Τον πρωτοπόρο Αμερικανό καλλιτέχνη του μινιμαλισμού Dan Flavin (1933-1996) παρουσιάζει το Kunstmuseum της Βασιλείας, σε μια έκθεση με έργα του που αναφέρονται σε άλλους καλλιτέχνες και σε συγκεκριμένα γεγονότα, η οποία θα διαρκέσει έως τις 18 Αυγούστου.
Ο Dan Flavin έγινε διάσημος τη δεκαετία του 1960 με τη δουλειά του, στην οποία χρησιμοποιούσε βιομηχανικούς σωλήνες φθορισμού, εφευρίσκοντας μια νέα μορφή τέχνης και εξασφαλίζοντας τη θέση του στην ιστορία της τέχνης.
Το 1963, τοποθέτησε έναν ενιαίο, βιομηχανικό σωλήνα φθορισμού σε γωνία 45 μοιρών στον τοίχο του στούντιό του, ανακηρύσσοντάς το τέχνη. Η πράξη ήταν ριζοσπαστική και είναι ακόμα και σήμερα. Πράγματι, χάρη σε αυτήν τη δράση θα εισαχθούν στην τέχνη τυπικά εμπορικά προϊόντα: η εκκολαπτόμενη minimal art της εποχής έδινε έμφαση στη σειριακότητα, την αναγωγή και την αντικειμενικότητα. Κάπως ειρωνικά, ενώ ο αυτοδίδακτος Flavin δεν επιδίωξε ποτέ να είναι μέλος αυτού του κινήματος στην τέχνη, θα γινόταν ένας από τους πιο επιφανείς εκφραστές του.
Η επικρατούσα αντίληψη για τα ελαφριά έργα του έχει, μέχρι σήμερα, επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό στη μινιμαλιστική, βιομηχανική τους πτυχή, και επομένως στην εγγενή απλότητα της ομορφιάς τους.
Ο Flavin άρχισε να εργάζεται με σωλήνες φθορισμού από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 και μετά. Τα χρώματα και οι διαστάσεις των υλικών που χρησιμοποιούσε είχαν τις προδιαγραφές της βιομηχανικής παραγωγής. Πλημμυρισμένοι στο φως, οι ίδιοι οι θεατές γίνονται μέρος των έργων: ο χώρος αλληλεπιδρά με τα αντικείμενα μέσα του και δημιουργεί εμβαπτιστικές εμπειρίες τέχνης που πυροδοτούν αισθητικές, σχεδόν πνευματικές εμπειρίες. Η έκθεση «Dan Flavin: Dedications in Lights» χρησιμοποιεί σχεδόν 60 έργα, συμπεριλαμβανομένων 35 φωτιστικών εγκαταστάσεων, για να επανεξετάσει ολόκληρη την επαγγελματική ζωή του καλλιτέχνη.
Ο Flavin απελευθέρωσε το χρώμα από τη δισδιάστατη ζωγραφική. Η επικρατούσα αντίληψη για τα ελαφριά έργα του έχει, μέχρι σήμερα, επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό στη μινιμαλιστική, βιομηχανική τους πτυχή, και επομένως στην εγγενή απλότητα της ομορφιάς τους.
Η έκθεση στο Kunstmuseum Basel, αντιθέτως, δίνει έμφαση στην εξέταση του έργου του Flavin σε ένα λιγότερο οικείο περιβάλλον: τα έργα του, αν και αρχικά χωρίς σαφώς αναγνωρίσιμη υπογραφή, κάνουν συχνά αναφορά στους τίτλους τους σε συγκεκριμένα γεγονότα, όπως φρικαλεότητες εν καιρώ πολέμου ή αστυνομική βία, ή είναι αφιερωμένα σε άλλους καλλιτέχνες – όπως το έργο «Χωρίς τίτλο (στη μνήμη του Urs Graf)», το οποίο κάθε βράδυ πλημμυρίζει την εσωτερική αυλή του Hauptbau με πολύχρωμο φως.
Τα έργα του είναι άμεσα αναγνωρίσιμα. Όταν πέθανε το 1996, σε ηλικία 63 ετών, δεν θεωρούσε τον εαυτό του μινιμαλιστή ή γλύπτη.
Προτιμούσε διφορούμενους ή κρυπτικούς όρους, όπως «αντικείμενα» ή ακόμα και «αέριες εικόνες» για να περιγράψει τα εντυπωσιακά γεωμετρικά κομμάτια του. Λάτρης των εκκεντρικών τίτλων που περιλαμβάνουν περιπαικτικές αφιερώσεις, ο Flavin, όπως και το κίνημα που τον διεκδίκησε, δεν πίστευε σε θεματικές ή ποιητικές αναφορές στο έργο του.
Το πρώτο του έργο, ένα έτοιμο κίτρινο φως φθορισμού μήκους 6 ποδιών, στερεωμένο σε έναν τοίχο υπό γωνία, ονομαζόταν «Η διαγώνιος της 25ης Μαΐου 1963» και ήταν αφιερωμένο στον Constantin Brancusi. Αιθέριο αλλά βιομηχανικό, κομψό αλλά βάναυσο, ήταν μια απομάκρυνση από τους προηγούμενους πίνακές του και ισοδυναμεί εκ των υστέρων με μανιφέστο.
Στο μουσείο της Βασιλείας υπάρχει η μόνιμη υπαίθρια εγκατάσταση του καλλιτέχνη «Χωρίς τίτλο (στη μνήμη του Urs Graf)». Ο Flavin βρήκε ένα είδος συγγένειας με τον Ελβετό καλλιτέχνη και χρυσοχόο της Αναγέννησης, του οποίου η ζωή ως μισθοφόρου άφησε πίσω του ζωντανά ίχνη σε συχνά γκροτέσκα έργα σε χαρτί που αποτελούν μέρος της μόνιμης συλλογής του Kunstmuseum Basel. Ένα άλλο τεράστιο άτιτλο έργο του 1973 είναι αφιερωμένο στον συνιδρυτή του Dia Art Foundation της Νέας Υόρκης, Heiner Friedrich, ο οποίος έπαιξε βασικό ρόλο στην καριέρα του Flavin.
Ο Dan Flavin, ιρλανδικής καθολικής καταγωγής, γεννήθηκε στην Τζαμάικα της Νέας Υόρκης και σπούδασε σε καθολικά σχολεία. Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας το 1954-55, εκπαιδεύτηκε ως τεχνικός μετεωρολογίας του αέρα και σπούδασε τέχνη μέσω του προγράμματος εκπαίδευσης ενηλίκων του Πανεπιστημίου του Maryland στην Κορέα.
Μετά την επιστροφή του στη Νέα Υόρκη το 1956, παρακολούθησε για λίγο τη Σχολή Καλών Τεχνών Hans Hofmann και σπούδασε τέχνη υπό τον Albert Urban. Αργότερα σπούδασε ιστορία της τέχνης για σύντομο χρονικό διάστημα στο New School for Social Research, και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Πανεπιστήμιο Columbia, όπου σπούδασε ζωγραφική και σχέδιο. Εργάστηκε ως υπάλληλος στο τμήμα αλληλογραφίας στο Μουσείο Guggenheim και αργότερα ως φύλακας και χειριστής ανελκυστήρων στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, όπου γνώρισε τους Sol LeWitt, Lucy Lippard και Robert Ryman.
Τα πρώτα έργα του ήταν σχέδια και πίνακες στα οποία ήταν φανερή η επιρροή του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Το 1959 άρχισε να φτιάχνει συναρμολογήσεις και κολάζ μεικτών μέσων με αντικείμενα που έβρισκε στους δρόμους. Το καλοκαίρι του 1961, ενώ εργαζόταν ως φύλακας στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη, άρχισε να φτιάχνει σκίτσα για γλυπτά που ενσωματώνουν ηλεκτρικά φώτα. Τα πρώτα έργα του που ενσωμάτωσαν το ηλεκτρικό φως ήταν η σειρά «Icons»: οκτώ χρωματιστές, ρηχές, τετράγωνες κατασκευές σαν κουτιά, από διάφορα υλικά όπως ξύλο, φορμάικα, που είχαν προσαρτημένους στα πλαϊνά τους σωλήνες με λαμπτήρες πυρακτώσεως και φθορισμού. Το 1963 το «The Diagonal of Personal Ecstasy» σηματοδοτεί για τον Flavin την αρχή της αποκλειστικής χρήσης του εμπορικά διαθέσιμου φωτός φθορισμού ως μέσου.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, συνέχισε να χρησιμοποιεί φθορίζουσες δομές για να εξερευνήσει το χρώμα, το φως και τον γλυπτικό χώρο. Αυτές οι κατασκευές έχουν τόσο ελαφριά όσο και απόκοσμη απόχρωση, ενώ παίρνουν μια ποικιλία μορφών, συμπεριλαμβανομένων των «γωνιακών κομματιών», των «φραγμών» και των «διαδρόμων». Τα περισσότερα έργα του δεν έχουν τίτλο, αλλά αφιερώσεις σε παρένθεση σε φίλους, καλλιτέχνες, κριτικούς. Ένα από τα πιο διάσημα είναι το «Μνημεία του Β. Τάτλιν», φόρος τιμής στον Ρώσο κονστρουκτιβιστή γλύπτη.
Ο Flavin δημιούργησε την πρώτη του πλήρη εγκατάσταση, το «greens crossing greens», αφιερωμένη στον Piet Mondrian, που δεν χρησιμοποιούσε πράσινο χρώμα, για μια έκθεση στο Van Abbemuseum, στην Ολλανδία το 1966.
Τον αφορούσε η σχέση του με τον θεατή των έργων και στο έργο του «Οι διάδρομοι», για παράδειγμα, οι φωτεινές στήλες ελέγχουν και εμποδίζουν την κίνηση του θεατή στον χώρο της γκαλερί. Μέχρι το 1968, ο Flavin είχε αναπτύξει τα γλυπτά του σε περιβάλλοντα φωτός μεγέθους δωματίου. Εκείνη τη χρονιά, σκιαγράφησε μια ολόκληρη γκαλερί σε υπεριώδες φως στην Documenta 4, στο Κάσελ της Γερμανίας. Το 1992, η αρχική σύλληψή του για ένα έργο του 1971 υλοποιήθηκε πλήρως σε μια site-specific εγκατάσταση που γέμισε ολόκληρη τη ροτόντα του Μουσείου Solomon R. Guggenheim με την ευκαιρία της επαναλειτουργίας του.
Όταν πέθανε, άφησε πίσω του περισσότερα από 1.000 ημιτελή γλυπτά.
