Το σπίτι της Αγγελίνας Μηνά στη Γλυφάδα είναι μια μαζεμένη, καλόγουστη μονοκατοικία που έχει κάτι το καταπραϋντικό, τόσο για τα μάτια όσο και για την ψυχή. Είναι ένα σπίτι που σε ξεκουράζει και σε κρατάει, με πολύ φως και ανοιχτό ορίζοντα· βλέπεις μέχρι τη θάλασσα. Μπαίνοντας στο σπίτι, το «welcome» σου το λέει ένας εντυπωσιακός πίνακας του Aleksandar Mijatovic.
Μπαίνω στο καθιστικό και μεθάω με τη μυρωδιά του σπιτιού. Της λέω ότι δεν έχω μπει ποτέ ξανά σε πιο ευωδιαστό σπίτι και τη ρωτάω τι είναι αυτό που μυρίζουμε. Μου εξηγεί ότι πρόκειται για το έλαιο καύσης amber musk που φέρνει από το Μαρόκο.
Η Αγγελίνα έχει καταγωγή από την Κρήτη και είναι εξαιρετική οικοδέσποινα. Είναι από τους ανθρώπους που η δοτικότητά τους σε κάνει αμέσως να νιώθεις άνετα. Πίνουμε τσάι σε ένα πολύ όμορφο μαντεμένιο σερβίτσιο από το Μαρόκο, τρώμε χειροποίητο κέικ και βουτήματα, και συνέχεια μας ρωτάει αν θέλουμε κάτι ακόμα.
«Σπίτι είναι εκεί που μαζεύεται η οικογένεια. Είναι η ηρεμία μου. Μπαίνω εδώ και αλλάζουν οι βιορυθμοί».
Γράφοντας αυτήν τη στήλη με τα σπίτια κάθε εβδομάδα, πέρα από τους διαφορετικούς χώρους, έχω εντυπωσιαστεί με το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν πιο ανεπτυγμένη από άλλους την έννοια της φροντίδας και της φιλοξενίας. Της το λέω και μου απαντάει ότι της βγαίνει εντελώς φυσικά, αυθόρμητα· δεν μπορεί να σκεφτεί ότι θα έρθει κάποιος σπίτι της και θα κάνει κάτι διαφορετικό.
Τη ρωτάω πώς βρέθηκαν σε αυτό το σπίτι. Βρήκαν το οικόπεδο σε μια βόλτα τους το 2014. Έμεναν δύο στενά παρακάτω. Τους άρεσε γιατί, ενώ είναι στο βουνό, έχει θέα τη θάλασσα και, το πιο σημαντικό, μέσα σε τρία λεπτά βρίσκεσαι στο κέντρο της Γλυφάδας. «Κέντρο-απόκεντρο», λέει. Δεν νιώθεις τη βαβούρα, αλλά έχεις επαφή με τη φύση· αυτό ήταν το ζητούμενο.
To σπίτι το επιμελήθηκε ο φίλος της, interior designer, Δημήτρης Παπαναστασίου, ο οποίος ανέλαβε το πρότζεκτ μέσα-έξω και βοήθησε καθοριστικά.
Μου λέει ότι το κλειδί ήταν η άριστη συνεργασία τους: «Σαν εκείνος να κρατούσε το τιμόνι κι εγώ να είχα το πόδι στο πετάλι». Τον αποκαλεί «υλοποιητή», γιατί ό,τι είχαν στο μυαλό τους έβρισκε τον τρόπο να το κάνει πραγματικότητα.
Στόχος τους ήταν ένας ζεστός μινιμαλισμός. «Θέλαμε να δίνει την αίσθηση της θαλπωρής, χωρίς όμως να είναι γεμάτο αντικείμενα», λέει. Δεν της αρέσουν τα υπερβολικά φορτωμένα σπίτια. «Θέλω το σπίτι να σου δίνει ανάσες».
Χτίστηκε σχετικά γρήγορα και μέσα σε έναν χρόνο μπήκαν. Θυμάται πως μόλις είχε αποκτήσει το δεύτερο παιδί της και μαζί με το ολοκαίνουργιο σπίτι ήρθε και μια καινούργια ζωή. Κάπως έτσι, αυτό το σπίτι θεμελίωσε και την έννοια της οικογένειας. Μου δίνει ωραία πάσα για να τη ρωτήσω τι είναι για εκείνη το σπίτι. «Η ζωή μου όλη. Σπίτι είναι εκεί όπου μαζεύεται η οικογένεια. Είναι η ηρεμία μου. Μπαίνω εδώ και αλλάζουν οι βιορυθμοί», εξομολογείται.
Σ’ αυτό το σπίτι νιώθει μια πρωτόγνωρη ελευθερία, γιατί το έφτιαξαν ακριβώς όπως το ήθελαν και τίποτα δεν «κλοτσάει» στην αισθητική τους.
«Θα μπορούσαμε να έχουμε περισσότερους ορόφους, αλλά δεν θέλαμε ένα μεγάλο σπίτι· θέλαμε ένα σπίτι που να μας ενώνει». Γνώριζε ότι τα σπίτια με σκάλες είναι κουραστικά, γι’ αυτό και όλες οι βασικές λειτουργίες αναπτύσσονται σε ένα επίπεδο.
Τη ρωτάω ποιες θεωρεί τις μεγαλύτερες αρετές του σπιτιού. «Έχει φως και παράθυρα παντού. Βλέπεις θάλασσα και πράσινο. Ο ορίζοντας είναι μεγάλο πράγμα», δηλώνει και παίρνει μια βαθιά ανάσα, σαν να τον αναπνέει.
Άραγε, πού βολεύεται περισσότερο μέσα στο σπίτι; «Στην κρεβατοκάμαρα», μου απαντάει, «στο κρεβάτι». Εκεί αράζει, δουλεύει και μαζεύει ενέργεια. Συχνά κάθεται στην πολυθρόνα του υπνοδωματίου και διαβάζει. Εκεί νιώθει πραγματική ασφάλεια – σαν να πρόκειται για το δωμάτιο της ψυχής της.
Ο καναπές και τα τραπεζάκια του σαλονιού είναι Desiree από το Casa di Patsi, ενώ η κονσόλα είναι σε σχέδιο του αρχιτέκτονα από ξύλο ζεμπράνο. Παρατηρώ ότι δεν έχει πολλή τέχνη στους τοίχους. Της αρέσουν τα λίγα και καλά έργα, όχι οι χώροι που θυμίζουν γκαλερί. Αγαπάει ιδιαίτερα ένα γλυπτό της Κάλλιας Πανοπούλου και δύο μεγάλα έργα ζωγραφικής: τo έργο του Miguel Zargan πάνω απ’ τον μπουφέ και το έργο του Laurin Rinder δίπλα στο τζάκι.
Λατρεύει τα φυτά και μου δείχνει με καμάρι εκείνα του εσωτερικού χώρου. «Δίνουν στο σπίτι γαλήνη και η φροντίδα τους είναι ψυχοθεραπευτική». Στο μπαλκόνι δεσπόζει ένας εντυπωσιακός φίκος μπονσάι με τεράστιες ρίζες. «Αν τον αλλάξω γλάστρα, θα θεριέψει, σαν τη μαγική φασολιά του Τζακ», γελάει.
Η μαύρη, εντυπωσιακή κουζίνα είναι της Gruppo. Το τζάκι είναι ενεργειακό και εξαιρετικά ζεστό. «Έξω μπορεί να χιονίζει κι εμείς να κυκλοφορούμε με t-shirt», μου λέει.
Στο μπαλκόνι, ένα βαρύ τραπέζι από τσιμεντοκονία με καρέκλες από τον Αγουρίδη είναι στρωμένο για τσάι με φροντίδα. Το μεγάλο βάζο το έχει φέρει από το Μαρόκο. Της αρέσει να φέρνει αντικείμενα από τα ταξίδια της, αλλά δεν θέλει να γεμίζει το σπίτι με μικροπράγματα. «Τα ενθύμια μπορείς να τα κρατάς και σε ένα ντουλάπι», λέει και μου κλείνει το μάτι.
«Δεν υπάρχουν αντίκες ή έπιπλα από το πατρικό σου σπίτι», της λέω, καθώς συνειδητοποιώ ότι δεν έχω δει τίποτα παλιό. «Με τσάκωσες», μου λέει. «Δεν μου αρέσουν τα παλιά πράγματα που κουβαλούν μνήμες. Θέλω καινούργιες αρχές και τα έπιπλα να έχουν αποκλειστικά τη δική μας ενέργεια».
Η πισίνα είναι διακριτική – όχι ολυμπιακών διαστάσεων, αλλά ακριβώς όσο μεγάλη χρειάζεται. Της αρέσει να μοιράζεται το σπίτι με φίλους. «Το καλοκαίρι στην πισίνα, τον χειμώνα γύρω από το τζάκι. Δεν υπάρχει καλύτερο από το να είμαστε με αγαπημένους ανθρώπους».
Στο ασπρόμαυρο μπάνιο της μου δίνει να μυρίσω τα υπέροχα argan oil της εταιρείας Natus που φέρνει από το Μαρόκο. Αναρωτιέμαι πώς μπήκε τόσο δυναμικά στη ζωή της το Μαρόκο. Μου μιλάει για ένα ταξίδι στο Μαρακές που το ένιωσε ως υπαρξιακή αφύπνιση, μια ήρεμη επιστροφή στον εαυτό της. Εκεί ανακάλυψε τα προϊόντα Natus, εξαιρετικής ποιότητας argan oil, με καθαρές πρώτες ύλες και έμφαση στη φυσική επεξεργασία. Αγόρασε διάφορα για την ίδια και τις φίλες της και, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, τα καταευχαριστήθηκε. Στενοχωρήθηκε μόνο που δεν είχε φέρει περισσότερα. Βλέποντας ότι δεν ήταν εύκολο να τα βρει εδώ, αν και οικονομολόγος, ένιωσε πως άξιζε να τα φέρει στην Ελλάδα – ξεκινώντας, όπως λέει, μια όμορφη περιπέτεια.
Φεύγω με πλατύ χαμόγελο και πολλές μεθυστικές μυρωδιές. Για μένα, η όσφρηση είναι μνήμη. Μπορεί το μυαλό μου να διαγράψει πολλά, όχι όμως το πώς μυρίζει το σπίτι της Αγγελίνας και το πόσο ζεστά ένιωσα εκεί.
