Ο «Δράκος» του Κούνδουρου: Μια τεράστια ελληνική περιπέτεια. Από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο

Ο «Δράκος» του Κούνδουρου: Μια τεράστια ελληνική περιπέτεια. Από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο Facebook Twitter
Ο Δράκος δεν είναι φυσικά μια αστική ή καθαρά πολιτική ταινία, αλλά μέσα από την ιστορία της βάζει έναν καθρέφτη στο ανθρώπινο μωσαϊκό ενός κατεστραμμένου, μεγάλου χωριού.
0



Ο «Δράκος» δεν ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που προβλήθηκε σε διεθνές φεστιβάλ. Ούτε η πρώτη που ιχνογραφούσε τη μεταπολεμική και μετεμφυλιακή Αθήνα ως υβρίδιο αναπτυσσόμενης και σπαραγμένης πόλης. Δεν ήταν καν το ντεμπούτο του νεαρού Νίκου Κούνδουρου που μόλις έφυγε από τη ζωή, στα 90 του χρόνια. Υπήρξε όμως μια μοναδική δημιουργία, μακράν η καλύτερη, η πιο πρωτότυπη και ολοκληρωμένη του, για πολλούς λόγους.


Ο Θωμάς, ο αδέκαρος, άκληρος, άφιλος και όχι ιδιαίτερα συμπαθής πρωταγωνιστής, είναι περισσότερο φάντασμα παρά άνθρωπος, η σκιά ενός μισερού, σβησμένου εαυτού, ένας θολός, υπνωτισμένος και απογοητευμένος υπαλληλάκος που ντύνεται προσωρινά γίγαντας λόγω των περιστάσεων, σαν λανθασμένο πρωτοσέλιδο, αλλά πορεύεται τετελεσμένος στη νύχτα που τον γοητεύει, τον γλεντά, τον καταπίνει και τον ξεβράζει, κάνοντας πως δεν τον ήξερε ποτέ. Νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που στο ελληνικό σινεμά είδαμε έναν χαρακτήρα που, αντί να δρα με αφέλεια, καλοσύνη, κουτοπονηριά ή διαβολή, δεχόταν τις αντιδράσεις των άλλων – ένα στοιχειωμένο αντικείμενο που αδιαμαρτύρητα βούλιαζε στη σύγχυση και στην ντροπή πράξεων με τις οποίες δεν είχε καμία σχέση, μόνο και μόνο γιατί έμοιαζε εμφανισιακά με έναν καταζητούμενο. Με όρους εξπρεσιονιστικούς (το «Μ» του Λανγκ έρχεται αμέσως στον νου) αλλά και νεορεαλιστικές επιδράσεις, ο Κούνδουρος έφτιαξε ένα ψευδο-νουάρ (μια και απέφυγε έξυπνα και ηθελημένα το στυλιζάρισμα του αμερικανικού ιδιώματος) μέσα στις σκιές μιας εφιαλτικής Πρωτοχρονιάς, στα καταγώγια και στους χωματόδρομους, στις αυλές που πηδούσε για να σωθεί ο Θωμάς, στα φτωχικά σπιτάκια και στα καμπαρέ, μέχρι το φινάλε της ακροθαλασσιάς, χωρίς φως, στην άκρη μιας περιπέτειας δίχως αύριο. Εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί, όταν παίχτηκε η ταινία σε πρώτη προβολή, ελάχιστοι χάρηκαν με αυτό το διόλου κολακευτικό χρονικό μιας εντελώς παρανοϊκής κοινωνίας που βλέπει εχθρούς στο πρόσωπο ενός κακομοίρη και δολοφόνους εκεί που δεν υπάρχουν. Ο αντιήρωας πληρώνει ακριβά την ουδετερότητά του, γίνεται αυτόματα ύποπτος γιατί δεν ανήκει πουθενά και βλέπει τη χρόνια ευγένεια και τους καλούς του τρόπους να μην του χρησιμεύουν καθόλου. Μαυροφορεμένος και σιωπηλός, μοιάζει με εξωγήινο όταν σπρώχνεται και εξευτελίζεται από τον όχλο.

Ο «Δράκος» του Κούνδουρου: Μια τεράστια ελληνική περιπέτεια. Από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο Facebook Twitter
Ο αντιήρωας πληρώνει ακριβά την ουδετερότητά του, γίνεται αυτόματα ύποπτος γιατί δεν ανήκει πουθενά και βλέπει τη χρόνια ευγένεια και τους καλούς του τρόπους να μην του χρησιμεύουν καθόλου.


Ο «Δράκος», φυσικά, δεν είναι μια αστική ή καθαρά πολιτική ταινία, αλλά μέσα από την ιστορία της βάζει έναν καθρέφτη στο ανθρώπινο μωσαϊκό ενός κατεστραμμένου, μεγάλου χωριού. Είναι ένα ενοχλητικό φιλμ, καθόλου μελό, σκληρό κι αγέλαστο σαν πέτρα, το αντίθετο της ωραιοποίησης και της εξιδανίκευσης, ένας συνεχής ρόγχος ενός μελλοθάνατου στο σισύφειο ατύχημά του να γευτεί τη ζωή εκεί έξω, το flip side της dolce vita του Δημήτρη Χορν στο «Μια ζωή την έχουμε». Και παρά το κακό του ντουμπλάζ παραμένει εθιστικό, σαν μια κιτρινισμένη οικογενειακή φωτογραφία που δεν μπορούμε να πάρουμε τα μάτια από πάνω της.

Ο «Δράκος» του Κούνδουρου: Μια τεράστια ελληνική περιπέτεια. Από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο Facebook Twitter
Οθόνες
0

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τα μυαλά που κουβαλάς

Οθόνες / Inside Out 2: Η Pixar δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη

Τα συναισθήματα, που αποτελούν τον βασικό άξονα αυτής της ριζοσπαστικής δραματικής κομεντί, αποτυπώνονται τόσο καθαρά και δημιουργικά, που συχνά ξεχνάς πως παρακολουθείς μια περιπέτεια στο κέντρο του εγκεφάλου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Δεν έχω δικαίωμα να σπάσω την αλυσίδα»: Η πιο διάσημη Παλαιστίνια ηθοποιός δεν ξεχνά

Οθόνες / «Δεν έχω δικαίωμα να σπάσω την αλυσίδα»: Η πιο διάσημη Παλαιστίνια ηθοποιός δεν ξεχνά

Η Χιάμ Αμπάς, γνωστή εσχάτως και από τον ρόλο της στο «Succession», μιλάει για την παλαιστινιακή εμπειρία και το ντοκιμαντέρ «Bye Bye Tiberias» που σκηνοθέτησε η κόρη της και ακολουθεί την πορεία της οικογένειάς της στην εξορία από τη Νάκμπα του 1948 μέχρι σήμερα.
THE LIFO TEAM
Αίγλη Cinema: Το εμβληματικό θερινό του Ζαππείου επέστρεψε, καλύτερο από ποτέ

Οθόνες / Αίγλη Cinema: Το εμβληματικό θερινό του Ζαππείου επέστρεψε, καλύτερο από ποτέ

Μετρώντας πάνω από έναν αιώνα ζωής, το σινεμά του κέντρου με την προνομιακή τοποθεσία μάς περιμένει ξανά για προβολές σε ένα καταπράσινο σκηνικό, με εντυπωσιακό ήχο, φαγητό και ποτό που ονειρευόμασταν να βρούμε σε ένα κυλικείο.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Συζητώντας με την Πάολα Ρεβενιώτη για τη φιλμογραφία του Φασμπίντερ

Σαν Σήμερα / Συζητώντας με την Πάολα Ρεβενιώτη για τη φιλμογραφία του Φασμπίντερ

Σαν σήμερα το 1982 πεθαίνει ο μεγάλος Γερμανός σκηνοθέτης Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Πόσο βοήθησε η σκηνοθετική ματιά του το ομοφυλοφιλικό κίνημα και τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας;
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΣΚΟΪ́ΤΗΣ
«Godzilla Minus One»: Ένα ατόφια επικό διαμάντι μόλις προστέθηκε στο Netflix

Οθόνες / «Godzilla Minus One»: Ένα ατόφια επικό διαμάντι προσγειώθηκε στο Netflix

Φτιαγμένο για να βιωθεί στη μεγάλη οθόνη, από την οποία δυστυχώς έκανε μόνο ένα ολιγοήμερο πέρασμα, το «Godzilla Minus One» είναι ένα από τα καλύτερα monster movies που γυρίστηκαν ποτέ και, ταυτόχρονα, μια γνήσια αντιπολεμική ταινία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ευθύμης Φιλίππου: «Είμαστε και απάνθρωποι και σκληροί και μαλακοί και γλυκούληδες»

Συνέντευξη / Ευθύμης Φιλίππου: «Είμαστε και απάνθρωποι και σκληροί και μαλακοί και γλυκούληδες»

Ο συν-σεναριογράφος του «Ιστορίες Καλοσύνης» του Γιώργου Λάνθιμου φέρνει τον καταδικό του κόσμο στο Φεστιβάλ Αθηνών, σε μια παράσταση που βασίζεται στις επινοημένες λέξεις.
M. HULOT
Βικτοριανά μανίκια και μικροσκοπικά εσώρουχα: Τα κοστούμια της Holly Waddington για το «Poor Things»

Συνέντευξη / Βικτοριανά μανίκια και μικροσκοπικά εσώρουχα: Τα κοστούμια της Holly Waddington για το «Poor Things»

Η Βρετανή ενδυματολόγος που βραβεύθηκε με Όσκαρ για την εκπληκτική δουλειά της στην ταινία του Γιώργου Λάνθιμου περιγράφει στη LiFO πώς έπλασε τον ενδυματολογικό κώδικα της Μπέλα Μπάξτερ με αφορμή την έκθεση των κοστουμιών της ταινίας στο Μουσείο Μπενάκη.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
Το «Θεέ μου, τι σου κάναμε;» και η διαφορά ανάμεσα στο λαϊκό και στο λαϊκίστικο θέαμα

Οθόνες / Το «Θεέ μου, τι σου κάναμε;» και η διαφορά ανάμεσα στο λαϊκό και στο λαϊκίστικο θέαμα

Η γαλλική κωμωδία επιστρέφει στις αίθουσες δέκα χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία της. Μήπως όμως δεν πρόκειται για γνήσιο λαϊκό θέαμα, αλλά για την παρέκβασή του;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Το αιώνιο καλοκαίρι του Ρομέρ./ Πού πήγαν τα καλοκαίρια που έμοιαζαν/Πού πήγε το καλοκαίρι που έμοιαζε με ταινία του Ρομέρ;

Οπτική Γωνία / Πού πήγε το καλοκαίρι που έμοιαζε με ταινία του Ρομέρ;

Δεν είναι μόνο η μαζικοποίηση του τουρισμού ούτε το άπιαστο όνειρο των διακοπών που τείνει να γίνει προνόμιο για λίγους, είναι και η ολοένα πιο δύσκολη αναζήτηση εκείνης της άχρονης στάσης απέναντι στα πράγματα.
ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΗ
Ο Κλιντ Ίστγουντ έγινε 94 χρονών: Όλες οι ταινίες του μία προς μία

Γεννήθηκε Σαν Σήμερα / Ο Κλιντ Ίστγουντ έγινε 94 χρονών: Όλες οι ταινίες του μία προς μία

Ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς σκηνοθέτες, πιθανότατα το τελευταίο ευρέως αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό είδωλο μιας άλλης εποχής, ο Κλιντ Ίστγουντ κλείνει σήμερα τα 94.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ