Βασική επιλογή για την κατοικία The Floating House αποτέλεσε η επινόηση χειρονομιών που δεν αντιμετωπίζουν το κτίριο στενά, ως λειτουργία, αλλά ως ένα σύνολο πολλαπλών εμπειριών. Η αφήγηση που ξεδιπλώθηκε μέσα από τη συνθετική διαδικασία δεν είναι απλώς μια ειδυλλιακή, εικονογραφική μεταφορά αλλά μια διαρκής διάδραση με τη φύση που προτρέπει τον χρήστη να αφουγκραστεί τη συνομιλία του τόπου –της πανταχού παρούσας θάλασσας του μεσσηνιακού τοπίου– με τον σύγχρονο τρόπο κατοίκησης. Εννοιολογικά, η ηθική του σχεδιασμού προκύπτει από το «habitus», δηλαδή τις «συνήθειες», σχετίζεται με τον τρόπο ζωής, την ατμόσφαιρα της διαβίωσης, δεν απευθύνεται άμεσα στο κτίριο/κατασκευή αλλά κυρίως στο βίωμα που αυτό προκαλεί.
Ήδη από τη δεκαετία του ’50 οι επιστήμονες είχαν μιλήσει για διαρκώς επιταχυνόμενη πρόοδο της τεχνολογίας που θα επιφέρει γενικότερες αλλαγές στον τρόπο ζωής μας.
Στο πλαίσιο αυτό όμως, και γενικότερα, μας απασχολεί το πώς μπορεί να εξελιχθεί, στο άμεσο και στο απώτερο μέλλον, η σχέση μεταξύ της προηγμένης τεχνολογίας και της ανάγκης να επαναπροσδιορίσουμε τις αρχετυπικές πλευρές της αρχιτεκτονικής προκειμένου η ζωή μας να γίνει πιο «γήινη» και παράλληλα να προστατευθεί το φυσικό περιβάλλον. Η διατύπωση τεκμηριωμένης αξιολογικής εκτίμησης για τη μελλοντική κατάσταση της αρχιτεκτονικής δεν είναι δυνατή. Ήδη από τη δεκαετία του ’50 οι επιστήμονες είχαν μιλήσει για διαρκώς επιταχυνόμενη πρόοδο της τεχνολογίας που θα επιφέρει γενικότερες αλλαγές στον τρόπο ζωής μας. Αλλαγές που δίνουν την εντύπωση ότι προσεγγίζεται μια «ουσιώδης μοναδικότητα» στην ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας, η εμφάνιση μιας υπερευφυΐας με τεχνολογικά μέσα, της οποίας οι δυνατότητες θα είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητές από τον άνθρωπο. Μια τέτοια «τεχνολογική μοναδικότητα» αντιμετωπίζεται ως ένας διανοητικός ορίζοντας γεγονότων, πέραν του οποίου το τι έπεται δεν μπορεί να προβλεφθεί εύκολα.
Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι: ποια η προοπτική της σχέσης της αρχιτεκτονικής με τον πολιτισμό, την κοινωνία και τη φύση υπό τη συγκεκριμένη οπτική, δηλαδή με βιώσιμο τρόπο; Τόσο ως προς το πώς μπορούμε να κάνουμε αρχιτεκτονική στην εποχή μας, για την εποχή μας, με τα μέσα της εποχής μας, όσο και ως προς την επανεξέταση ζωτικής σημασίας θεμάτων που σχετίζονται με αρχετυπικές ανθρώπινες ανάγκες και ταυτόχρονα με την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος και το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής. Η προβληματική αυτή αφορά την υποχρέωση της σύγχρονης αρχιτεκτονικής να σταθεί κριτικά απέναντι στο λεγόμενο «design προβολής» και την τεχνολογία, να διερευνήσει εκ νέου τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά που οφείλουν να συγκροτούν τα κτίρια και τις πόλεις, συμβάλλοντας στον εκσυγχρονισμό του ίδιου του πυρήνα της σκέψης της.
Κατά τη σχεδιαστική επεξεργασία του Floating House προβλέφθηκε μια επιμήκης ορθοκανονική οργάνωση που θυμίζει ξύλινη προβλήτα ή πλοίο καθώς ταξιδεύει, η οποία συγκεντρώνει όλες τις στεγασμένες και υπαίθριες δραστηριότητες. Ακολουθώντας την εικόνα που ξεδιπλώνει το τοπιακό πανόραμα, η εσωτερική χωρική ανάπτυξη παραθέτει διαφορετικές προτεραιότητες θεάσεων και λειτουργικών ρόλων. Η αρχιτεκτονική ιδέα πραγματεύεται τον διάλογο μεταξύ του κτιρίου και του φυσικού χώρου στον οποίο εντάσσεται, ταξινομώντας το εσωτερικό του σε περιοχές εξωστρεφείς που ανοίγονται προς τη θέα της θάλασσας και σε εσωστρεφείς, για λόγους ιδιωτικότητας. Ο διάλογος αυτός, όπως εκφράζεται χωρικά, διαθέτει υλικότητα, πυκνότητα, βαρύτητα, θερμοκρασία και ακουστική ποιότητα, στοιχεία που δεν έχουν να κάνουν με αφηρημένες έννοιες αλλά με μια εμπεριστατωμένη εμπειρία. Η τελική δομή προκύπτει από την αλληλεπίδραση των επιμέρους αυτών χώρων-ενοτήτων μεταξύ τους και με το ευρύτερο περιβάλλον, ενόσω στο εσωτερικό του κτιρίου εισχωρούν με «δραματικό» τρόπο η τοπική βλάστηση και το φυσικό φως, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση του μέσα με το έξω.
