«Τα ναρκωτικά ήταν τόσο καινούργια που δεν ήταν ακόμα παράνομα»: Η ιστορία του πιο διαβόητου μπαρ στη Νέα Υόρκη

«Τα ναρκωτικά ήταν τόσο καινούργια που δεν ήταν ακόμα παράνομα»: Η ιστορία του πιο διαβόητου μπαρ στη Νέα Υόρκη Facebook Twitter
Πολλοί θεωρούν ότι το Max's Kansas City υπήρξε το πιο άγριο και συναρπαστικό νυχτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης. Φωτ.: Ebet Roberts/Redferns
0

«ΗΤΑΝ ΤΟ ΑΚΡΙΒΕΣ σημείο του σύμπαντος όπου συναντήθηκαν η pop art και η pop ζωή», είχε πει ο Άντι Γουόρχολ για το Max's Kansas City που βρισκόταν στο κέντρο του Μανχάταν. «Όλοι εκεί ήταν».

Πράγματι ήταν όλοι εκεί – από ζωγράφους μέχρι ποιητές, από μουσικούς μέχρι αστέρες του κινηματογράφου και από πολιτικούς μέχρι drag queens. Ακόμη και ένα ελεφαντάκι φωτογραφήθηκε εκεί κάποτε. Σχεδόν 60 χρόνια από τότε που άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του ως εστιατόριο το 1965, το Max's Kansas City αποτελεί έναν θρύλο.

«Ήταν απλά ένα μέρος όπου συναντούσαμε φίλους», λέει σήμερα ο Πίτερ Κρόλι, συγγραφέας του βιβλίου Down at Max's, όπου εξιστορούνται τα έργα και οι ημέρες αυτού που πολλοί θεωρούν ότι υπήρξε το πιο άγριο και συναρπαστικό νυχτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης. «Εκ των υστέρων όμως, διαπιστώνει κανείς ότι ήταν υπεύθυνο για το πολιτισμικό μέλλον της Αμερικής. Ήταν ένα μέρος όπου όλα μπορούσαν να συμβούν».

Στη μικρή σκηνή του κλαμπ είχαν παίξει μέχρι το 1970 ο Άλις Κουπερ, οι Stooges και οι Velvet Underground, οι οποίοι πραγματοποίησαν εκεί ένα επικό residency δύο μηνών.

Για την ακρίβεια, είχε ένα δωμάτιο όπου όλα μπορούσαν να συμβούν – το πολυπόθητο «πίσω δωμάτιο» του μαγαζιού ήταν ένα VIP θερμοκήπιο όπου η πολιτική του καταστήματος ήταν «τα πάντα επιτρέπονται».

Ο Ντάνι Φιλντς, μυθική φιγούρα της μουσικής βιομηχανίας, και μάνατζερ του Iggy Pop και των Ramones, ήταν ένας από τους πρώτους που σύχναζε εκεί, περιγράφοντάς το ως «το πιο επιθυμητό μέρος στη Νέα Υόρκη». Δεν ήταν ο μόνος που το επαινούσε.

«Τα ναρκωτικά ήταν τόσο καινούργια που δεν ήταν ακόμα παράνομα»: Η ιστορία του πιο διαβόητου μπαρ στη Νέα Υόρκη Facebook Twitter
Ο Άντι Γουόρχολ με τον σύντροφό του Τζεντ Τζόνσον το 1970 στο Max's. Φωτ.:

«Ένα εκατομμύριο ιδέες ξεκίνησαν από εκείνο το πίσω δωμάτιο», είχε πει ο Άλις Κούπερ. Ο διάσημος σχεδιαστής μόδας Halston το είχε χαρακτηρίσει «ένα διαρκές happening», ενώ για τον Γουίλιαμ Μπάροουζ ήταν «η διασταύρωση των πάντων». Η Πάτι Σμιθ είχε αποκαλέσει τον χώρο «κοινωνικό κόμβο του υπόγειου σύμπαντος», ενώ ο Λου Ριντ έλεγε ότι ήταν «το πιο δημοκρατικό σημείο συνάντησης που μπορεί να φανταστεί κανείς». Έλεγε επίσης ότι ήταν το μέρος όπου «πολλές καριέρες ξεκίνησαν και πολλές ζωές τελείωσαν». Οι κομπάρσοι για την περίφημη σκηνή του πάρτι στην ταινία «Ο καουμπόι του μεσονυχτίου» του 1969 στρατολογήθηκαν από το hip αλλά και ακόλαστο κοινό του Max's.

Ήταν επίσης ένας χώρος απόλυτης ελευθερίας έκφρασης, με παραστάσεις γυμνής performance art, με άτομα που βαρούσαν ενέσεις απροκάλυπτα ή με τον Τζιμ Μόρισον να ουρεί σε μπουκάλια κρασιού. «Υπήρχαν πάντα τόσα πολλά ναρκωτικά στο πίσω δωμάτιο, αρκετά για προκαλέσουν πολλαπλά γενετικά ελαττώματα στους χρήστες», είχε πει κάποτε για το Max’s ο φωτογράφος Ντέρεκ Κάλεντερ, ενώ ο Λου Ριντ έλεγε χαρακτηριστικά ότι «κάποια από αυτά τα ναρκωτικά ήταν τόσο καινούργια που δεν ήταν ακόμα παράνομα».

Ο χώρος αρχικά δεν είχε προοριστεί για να γίνει κάτι τέτοιο. Όταν ο Μίκι Ράσκιν, ένας δικηγόρος με σπουδές στο Cornell, άνοιξε το νυχτερινό κέντρο στο νούμερο 213 της Park Avenue South, έτυχε να τον ακολουθήσουν κάποιοι καλλιτέχνες από ένα προηγούμενο καφέ μπαρ που είχε στην ιδιοκτησία του.

«Τους αποκαλούσαμε αφηρημένους εξπρεσιονιστές ετεροφυλόφιλους αλκοολικούς», θυμάται ο Ντάνι Φιλντς για τους επιφανείς εικαστικούς όπως ο Βίλεμ ντε Κούνινγκ, ο Τζον Τσάμπερλεϊν και ο Νταν Φλάβιν, οι οποίοι στήριζαν το μπαρ που στεγαζόταν στο κεντρικό εστιατόριο του μαγαζιού, δημιουργώντας απίστευτους λογαριασμούς που ο Φιλντς ισχυρίζεται ότι έφταναν μέχρι και τα 70.000 δολάρια.

«Τα ναρκωτικά ήταν τόσο καινούργια που δεν ήταν ακόμα παράνομα»: Η ιστορία του πιο διαβόητου μπαρ στη Νέα Υόρκη Facebook Twitter

Στη μικρή σκηνή του κλαμπ είχαν παίξει μέχρι το 1970 ο Άλις Κουπερ, οι Stooges και οι Velvet Underground, οι οποίοι πραγματοποίησαν εκεί ένα επικό residency δύο μηνών. Το 1972, οι New York Dolls ήταν σχεδόν η μόνιμη μπάντα του μαγαζιού, ενώ είχαν παίξει επίσης οι πάντες, από τον Τομ Γουέιτς και τους Big Star μέχρι την Έμιλου Χάρις και τον Γκραμ Πάρσονς.

«Μπορούσες να δεις τον Ντέιβιντ Μπόουι και τον Ντέιβιντ Γιόχανσεν [των New York Dolls] να κουτουλάνε μαζί στο πίσω δωμάτιο, και μετά στον επάνω όροφο τον Iggy να σπάει ένα μπουκάλι και να χαράζει με τα γυαλιά το στήθος του», θυμάται ο Λένι Κέι, κιθαρίστας του γκρουπ της Πάτι Σμιθ, ο οποίος θυμάται επίσης να βλέπει τον Μπομπ Μάρλεϊ με τους Wailers στο Max’s να ανοίγουν για τον Μπρους Σπρίνγκστιν. Καθόλου άσχημα για μια άθλια αίθουσα στο πατάρι ενός εστιατορίου που χωρούσε γύρω στα 50 άτομα.

Το μαγαζί ανέλαβαν το 1975 ο Τόμι Μιλς και η Λόρα Ντιν, αφού ο Ράσκιν δεν μπορούσε πλέον να αντεπεξέλθει στα τεράστια χρέη. Για κάποιους αυτό ήταν το τέλος μιας εποχής, αλλά για άλλους ήταν η αρχή μιας νέας. Ο Πίτερ Κρόλι ανέλαβε τότε να προωθήσει το μέρος και γρήγορα το κατέστησε, μαζί με το CBGB, τη Μέκκα του ανερχόμενου νεοϋορκέζικου πανκ κινήματος. Ο Μπόουι ανέβηκε στη σκηνή για να παρουσιάσει τους Devo ως το συγκρότημα του μέλλοντος, ενώ συχνές εμφανίσεις έκαναν οι Suicide, οι Television, οι Cramps, οι Blondie και οι Ramones.

Η ατμόσφαιρα όμως γινόταν όλο και πιο βαριά και σκοτεινή όσο περνούσαν τα χρόνια. Ο Μιλς ξεκίνησε να παραχαράσσει χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων στο υπόγειο του κλαμπ, αδίκημα για το οποίο αργότερα φυλακίστηκε. Ο χώρος βρισκόταν σε παρακμή και τα χρέη εκτοξεύονταν στα ύψη. «Η τελευταία χρονιά στο Max's ήταν τραγική», λέει ο Κρόλι. «Το μέρος πέθαινε από παραμέληση, το 1981 έμοιαζε με μια μακρά ασθένεια που τελικά οδήγησε στον θάνατο».

«Τα ναρκωτικά ήταν τόσο καινούργια που δεν ήταν ακόμα παράνομα»: Η ιστορία του πιο διαβόητου μπαρ στη Νέα Υόρκη Facebook Twitter
Οι Blondie επί σκηνής το 1976. Φωτ.: Roberta Bayley/Redferns

Το αρχικό πνεύμα της εποχής του Ράσκιν εξακολουθεί να ζει όμως, μέσω του Max's Kansas City Project, που ιδρύθηκε από τη σύζυγό του για την παροχή επιχορηγήσεων και χρηματοδότησης σε καλλιτέχνες. Και το Max's παραμένει σαφώς ένα βαθιά ξεχωριστό μέρος για εκείνους που αποτέλεσαν τον πυρήνα της ατημέλητης γοητείας του. «Ακόμα νιώθω μια αίσθηση απώλειας και νοσταλγίας», λέει ο Κέι. «Μερικές φορές πηγαίνω στο ντελικατέσεν που υπάρχει τώρα στη θέση του και στέκομαι εκεί που ήταν το πίσω δωμάτιο για να αγοράσω μια μπίρα και να γιορτάσω έναν ιερό τόπο της καλλιτεχνικής δημιουργικότητας της Νέας Υόρκης. Ήταν μια όμορφη πορεία».

Ο Φιλντς, επίσης, δηλώνει πλημμυρισμένος από αγάπη και συναίσθημα για το μέρος και για όλα εκείνα που αυτό φιλοξένησε και αξιοποίησε. «Τι εκπληκτικός ιστορικός συνασπισμός ζωής, ομορφιάς, τέχνης, κωμωδίας, δράματος, λάμψης, σεξ, φήμης και διασκέδασης», λέει. «Η ζωή μου δεν θα ήταν ούτε κατά διάνοια η ίδια χωρίς το Max’s Kansas City. Αυτό το μέρος ήταν η ζωή μου».

Με στοιχεία από The Guardian

Μουσική
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

andy warhol phone

Daily / Τι να μας πει κι ο Άντι Γουόρχολ εδώ που φτάσαμε (τα είχε πει άλλωστε)

Πάνω απ’ όλα ίσως, τη σειρά ντοκιμαντέρ «The Andy Warhol Diaries» σημαδεύει η ιδέα μιας βαθιάς λαχτάρας που προκύπτει από τις μισές αλήθειες και τους μισούς καημούς που «ακούγεται» να εκφράζει ο Γουόρχολ, αλλά και μια μεταφυσικού τύπου σχέση που είχε αναπτύξει με τη μοιρολατρία ή με τη Μοίρα την ίδια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ziggy Stardust

Daily / Ήταν το 1971 η χρονιά που η μουσική άλλαξε τα πάντα;

Αυτό ισχυρίζεται η επική σειρά ντοκιμαντέρ 1971: The Year That Music Changed Everything και ακόμα κι αν διαφωνεί κανείς, είναι αδύνατο να αντισταθεί στην αφήγησή του και στον πλούτο του αρχειακού υλικού, μέρος του οποίου παρουσιάζεται για πρώτη φορά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Πίσω απ΄ όλα παραμόνευαν διαρκώς τα ναρκωτικά»: Οι Blondie στο απόγειο της δόξας τους

Μουσική / «Πίσω απ' όλα παραμόνευαν διαρκώς τα ναρκωτικά»: Οι Blondie στο απόγειο της δόξας τους

Σε ένα απόσπασμα από τα απομνημονεύματά του με τίτλο «Under a Rock», που δημοσιεύονται στον Guardian, ο Κρις Στάιν, ιδρυτής και κιθαρίστας του συγκροτήματος, θυμάται τις τρελές καταστάσεις που βίωσαν οι Blondie στην αιχμή ανάμεσα στα '70s και τα '80s.
THE LIFO TEAM

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Νίκος Ζιώγαλας

Μουσική / Νίκος Ζιώγαλας: «Δεν ξέρεις ποτέ πώς θα τα φέρει η ζωή, να είσαι ευγενικός, να παλεύεις για την καλοσύνη»

Aπό πολύ νωρίς, η μουσική τον χτύπησε στο δόξα πατρί, μπήκε σε αυτό το τριπ και δεν βγήκε ποτέ. «Σαν star του σινεμά», «Πάρε με απόψε πάρε με», «Βασιλική», «Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα», «Πέρασε η μπόρα» και για πολλά ακόμα τραγούδια ευθύνεται ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός που σήμερα αφηγείται τη ζωή του στη LifO
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μαντόνα: «Είμαι σκληρή, φιλόδοξη και ξέρω ακριβώς τι θέλω. Αν αυτό με κάνει σκύλα, δεν πειράζει»

Χρόνια Πολλά Μαντόνα! / «Είμαι σκληρή, φιλόδοξη και ξέρω τι θέλω. Αν αυτό με κάνει σκύλα, δεν πειράζει»

Pop icon, μίλησε για το woman empowerment πριν υπάρξει καν ο όρος, gay icon, fashion icon, η απόλυτη σταρ, η πιο πετυχημένη γυναίκα μουσικός όλων των εποχών, όπως και να τη χαρακτηρίσει κανείς, είναι μία και μοναδική και ήρθε για να αλλάξει τα πάντα.
M. HULOT
«Love to love you baby»: Αυτό είναι το τραγούδι που γέννησε τη Disco

Μουσική / «Love to love you baby»: Το τραγούδι των 23 οργασμών που γέννησε τη Disco

Με 23 οργασμούς και τη βοήθεια του μάγου Τζόρτζιο Μορόντερ, η Ντόνα Σάμερ, μισό αιώνα πριν, εγκαινίασε επίσημα, με το επικό και ατελείωτα ερωτικό «Love to love you baby», την ντίσκο μουσική, ένα είδος που πολεμήθηκε λυσσαλέα λίγα χρόνια μετά την επέλασή του και κρατάει γερά μέχρι σήμερα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Στην αρχή με ενοχλούσαν τα σχόλια για το Ozempic, όχι όμως πια»

Lifo Videos / «Στην αρχή με ενοχλούσαν τα σχόλια για το Ozempic, όχι όμως πια»

Η Marseaux, μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές της σύγχρονης ελληνικής ποπ σκηνής μιλά για την τυχαία της συνάντηση με το τραγούδι αλλά και για τις προσωπικές δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει και την έφεραν μέχρι το σήμερα.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ