1o Κομματι Αφροδίτη Facebook Twitter
«Το Πεδίον μάς ζητάει ό,τι πιο πολύτιμο: χρόνο. Χρόνο επιεική. Για να ξεχάσουμε, να ξεχαστούμε, να χαμογελάσουμε, να μαλακώσουμε λιγάκι. Και, πάνω απ’ όλα, για να νιώσουμε τη δύναμη της ομορφιάς». Φωτ.: Πηνελόπη Γερασίμου for Onassis Stegi

Ξενάγηση στα Plāsmata: Κεφάλαιο 1

0

Είναι τρομερό μέρος το Πεδίον του Άρεως. Είναι όντως πεδίο, μου αρέσει περισσότερο αυτή η λέξη για να το περιγράψει παρά η λέξη πάρκο. Και λέγεται «Πεδίον του Άρεως» ― φαντάσου. Λέμε πράγματα τόσο πολλές φορές που δεν αντιλαμβανόμαστε τι ξεστομίζουμε. Δεν συνειδητοποιούμε ότι αναφερόμαστε στον θεό ή τον πλανήτη Άρη. Όταν, κάποια στιγμή, είδα μια ταμπέλα που έλεγε «Mars Field» και δίπλα «γήπεδο πετάνκ» κόλλησα άγρια. Εάν αυτό δεν είναι σουρεαλισμός, τότε τι είναι;  

Το Πεδίον σίγουρα δεν είναι αυτό που ήταν όταν πρωτοήρθαμε. Έχει ομορφύνει πολύ, κυκλοφορεί πολύ περισσότερος κόσμος και θεωρώ ότι έχουμε συμβάλει κι εμείς σε αυτό. Το Πεδίον δεν το επινοείς, το ανακαλύπτεις. Είναι πιο δυνατό από σένα, πιο γοητευτικό, πιο αναπάντεχο. Δείχνει φυσικό, ενώ σχεδιάστηκε πριν από 150 χρόνια από κάποιους που έκαναν πράξη ένα όραμα ασυνήθιστο γι’ αυτή την ταλαιπωρημένη πόλη. Και σε εκπλήσσει αβίαστα. Όπως και η φύση. Δεν ξέρεις τι θα δεις.

Κι όποτε πηγαίνεις, είναι διαφορετικό. Αλλιώς τον Φεβρουάριο, αλλιώς τον Απρίλιο. Γι’ αυτό στα πάρκα επιλέγουν φυλλοβόλα και όχι αειθαλή δέντρα: για να νιώθεις τις εποχές, να βουτάς σε μια ψευδαίσθηση δάσους. Το Πεδίον σε μυεί στη μαγεία της λεπτομέρειας. Ελαττώνει τις φιλοδοξίες, διορθώνει τις σκέψεις, έπειτα συμαζώνει τη θλίψη και την κάνει υποφερτότερη, εξαίρει την όσφρηση, για να «κλέψω» τον Καρούζο. Ξαπλώνεις στο παγκάκι, εστιάζεις στη φυλλωσιά που διάλεξες και κοιτάζεις επίμονα το έντομο που σκαρφαλώνει, σαν να είσαι εσύ ο David Attenborough όταν υμνεί την προσωπικότητα της αράχνης στα ντοκιμαντέρ του BBC. 

«Το Πεδίον δεν το επινοείς, το ανακαλύπτεις. Είναι πιο δυνατό από σένα, πιο γοητευτικό, πιο αναπάντεχο. Δείχνει φυσικό, ενώ σχεδιάστηκε πριν από 150 χρόνια από κάποιους που έκαναν πράξη ένα όραμα ασυνήθιστο γι’ αυτή την ταλαιπωρημένη πόλη. Και σε εκπλήσσει αβίαστα».

Το Πεδίον σού ζητάει να θυμηθείς τη βραδύτητα. Από εκεί προκύπτει η ικανότητα της παρατήρησης. Και της συγκίνησης. Πιο αργά, όλα πιο αργά. Με τη βραδύτητα διαστέλλεται ο χρόνος. Μισή ώρα στο Πεδίον και βγαίνεις ξεκούραστος. Γιατί το βλέμμα, οι αισθήσεις και το μυαλό θέλουν τεμπέλικο ρυθμό για να προλάβουν να απολαύσουν. Σκαντζόχοιροι, χελώνες, πουλιά, τσουκνίδες παρέα με αρμπαρόριζα, φοίνικες, ευκάλυπτοι και αθάνατοι που πεθαίνουν όταν ανθίσουν. Και άνθρωποι. Σκακιστές, ακροβάτες που δένουν σκοινί ισορροπίας ανάμεσα στα δέντρα, έφηβοι που γυμνάζονται στα μονόζυγα, skaters, yoga maniacs, joggers, κυρίες που γυρίζουν από την εκκλησία, κοπανατζήδες σπουδαστές, μουσικοί που κάνουν εξάσκηση, hiphoppers, παιδικά πάρτι, κουβέντες φίλων και μοναχικοί απολογισμοί ζωής. Και τώρα έρχονται και τα δικά μας Plāsmata. Διεκδικώντας αγκαλιές ανθρώπων μπροστά στα έργα. Αυτό μας αρέσει περισσότερο απ’ όλα. 

Ξενάγηση στα Plāsmata: Κεφάλαιο 1 Facebook Twitter
Μικρό μέρος του moodboard της επιμελήτριας της έκθεσης.

Είναι μαγικό το Πεδίον, και νομίζω ότι με αυτά τα τρυφερά Plāsmata που κάνουμε τώρα δανειζόμαστε ένα από τα χαρακτηριστικά του. Του λέμε «μπορούμε να πάρουμε λίγη από τη μαγεία σου και να τη χρησιμοποιήσουμε ως πρώτη ύλη και ως κριτήριο επιλογής των έργων που θα βάλουμε εδώ; Μπορούμε να μη σκεφτούμε τι είναι αλήθεια και να αφεθούμε στην παραίσθηση; Ας κινηθούμε κάπου εκεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο». Το Πεδίον μάς ζητάει ό,τι πιο πολύτιμο: χρόνο. Χρόνο επιεική. Για να ξεχάσουμε, να ξεχαστούμε, να χαμογελάσουμε, να μαλακώσουμε λιγάκι. Και, πάνω απ’ όλα, για να νιώσουμε τη δύναμη της ομορφιάς.   

Το Πεδίον μάς φιλοξενεί γενναιόδωρα. Δεν είμαστε εμείς οι οικοδεσπότες. Ούτε αυτήν τη φορά. Αλλά, γνωριζόμαστε. We’ve met before, haven’t we? Μας βάζει στο σπίτι του, αλλά λέει «έλα. Και φέρε και όποιον θέλεις. Θα σε φροντίσω. Αλλά, αυτό που θα κάνεις κοίτα να μου αρέσει. Μη με ταράξεις. Δεν σου ζητάω να με καταλάβεις. Να με νιώσεις σου ζητάω». Μια τέτοια συνομιλία ξεκινήσαμε στις βόλτες που αρχίσαμε να κάνουμε με την ομάδα εδώ και μήνες. Μια ανθρώπινη κουβέντα. Είμαστε ρομαντικοί; Ξέρω κι εγώ; Ας είμαστε. Πάντως, όλοι συμφωνήσαμε ότι ακούσαμε το πάρκο να μας λέει τέτοια λόγια: «Φτιάξε μου λίγο το κέφι, κάνε με να νιώσω λίγο πιο απαλά γιατί έχω ζοριστεί πολύ στο παρελθόν ― κι αυτό το έβλεπες ότι έχω ζοριστεί πολύ, ε; Τώρα θέλω λίγο πιο τρυφερά, θέλω λίγο να με χαϊδέψεις». 

We’ve met before, haven’t we? Γιατί, πέρα από τη φράση από το Lost Highway του David Lynch, είναι κάτι που το νιώθεις και με ανθρώπους και με τόπους και με πλάσματα όταν σε συνδέει ένα intimacy, μια οικειότητα και μια εμπιστοσύνη που δεν αντιστοιχεί στην αντικειμενική διάρκεια της γνωριμίας. Είναι και μια φράση που λες αν θες να γνωρίσεις κάποιον, σαν να λες «θα έπρεπε να έχουμε ήδη γνωριστεί».

1o Κομματι Αφροδίτη Facebook Twitter
Φωτ.: Πηνελόπη Γερασίμου for Onassis Stegi

Και τα Plāsmata τα ίδια θέλαμε να κατοικήσουν το Πεδίον και να νιώθεις ότι ήταν εκεί από πάντα. Ή ότι μπορούν να μείνουν εκεί για πάντα. Με αυτό το έργο ξεκινάμε, λοιπόν. Με αυτή την ερώτηση που εμπεριέχει την απάντηση. Και το υπογράφω με σχετική συστολή εγώ. Έτσι τα σκεφτήκαμε. Είναι τώρα αυτό επιμελητική προσέγγιση; Δεν ξέρω αν λέγεται έτσι. 

Η διαδρομή είναι η βόλτα. To Πεδίον είναι πολύπλοκο. Γι’ αυτό είναι ενδιαφέρον. Δεν θέλουμε απλώς να το διασχίσουμε. Θέλουμε να το ζήσουμε. Δεν θέλουμε απλώς να πάμε από την Κυψέλη στα Εξάρχεια ή από την Πατησίων στην Ευελπίδων. Μας αρέσουν η παρέκκλιση και η απόκλιση. Στη ζωή, γενικά. Στους ανθρώπους. Και στην τέχνη. Και εδώ. Από τον Ροδώνα στη Γαρδένια, από τις Αριές στο θέατρο Αλίκη. Οι σπείρες έχουν φτιαχτεί για να τις περπατήσεις και τα παρτέρια για να σταθείς.

Ο πιο σύντομος δρόμος είναι πάντα ο λιγότερο ενδιαφέρων. Η ασυνήθιστη διαδρομή σού δίνει την περιπέτεια. Ναι, υπάρχουν χάρτες. Όχι, όμως, για να φτάσεις πιο σύντομα. Υπάρχουν για να φτάσεις πιο ωραία. Μη βιάζεσαι να δεις τα έργα. Θα τα δεις. Κι αν κάποιο σού ξεφύγει αυτήν τη φορά, μπορείς να ξαναγυρίσεις. Κι αν χάσεις κάποιο, μπορείς να το αναζητήσεις, να το διεκδικήσεις. Είναι αλλιώτικος κόπος αυτός. Κι αν κάπου ξεχαστείς, πάλι δεν πειράζει. Αυτήν τη βόλτα την κάνεις ως αντίδοτο στο GPS. Και έχεις τόσα να πεις με τα έργα που θα συναντήσεις. Σαν τα ταξίδια. Τα αληθινά ταξίδια, όχι αυτά που κάνεις για δουλειά. Τα άλλα. Εκείνα που κάνεις με παρέα και πιάνετε κουβέντα με αγνώστους χωρίς βιασύνη. Εκείνα που παίρνεις τον χρόνο σου για να χορτάσεις τις λεπτομέρειες.   

Ξενάγηση στα Plāsmata: Κεφάλαιο 1 Facebook Twitter
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Εδώ, στο ανάμεσα. Τα Plāsmata απευθύνουν πρόσκληση σε έναν κόσμο μεταξύ πραγματικότητας και μη. Μου αρέσει πολύ η λέξη fiction, που δεν σημαίνει φαντασία αλλά το αποτέλεσμα της φαντασίας. Εκεί θέλουμε να βρεθούμε. Έτσι κι αλλιώς, η τέχνη εκεί ζει. Μεταξύ εμπειρίας και μύθου, μεταξύ του απτού και του άπιαστου. Και εκεί, τελικά, εντοπίζεται η αλήθεια. Μια αλήθεια που εμπεριέχει και όσα δεν συλλαμβάνουν η αντίληψη και η λογική. Μια αλήθεια που εμπεριέχει και το άρρητο, την αντίφαση, το παράδοξο, το μυστήριο και το μυστικιστικό. Τα έργα είναι το αποτέλεσμα της περιπέτειας της σκέψης των δημιουργών. Τα Plāsmata που βλέπεις δείχνουν πάρα πολύ κανονικά, μέχρι που συνειδητοποιείς ότι κάτι δεν… και αυτό το κάτι σε κάνει να χαμογελάσεις γλυκά ή γλυκόπικρα. Reality is overrated, λένε. Δεν μιλάμε τώρα σε πολιτικό επίπεδο, fake news και όλα αυτά τα πολύ σοβαρά. Μιλάω για κάτι άλλο, για την ψευδαίσθηση που έχουμε ότι ζούμε μια αντικειμενική πραγματικότητα, πράγμα το οποίο δεν υπάρχει ούτε για πλάκα. Και έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν βλέπει τίποτα με τον ίδιο τρόπο που το βλέπει κάποιος άλλος, και τίποτα δεν αισθάνεσαι με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά που το ζεις. 

cover
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή από μόνη της. Δεν θέλω, λοιπόν, να έρθεις στο Πεδίον και να σε «χτυπήσω» κι άλλο. Το ξέρεις ήδη ότι είναι άγρια τα πράγματα και νιώθω ότι θα σε υποτιμήσω αν σου πω ότι είσαι αδιάφορος για ό,τι συμβαίνει, κι έλα τώρα να σου δείξω εγώ πώς θα νοιαστείς. Τα Plāsmata λένε sweet little lies. Τόσο-όσο. Κάνουμε μια συμφωνία με την τέχνη. Είμαστε συνένοχοι στο υπονοούμενο. Τόσο-όσο. Για την ομορφιά και την παρηγοριά.  

Plāsmata συναισθηματικά και κρυμμένα. Όπως το Πεδίον δεν έχει όριο ηλικίας, έτσι και τα Plāsmata μιλάνε για όλους. Δεν είναι παιδικά, δεν είναι ενήλικα, δεν είναι διδακτικά, δεν είναι ακαδημαϊκά. Ακόμα κι αν σταθείς μπροστά σε κάποιο έργο και πεις «τι είναι αυτό τώρα εδώ;», μέσα στο κλίμα θα είσαι. Δεν θέλουμε να πούμε «και τώρα θα σου δείξω ποιοι είναι οι σημαντικοί καλλιτέχνες, τώρα θα σου μάθω ποια είναι η συλλογή του ιδρύματος, τώρα θα σου δείξω πώς εκτίθεται η σύγχρονη τέχνη στον δημόσιο χώρο». Τα Plāsmata δεν έχουν τίποτε απ’ όλα αυτά. Είναι εντελώς συναισθηματικά, είναι «έλα μωρέ, λίγη γλύκα». Τη χρειάζεσαι την κρυψώνα για να εκφραστεί ελεύθερα το συναίσθημα. Τα έργα, έτσι όπως έχουν κρυφτεί, θα είναι πιο γενναιόδωρα στην έκφραση του συναισθήματός τους. 

Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου είναι η καλλιτεχνική διευθύντρια του Ιδρύματος Ωνάση και curator της φετινής έκθεσης Plāsmata 3 στο Πεδίον του Άρεως. 

Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση εδώ.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Εικαστικά
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η «λίστα Τραμπ» και τα «απαράδεκτα έργα τέχνης» οδηγούν σε μια άλλη Αμερική

Εικαστικά / Tο μένος του Τραμπ για το Smithsonian: Λογοκρισία, ρατσισμός, λίστες με «απαράδεκτα» έργα

Με στόχο το μεγαλύτερο συγκρότημα μουσείων και ερευνητικών κέντρων στον κόσμο, ο Τραμπ επιχειρεί να ασκήσει έλεγχο και λογοκρισία σε έργα τέχνης και στο περιεχόμενο εκθέσεων, κατηγορώντας το Smithsonian ως «woke» και απειλώντας με περικοπές της χρηματοδότησής του.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Το σπίτι-μουσείο της Πολίν Καρπίδα βγάζει τους θησαυρούς του στο σφυρί (μέχρι κεραίας)

Εικαστικά / Το σπίτι-μουσείο της Πολίν Καρπίδα βγάζει τους θησαυρούς του στο σφυρί (μέχρι κεραίας)

Μια από τις πιο εξέχουσες συλλέκτριες στην Ευρώπη, η οποία έχει αφήσει το αποτύπωμά της και στην Ύδρα, αποφάσισε να πουλήσει τη συλλογή σουρεαλιστικής και μεταπολεμικής τέχνης που στεγάζει στο σπίτι της στο Λονδίνο -τη μεγαλύτερη αυτού του είδους- σε μια δημοπρασία-ορόσημο.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Χάρις Επαμεινώνδα: Η γλώσσα μου δεν είναι οι λέξεις

Εικαστικά / Χάρις Επαμεινώνδα: «Η γλώσσα μου δεν είναι οι λέξεις»

Η βραβευμένη με Αργυρό Λέοντα Κύπρια εικαστικός συνθέτει έναν κόσμο θραυσμάτων, αποκομμάτων της εσωτερικότητας, με ελλειπτικές εικόνες, τον οποίο μας προκαλεί να ανακατασκευάσουμε μέσα από τη σταδιακή του αποκάλυψη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
 Μαρία Λοϊζίδου και Πέτρος Μώρης στη 13η Μπιενάλε του Λίβερπουλ

Εικαστικά / Μαρία Λοϊζίδου και Πέτρος Μώρης στη 13η Μπιενάλε του Λίβερπουλ

Οι δύο καλλιτέχνες με καταγωγή από Κύπρο και Ελλάδα αντίστοιχα, παρουσιάζουν νέα έργα τους σε μια από τις σημαντικότερες εικαστικές διοργανώσεις της Βρετανίας που φιλοξενεί 30 καλλιτέχνες και συλλογικότητες, με αναθέσεις και θεματικές που έχουν να κάνουν με τη γεωγραφία και τις αξίες που διαπερνούν την πόλη αυτή: καταγωγή και μνήμη.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μια έκθεση για την πολύχρωμη, πολύπλοκη Αθήνα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Εικαστικά / Μια έκθεση για την πολύχρωμη και πολύπλοκη Αθήνα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Ο Τόνι Μιλάκης καταγράφει μια πόλη που η πραγματικότητα προσφέρει τις καλύτερες ζωγραφικές λύσεις, που ακόμη και το πιο ευφάνταστο μυαλό ενός καλλιτέχνη δεν μπορεί να τις επινοήσει.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
CHECK Ο Ζαν Φρανσουά Μιλέ και η ατέρμονη γοητεία της φύσης και των εργατών της γης

Εικαστικά / Ζαν Φρανσουά Μιλέ: ο ζωγράφος που ο Βαν Γκογκ αποκαλούσε «πρωτοπόρο»

«Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο νομίζω ότι ο Μιλέ πίστευε σε κάτι ανώτερο» έγραφε ο Βαν Γκογκ για τον «ζωγράφο των χωρικών» αλλά και έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του γαλλικού ρεαλισμού. Η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου τον τιμά με μια μεγάλη έκθεση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Το Μοναστήρι του Καρόλου: Το μουσείο του «κομμωτή των σταρ»

Εικαστικά / Κάρολος: O «κομμωτής των σταρ» έχει πλέον δικό του μουσείο στα Χανιά

Το «Μοναστήρι του Καρόλου», ένα ενετικό κτίσμα του 1583 και κατοικία του αυτοδίδακτου δημιουργού από το 1991, έχει μετατραπεί σε ένα μοναδικό καταφύγιο όπου συνυπάρχουν η ιστορία της κομμωτικής, έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών μαζί με μνήμες της Μαρίας Κάλλας, της Μπριζίτ Μπαρντό αλλά και της Μαντάμ Ορτάνς.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γιγάντιοι φαλλοί, το σεξ ως ζωτική δύναμη: Τα «ερωτικά» του Takis αναστατώνουν ακόμα

Εικαστικά / Γιγάντιοι φαλλοί, το σεξ ως ζωτική δύναμη: Τα «ερωτικά» του Takis αναστατώνουν ακόμα

«Τα έργα του αποθεώνουν την ικανότητα του έρωτα να μας αποσπά από την ιδέα του θανάτου». Και έχουμε την ευκαιρία να τα δούμε στην αναδρομική έκθεση του Ιδρύματος Γουλανδρή στην Άνδρο, και στην Αθήνα. Όλα σχεδόν, εκτός από το πιο γνωστό του, το οποίο οι επιμελητές απέρριψαν ως «κραυγαλέο»...
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το Fondation Louis Vuitton υποδέχεται 270 έργα του Gerhard Richter σε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση

Εικαστικά / Gerhard Richter: «Τώρα που δεν απέμειναν ιερείς ή φιλόσοφοι, οι καλλιτέχνες είναι οι σημαντικότεροι άνθρωποι στον κόσμο»

270 έργα ενός από τους σημαντικότερους εν ζωή ζωγράφους θα εκτεθούν το φθινόπωρο στο Fondation Louis Vuitton σε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μια αθέατη ως τώρα πλευρά της Φρίντα Κάλο στη Θεσσαλονίκη

Εικαστικά / Μια αθέατη ως τώρα πλευρά της Φρίντα Κάλο στη Θεσσαλονίκη

Μια διεθνής έκθεση με 241 φωτογραφίες, που μέχρι πρόσφατα δεν είχαν δει το φως δημοσιότητας και αποκαλύπτουν άγνωστες πτυχές της ζωής της πιο διάσημης ζωγράφου του 20ού αιώνα, κάνει στάση το φθινόπωρο στη συμπρωτεύουσα.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Έκθεση αφισών στην Ύδρα μιας Ελλάδας ανόθευτης και ταπεινής

Εικαστικά / Πώς διαφήμιζε η Ελλάδα τον εαυτό της στο εξωτερικό από το ’30 έως το ’60;

Μια σειρά αφισών του ΕΟΤ, σε μια έκθεση που φιλοξενείται στην οικία Λαζάρου Κουντουριώτη, αποκαλύπτει τις πρώτες απόπειρες και τα αρχικά βήματα του ελληνικού τουρισμού, με την υπογραφή σημαντικών Ελλήνων καλλιτεχνών.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Νίκος Τρανός: «Η τέχνη είναι ένα πολύ αποτελεσματικό αντικαταθλιπτικό» 

Εικαστικά / Νίκος Τρανός: «Η τέχνη είναι ένα πολύ αποτελεσματικό αντικαταθλιπτικό» 

Έχει βοσκήσει πρόβατα, έχει πουλήσει κουλούρια και έχει δουλέψει στην οικοδομή, μέχρι που αποφάσισε ότι το μόνο που ήθελε να γίνει είναι καλλιτέχνης. Τελικά, εξελίχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους και διεθνώς αναγνωρισμένους Έλληνες δημιουργούς. Ο πρώην πρύτανης της ΑΣΚΤ είναι άνθρωπος από σπάνια πάστα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Οι πρώτοι ομοφυλόφιλοι» και η γέννηση μιας νέας ταυτότητας

Εικαστικά / «Οι πρώτοι ομοφυλόφιλοι» και η γέννηση μιας νέας ταυτότητας

Μια μεγάλη έκθεση στο Σικάγο εξετάζει την γκέι ταυτότητα ως ιστορικό φαινόμενο μέσα από 300 έργα που δημιουργήθηκαν κυρίως στην περίοδο μεταξύ του 1869, όταν δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά η λέξη «ομοφυλόφιλος», και του 1939
THE LIFO TEAM
Η Χίλμα αφ Κλιντ έβρισκε γαλήνη ζωγραφίζοντας λουλούδια

Εικαστικά / Η Χίλμα αφ Κλιντ έβρισκε γαλήνη ζωγραφίζοντας λουλούδια

Σε μια σειρά έργων που παρουσιάζει το θαύμα της ανθοφορίας των λουλουδιών και των φυτών, μια από τις πιο αξιοσέβαστες καλλιτέχνιδες της Σουηδίας στρέφεται σε έναν κόσμο ομορφιάς, γαλήνης και ισορροπίας για να αποκαλύψει αλήθειες για την ανθρώπινη κατάσταση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Το «Πλέγμα των Κυκλάδων» και μια έκθεση που μας ταξιδεύει στις διαχρονικές του συνδέσεις

Εικαστικά / Το «Πλέγμα των Κυκλάδων» και μια έκθεση για τις διαχρονικές του συνδέσεις

Μπορεί η σύγχρονη τέχνη να συνομιλήσει δημιουργικά με την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά; Στην ΕΦΑ Κυκλάδων πίστεψαν στο «στοίχημα» και έτσι προέκυψε μια έκθεση με ξεχωριστό ενδιαφέρον στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ίου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ