Ο Ντέιβιντ Λιντς επινόησε μερικές από τις πιο αλησμόνητες εικόνες στην ιστορία του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, οπότε μοιάζει απολύτως λογικό το ότι ο αείμνηστος σκηνοθέτης ξεκίνησε ως ζωγράφος και δεν σταμάτησε ποτέ να έχει μια παράλληλη καριέρα ως εικαστικός. Στα 14 του είχε το δικό του καλλιτεχνικό στούντιο. Στα 18 πήγε να σπουδάσει ζωγραφική στη Σχολή του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστώνης, αλλά βρήκε τους φοιτητές της υπερβολικά κομφορμιστές και τελικά την εγκατέλειψε.
Τα πράγματα πήγαν καλύτερα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πενσιλβανία, όπου ο Λιντς ερωτεύτηκε το βιομηχανικό τοπίο της Φιλαδέλφειας. Η σχολή καλών τεχνών ήταν το μέρος όπου έκανε το πέρασμά του στον κινηματογράφο, όταν μια νύχτα, ενώ βρισκόταν μπροστά από το καβαλέτο, ακούγοντας τον άνεμο να φυσά, είδε τα φύλλα στον πίνακά του να κινούνται και σκέφτηκε: «Ω, ένας κινούμενος πίνακας». Η πρώτη του ταινία, ένα animation ενός λεπτού με κεφάλια που ξερνάνε και μια σειρήνα ως σάουντρακ, προέκυψε από αυτό, από την «επιθυμία να κάνει μια εικόνα να κινείται», αν και στο μυαλό του οι δύο τέχνες δεν ήταν διαφορετικές αλλά κομμάτια του ίδιου συνόλου, που προέρχονταν από το ίδιο μέρος: έναν «ωκεανό καθαρής, ζωντανής συνείδησης», όπως θα το περιέγραφε χρόνια αργότερα.
Ο Ντέιβιντ δεν αφιέρωνε ποτέ χρόνο στον εαυτό του. Δούλευε πάντα, είτε ζωγραφίζοντας είτε κατασκευάζοντας κάτι. Π.χ., αν σου χάλαγε το παπούτσι, επέμενε να του το φέρεις για να το επιδιορθώσει. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος.
«Γι' αυτόν, η φωτογραφία, ο κινηματογράφος, η γλυπτική, κάθε είδους μέσο που μπορεί να φανταστεί κανείς σχετιζόταν με αυτήν τη φαντασιακή πρακτική που ξεκίνησε με τη ζωγραφική», λέει η Τζινεβίβ Ντέι της Pace Gallery, η οποία εκπροσώπησε τον Λιντς από το 2022 μέχρι τον θάνατό του πέρσι στα 79 του χρόνια, και πρόκειται να εγκαινιάσει μια έκθεση με διάφορα έργα του στο Βερολίνο (29 Ιανουαρίου-29 Μαρτίου), προτού ανοίξει μια μεγαλύτερη αναδρομική στο Λος Άντζελες το προσεχές φθινόπωρο (13 Σεπτεμβρίου-7 Νοεμβρίου). Η Pace και ο Λιντς είχαν αρχίσει ήδη να εργάζονται για την έκθεση στο Βερολίνο, η οποία θα σηματοδοτήσει τώρα τα ογδόντα χρόνια από τη γέννηση του μυθικού δημιουργού. Μια σειρά φωτογραφιών ερειπωμένων παλιών εργοστασίων που τράβηξε στο Βερολίνο θα κάνει το ντεμπούτο της στην έκθεση, στην οποία εκτίθενται επίσης τρία λειτουργικά φωτιστικά δαπέδου (ή «γλυπτά με φωτεινά συστατικά», όπως περιγράφονται μερικές φορές) που ο Λιντς κατασκεύαζε από ξύλο, ατσάλι, ρητίνη, πλεξιγκλάς και γύψο.
Ο Λιντς συχνά χρέωνε στη μητέρα του την ευχέρεια και την εμβέλεια της οπτικής του φαντασίας. Ο πατέρας ενός φίλου του από το λύκειο, ο οποίος ήταν καλλιτέχνης, ήταν ένας άλλος πρώιμος μέντοράς του. Η ηθοποιός Ιζαμπέλα Ροσελίνι, η οποία εμφανίστηκε τόσο στο «Μπλε Βελούδο» όσο και στην «Ατίθαση Καρδιά» (είχαν σχέση με τον σκηνοθέτη από το 1987 έως το 1991), τον βοήθησε να εισέλθει στον κόσμο της αγοράς της τέχνης, συστήνοντάς τον στον διακεκριμένο έμπορο τέχνης της Νέας Υόρκης Leo Castelli. Μια έκθεση στην γκαλερί του Castelli το 1989 κατοχύρωσε ουσιαστικά την εικαστική αξιοπιστία του Λιντς και από τότε τα έργα του έχουν εκτεθεί σε όλο τον κόσμο. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει μια αναδρομική για τα 40 χρόνια της καριέρας του στο Fondation Cartier στο Παρίσι το 2007, αν και η μεγαλύτερη, κατά κάποιον τρόπο, ήταν στο Μουσείο Bonnefanten του Μάαστριχτ το 2018, με τον εντυπωσιακό αριθμό των 500 έργων.
«Ένα από τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα», λέει η Σαμπρίνα Σάδερλαντ, η επί δεκαετίες παραγωγός του Λιντς, «ήταν ότι εκεί που καθόταν έδειχνε να χαζεύει και να ονειροπολεί. Αυτό όμως ήταν για εκείνον μια εργασία σημαντική. Το μυαλό του περιπλανιόταν, αλλά η σκέψη του ήταν έντονη, συγκεντρωμένη. Σκεφτόταν το επόμενο βήμα. Ο Ντέιβιντ δεν αφιέρωνε ποτέ χρόνο στον εαυτό του. Δούλευε πάντα, είτε ζωγράφιζε είτε κατασκεύαζε κάτι. Π.χ., αν σου χάλαγε το παπούτσι, επέμενε να του το φέρεις για να το επιδιορθώσει. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος. Όταν σου μιλούσε, ένιωθες σαν να ήσουν ο μόνος άνθρωπος στο δωμάτιο. Παρόλο που εκείνος οδηγούσε τη βάρκα, εσύ ήσουν εκεί και τον βοηθούσες με τα κουπιά».
Με στοιχεία από τους «Financial Times»
