ΠΡΟΣΦΑΤΑ, ΔΥΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ξεπρόβαλαν από το πουθενά σε Αμερική και Αγγλία, που δίνoυν μια μικρή ελπίδα ότι τα τσαρτ θα συνεχίσουν να εκπλήσσουν, δεν είναι μονοπώλιο μιας χούφτας καλλιτεχνών, κι ας κυκλοφόρησαν το τελευταίο διάστημα καινούργιο υλικό τα πιο εμπορικά ονόματα της ποπ και του ραπ. Αυτό δείχνει πρωτίστως ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από νέους ήχους και νέο αίμα.
Ο λόγος αρχικά για τον Tommy Richman και το «Million Dollar Baby». Το κομμάτι βρέθηκε από την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του στη δεύτερη θέση του Billboard Hot 100 σε μια εβδομάδα που είχε από όλα: νέα άλμπουμ από την Taylor Swift και την Ariana Grande, μια κάντρι Beyoncé και ένα από τα πιο πολυσυζητημένα beefs της τελευταίας δεκαετίας μεταξύ δύο από τους σημαντικότερους ράπερ του πλανήτη. Μοιάζει με κατόρθωμα, και είναι, αν αναλογιστεί κανείς ότι προέρχεται από έναν παντελώς άγνωστο, πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη. Επιπλέον, συμβαίνει σε μια εποχή που φημολογείται ότι οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες δεν ποντάρουν τόσο σε νέους μουσικούς όπως παλιότερα.
Kαι ο Artemas και ο Tommy είναι ό,τι πιο φρέσκο μπορεί να πετύχει κανείς στην ποπ αυτήν τη στιγμή, κι έχουν μια ιδιαίτερη, αντισυμβατική αισθητική, και μάλιστα σε ένα είδος όπου κυριαρχούν οι γυναίκες.
Ο Richman, όμως, τα κατάφερε με έναν φαινομενικά απλό τρόπο που σίγουρα δεν περίμενε κανείς ότι θα λειτουργούσε τόσο εύκολα. Ανέβασε πρώτα ένα μικρό teaser του τραγουδιού στο TikTok, και αμέσως έγινε viral. Μάλιστα, είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που ανέβηκε αυτόματα στα τσαρτ. Κάτι τέτοιο είχε να συμβεί από πέρσι με τον Oliver Anthony και το «Rich Men North of Richmond». Ανακάλυψη του Brent Faiyaz, ο Richman αποφάσισε να παρατήσει το πανεπιστήμιο και να αφοσιωθεί στη μουσική όταν ένα από τα πρώτα του κομμάτια πήρε καλές κριτικές. Παιδί CODA από την πλευρά της μητέρας του και με πατέρα ντράμερ, ξεκίνησε μαθήματα φωνητικής από μικρή ηλικία.
Million Dollar Baby
Αρκετοί ήδη έχουν ανακηρύξει το «Million Dollar Baby» το τραγούδι του καλοκαιριού, και δεν έχουν και πολύ άδικο, δεν είναι τυχαία η επιτυχία του. Ρυθμικό και lo-fi ταυτόχρονα, με R&Β στοιχεία, δεν μοιάζει με όσα βρίσκονται στα τσαρτ. Φανερώνει μια ευρεία γκάμα επιρροών του δημιουργού του, από τους Mötley Crüe και τους Kiss μέχρι τον Lil Wayne και τον 50 Cent. Το σημαντικότερο, είναι τέρμα κολλητικό.
Υπερκολλητικό και φοβερό, όμως, είναι και το «I like the way you kiss me» του Βρετανοκύπριου Artemas. Άλλη μια περιπτωσάρα: εμφανίστηκε ουρανοκατέβατος στα τέλη Μαρτίου με μια ανεξάρτητη κυκλοφορία που ανέβηκε στην τρίτη θέση των βρετανικών τσαρτ αρχικά και μετά κατέκτησε σχεδόν όλα τα τσαρτ του κόσμου. Στην Αμερική βρέθηκε στη θέση 12.
Στο «I like the way you kiss me» τα έντονα κουίρ R&B φωνητικά του δημιουργού του –δεν καταλαβαίνεις αν τραγουδάει κορίτσι ή αγόρι– πατάνε σε έναν synth wave ρυθμό για να δημιουργήσουν μια εκρηκτική ρετροφουριστική μείξη από τα ’80s και τα ’90s, αλλά δεν μπορεί κανείς να προσδιορίσει ακριβώς πού θέλει να ανήκει. Έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία, που κάποιος έφτιαξε και πόσταρε στο YouTube ένα βίντεο που το παίζει στο repeat για μία ώρα και το ακούς μια χαρά, χωρίς να κουράζει! Από την άλλη, το επίσημο βίντεο του κοπιάρει απροκάλυπτα την εναρκτήρια σκηνή του Climax του Γκάσπαρ Νόε. Ο Artemas, που το επίθετό του είναι Diamandis, άρχισε να γράφει μουσική όταν είδε ένα ντοκιμαντέρ για τους Nirvana στα 16 του. Στα 17 του κυκλοφόρησε το πρώτο του κομμάτι, ένα «απαίσιο ροκ τραγούδι», που όμως παίχτηκε στο τοπικό ραδιόφωνο του χωριού του κάπου στο Οxfordshire.
I like the way you kiss me
Fun fact: Kαι ο Artemas και ο Tommy Richman είναι 24 χρονών. Και οι δυο αυτοί καλλιτέχνες είναι ό,τι πιο φρέσκο μπορεί να πετύχει κανείς στην ποπ αυτήν τη στιγμή, κι έχουν μια ιδιαίτερη, αντισυμβατική αισθητική, και μάλιστα σε ένα είδος όπου κυριαρχούν οι γυναίκες. Μένει να δούμε αν θα υπάρξει συνέχεια.
Τεράστια χιτ από το πουθενά που τα ακούς μέχρι σήμερα:
Gotye - Somebody That I Used to Know (2011)
Ήταν ιδιοφυής κίνηση από τη μεριά του άσημου 30χρονου τότε Gotye να χρησιμοποιήσει ένα sample από το «Seville», ένα instrumental κομμάτι που κυκλοφόρησε ο Luiz Bonfá το 1967. Το εμπλούτισε, βέβαια, με περισσότερα beats και ένα ξυλόφωνο που παίζει στο background μια πασίγνωστη παιδική μελωδία. Το κομμάτι σάρωσε σε ολόκληρο τον πλανήτη. Όχι κι άσχημα, αν αναλογιστεί κανείς ότι το έγραψε στο σπίτι των γονιών του στην Αυστραλία. Στα φωνητικά ακούγεται η Νεοζηλανδή Kimbra.
Portugal. Τhe Man – Feel it Still (2017)
Ένα τραγούδι που ακούς συνέχεια στο ραδιόφωνο μέχρι και σήμερα και νομίζεις ότι γνωρίζεις τον δημιουργό του (στη δική μου περίπτωση, ο Pharrell Williams). Στην πραγματικότητα, δεν το λέει κάποιος γνωστός μουσικός αλλά μια αμερικανική ροκ μπάντα με ένα κάπως γελοίο όνομα, Portugal. The Μan. «Κλέβουν» ελαφρά τη μελωδία από το θρυλικό «Please Mr. Postman» των Marvelettes από το 1961 και πετυχαίνουν διάνα – αν και τους πήρε 8 μήνες να χτυπήσουν τα τσαρτ. One hit wonder που κέρδισε και Γκραμι, και θα μας ταλαιπωρεί για καιρό.
Tones and I - Dance Monkey (2019)
Ένα από τα πιο ενοχλητικά κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, ίσως γι’ αυτόν τον λόγο έγινε τόσο τρελή επιτυχία. Έφτασε στην κορυφή σε 30 χώρες όταν κυκλοφόρησε, σπάζοντας διάφορα ρεκόρ. Ελπίζω η συμπαθής Αυστραλή Toni Watson να έγινε τόσο ζάπλουτη που να μην χρειαστεί να ξανακυκλοφορήσει τίποτα ποτέ πια – φαίνεται, νομίζω, πόσο μου αρέσει το συγκεκριμένο κομμάτι. Δυστυχώς, θα μας ταλαιπωρεί και αυτό για καιρό. «Τραγουδάει αγόρι ή κορίτσι», «Πόσα λεφτά έβγαλε;», «Είναι η αληθινή της φωνή;», είναι μερικές από τις ερωτήσεις που πετυχαίνει κανείς στο διαδίκτυο.
Steve Lacy - Bad Habit (2022)
Αυτό κι αν ήταν ένα αξιοπερίεργο Νο1 στο Billboard Hot 100. Τo «Bad Habit» είναι αμφίρροπο όχι μόνο σεξουαλικά αλλά και ηχητικά. Σίγουρα δεν ακούγεται σαν ένα συνηθισμένο pop hit. Μελαγχολικό και απροσδιόριστο, δεν μπορείς να διακρίνεις αν είναι ξεκάθαρη σόουλ και δεν το λες και ακριβώς ποπ. Η Wikipedia το χαρακτηρίζει lo-fi rock και προσωπικά μάλλον αυτό θα διάλεγα. Προκάλεσε πανικό στο TikTok και έκανε σούπερ σταρ τον αρκετά χαμηλών τόνων Steve Lacy.
Oliver Anthony - Rich Men North of Richmond (2023)
Αμέτρητες συζητήσεις προκάλεσε τούτο εδώ για το αν είναι alt-right ύμνος όταν πήγε κατευθείαν στο Νο1 κυριολεκτικά από το πουθενά και έκανε τον άνθρωπο που το έγραψε και το τραγουδάει, τον Oliver Anthony, τον πρώτο καλλιτέχνη που ανεβαίνει στην κορυφή χωρίς καμία προηγούμενη κυκλοφορία –σε οποιαδήποτε μορφή–, τον πρώτο που βρέθηκε ταυτόχρονα στο Νο1 στο Hot 100 και στο Hot Country Songs την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του και (μόλις) τον τρίτο που έχει Νο1 επιτυχία χωρίς να έχει υπογράψει σε δισκογραφική. Τελικά, δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, αλλά, λόγω αυτής της συνθήκης, έγινε viral hit. Παντελώς αδιάφορο και προσπελάσιμο, αν έβγαινε στην Αμερική σε μια άλλη χρονική στιγμή, όχι τόσο πολιτικά φορτισμένη, ίσως να μην απασχολούσε κανέναν.
