τα αγόρια να βρούνε τη θέση τους σε έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα και προσπαθεί να απαλλαγεί από τους παραδοσιακούς κανόνες της πατριαρχίας; Μπορούν να γίνουν κατανοητά τα λάθη του παρελθόντος και πώς τελικά ο σύγχρονος άντρας βιώνει τη μοναξιά, που μοιάζει να είναι μονόδρομος; Με όχημα προσωπικές ιστορίες, χιούμορ και τρυφερότητα, η παράσταση διερευνά τον αντρικό ρόλο σήμερα και στο πρόσφατο παρελθόν.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Ιβάνοφ του Τσέχοφ
Από 23 Ιανουαρίου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Ο Γιάννης Χουβαρδάς διασκευάζει και σκηνοθετεί τη συγκλονιστική τραγικωμωδία του Τσέχοφ, «Ιβάνοφ». Στο βαθιά ανθρώπινο έργο του Ρώσου δραματουργού οδυνηρή κωμωδία και ξεκαρδιστικό δράμα συνδυάζονται ιδανικά, ενώ εκτίθενται με τόλμη τα υπαρξιακά άγχη ενός κόσμου που προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεφύγει από το τέλμα της αδιαφορίας και της αδράνειας.
Στο έργο συναντάμε το μέγα ζήτημα ολόκληρης της δραματουργίας του Τσέχοφ: η ζωή των ανθρώπων μέσα στην πλήρη της παραδοξότητα, τη γελοιότητα, τη θλίψη και την ακατανίκητη δύναμή της. Ο Ιβάνοφ γίνεται σύμβολο μιας μέχρι και σήμερα ανεξήγητης και ταυτόχρονα κατανοητής αδυναμίας να πάρει κανείς τη ζωή του στα χέρια του. Η ψυχική αστάθειά του αντικατοπτρίζει την ψυχρότητα, την επιθετικότητα, τον εγωισμό και την απερισκεψία ενός κόσμου που νιώθει ότι μια ριζική αλλαγή είναι αναγκαία, αλλά αισθάνεται αδύναμος, χάνει τον προσανατολισμό του και καταλήγει στην απελπισία.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα: Όταν πατήσεις στη γη, έχεις πια μεγαλώσει, Γιάννης Αγγελάκας
Από 12 Μαρτίου στη Στέγη
Ο κορυφαίος δημιουργός της ελληνικής ροκ σκηνής Γιάννης Αγγελάκας επιστρέφει στη Στέγη με μια παράσταση-εμπειρία και παρουσιάζει σε σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Γούση το «Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα», μια ηλεκτρισμένη ωδή στον πρίγκιπα που κέρδισε μια θέση στην καρδιά όλων, τον ήρωα του βιβλίου του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί.
Ο Αγγελάκας αποτίνει φόρο τιμής στον Παύλο Σιδηρόπουλο και στον εμβληματικό δίσκο «Τα μπλουζ του πρίγκιπα», ενώ φαντάζεται μια παράσταση σαν ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα από λόγια, μουσικές και τραγούδια που διαπερνούν την ψυχή και το σώμα, τους επί γης πολέμους και τα διαπλανητικά ταξίδια, με τον Πιλότο και τον Μικρό Πρίγκιπα, τους μουσικούς και ερμηνευτές που βρίσκονται πάνω στη σκηνή και το κοινό. Η σκηνή γίνεται σύμπαν, φτιαγμένο από λόγια και σκέψεις που αστραποβολούν σε μια παράσταση-κατάφαση στη ζωή, την αγάπη, τη φιλία.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Μια αχόρταγη σκιά του Mαριάνο Πενσότι
Από 5 Μαρτίου στη Στέγη
Μία εμπειρία, δύο εκδοχές. Ένας ορειβάτης που έζησε μια απίστευτη περιπέτεια στο βουνό, και ένας ηθοποιός που μετέφερε την ιστορία του στο σινεμά. Ο Μαριάνο Πενσότι σκηνοθετεί και μας χαρίζει μια ιστορία φορτισμένη με ένταση αλλά και τρυφερότητα, αμείωτη αγωνία και καταιγιστικό σαρκασμό, με τους Γιάννη Νιάρρο και Κώστα Νικούλι ως ορειβάτες, ηθοποιούς και γιους που ζουν κάτω από την «αχόρταγη σκιά» ενός βουνού, μιας καριέρας και ενός πατέρα.
Με φόντο μια ιστορία που δένει τη ζωή των ανθρώπων με έναν άρρηκτο δεσμό, με επιρροές από τον Σταντάλ, τον Μπαλζάκ και τον Τολστόι, ο Πενσότι θέλησε να γράψει ένα έργο που να θυμίζει ένα ανέφικτο μυθιστόρημα, μια ιστορία μέσα στην οποία υπάρχει ένα παλίμψηστο από άλλες ιστορίες, σαν ρωγμές που ανοίγουν περάσματα σε λησμονημένες ζωές και ανείπωτες αλήθειες.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Αθανασία της Νεφέλης Μαϊστράλη
Από 9 Φεβρουαρίου στο θέατρο Βασιλάκου
Ο Θανάσης Ζερίτης σκηνοθετεί την «Αθανασία», που πραγματεύεται τα όρια μεταξύ πίστης και εξαπάτησης, αγιοσύνης και θεατρινισμού, πραγματικότητας και μύθου. Η παράσταση ανατέμνει με σαρκασμό και συγκίνηση την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει, αντλώντας στοιχεία από τη θρησκευτική πρακτική, τα social media και τη σύγχρονη πολιτική επικαιρότητα.
Εμπνέεται από τον βίο και την πολιτεία της πολυσυζητημένης «Αγίας» Αθανασίας του Αιγάλεω, το πολύκροτο σκάνδαλο του «θαυματουργού νερού» του Γ. Καματερού και τη λειτουργία του ίδιου του μεσσιανισμού ως κοινωνικού φαινομένου. Παρακολουθεί τη διαδρομή μιας νεαρής γυναίκας που ισχυρίζεται ότι έχει επιλεγεί από τον Θεό για να μεταφέρει στους πιστούς το μήνυμά του και καταφέρνει να γίνει μια θρησκευτική περσόνα με μεγάλη πολιτική και κοινωνική επιρροή, η οποία κερδίζει συνεχώς έδαφος και χρήματα, εξουδετερώνοντας όποιον σταθεί εμπόδιο στο «θεάρεστο» έργο της.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Ντάμα Πίκα του Πούσκιν
Από 23 Ιανουαρίου στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας
Ο Στάθης Λιβαθινός σκηνοθετεί τη σκηνική μεταφορά της νουβέλας του Αλεξάντρ Πούσκιν, ενός έργου που κινείται με λεπτή ειρωνεία μεταξύ υπερφυσικού ρομαντισμού και ενός ιδιάζοντος ρεαλισμού. Άξονα του έργου αποτελεί η μεταστροφή του νεαρού Χέρμαν από πρότυπο συγκρατημένου ανθρώπου σε εμμονικό παίκτη.
Όταν μαθαίνει πως η γριά κόμισσα Άννα Φεντότοβνα γνωρίζει ένα μεγάλο μυστικό που θα του εξασφαλίσει σίγουρο κέρδος στα χαρτιά, ο περιορισμένων οικονομικών μέσων νεαρός, που ποτέ ως τότε δεν έχει ρισκάρει, όχι απλώς υποκύπτει στον πειρασμό αλλά βάζει ως στόχο ζωής να υποτάξει την ίδια τη μοίρα. Στην προσπάθειά του να ελέγξει τα καπρίτσια της τύχης, ο Χέρμαν θα αποκαλύψει έναν εαυτό που έλκεται από το σκοτάδι, δεν υπολογίζει τίποτε και εμφανίζει ελάχιστη αντίσταση στα κελεύσματα της παντοδύναμης μοχθηρίας.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Μπεν και Ίμο του Μαρκ Ρέιβενχιλ
Από 22 Ιανουαρίου στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Το «Μπεν και Ίμο» του Μαρκ Ρέιβενχιλ, μίας από τις πιο ριζοσπαστικές φωνές του βρετανικού θεάτρου, ζωντανεύει την αληθινή ιστορία της παθιασμένης και συχνά ταραχώδους σχέσης δύο από τις μεγαλύτερες μουσικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα, του Μπέντζαμιν Μπρίτεν και της Ίμοτζεν Χολστ.
Τη συγκινητική ιστορία δημιουργικής συνεργασίας και συναισθηματικής έντασης σκηνοθετεί ο Γιώργος Σκεύας με φόντο τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ Β’ το 1952, όταν ο Μπρίτεν πρέπει να συνθέσει μια νέα όπερα και εισβάλλει στη ζωή του η ενθουσιώδης Ίμοτζεν Χολστ η οποία γίνεται το ιδανικό αντίβαρο στον ευέξαπτο και ιδιότροπο συνθέτη. Αυτό που αρχίζει ως μια σχέση απλής επαγγελματικής υποστήριξης, μέσα από συγκρούσεις και διαφωνίες μετατρέπεται σε έναν ισχυρό δεσμό φιλίας και συνεργασίας, ο οποίος διαρκεί για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
