«Ο ΑΙΩΝ ΜΑΣ, τέκνον του θαυμασίου Δεκάτου Εννάτου αιώνος, του επικληθέντος επιστημονικού, θα παραμείνει εν τη Ιστορία ως ο αιών των θαυμάτων» επιβεβαιώνει ο συντάκτης της εφημερίδας «Εμπρός» τον Νοέμβριο του 1928. «Ο αιών, ο οποίος μάς έδωσε το ράδιον, την αναγλυφικήν γεωγραφίαν και την φωτογραφίαν με χρώματα, τα θαύματα της εναερίου πτήσεως», συνεχίζει ο συντάκτης, «ο οποίος τελειοποιεί ήδη την τηλεόρασιν, ο οποίος κάμνει να κινούνται τα πλοία διά δυνάμεως εκπεμπομένης από της ξηράς, ο οποίος διευθύνει τα αεροπλάνα και κάμνει να εκπυρσοκροτούν τα τηλεβόλα διά μέσου των ερτζιανών κυμάτων και μας προετοιμάζει ήδη και άλλα μεγαλύτερα και ακόμη εκπληκτικά θαύματα, αξίζει πολύ δικαίως να λάβει την επονομασίαν αυτήν όχι μόνον από τους ιστορικούς του μέλλοντος, αλλά και από τους συγχρόνους». Σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, η τηλεμηχανική θα είναι η σπουδαιότερη επιστήμη του αιώνα, καθώς δι' αυτής ο άνθρωπος θα μπορεί να κινεί τα πάντα μέσα από το γραφείο του: πλοία, αεροπλάνα, αερόπλοια, υποβρύχια, σιδηροδρόμους, εργοστάσια και διάφορα μηχανήματα.
Τηλεόραση, θέατρο και κινηματογράφος
Έναν άλλο, εντελώς νέο κόσμο υποσχόταν εκείνη την χρονιά η τηλεόραση. Ο άνθρωπος, πηγαίνοντας στο τηλέφωνο, «όχι μόνον θα ακούει την φωνήν του προσώπου με το οποίον θα ομιλεί αλλά θα βλέπει και το πρόσωπόν του». Η νέα επιστήμη υποσχόταν ότι ο συγχρονισμός μεταξύ της φωνής και των κινήσεων του ανθρώπου θα ήταν τέλειος. «Θα δύνασθε δηλαδή από το γραφείον σας να παρευρίσκεσθε εις τας διαδηλώσεις και εις τας στρατιωτικάς παρελάσεις που θα γίνονται εις τους δρόμους της Νέας Υόρκης ή του Πεκίνου, ακούοντες συγχρόνως και την μουσικήν και τας ζητωκραυγάς που θα τας συνοδεύουν».
Το αεροπλάνο του μέλλοντος θα είχε ένα νέο είδος μοτέρ. Η αεροπορία θα υφίστατο μεγάλη επανάσταση. Τα «τορπιλοβόλα» του αέρα θα εκσφενδόνιζαν τους ανθρώπους σε λίγες ώρες από την Ευρώπη στην Αμερική. Οι σχετικές μελέτες είχαν προχωρήσει και το απίθανο τότε θα γινόταν σύντομα πραγματικότητα.
Το θέατρο και ο κινηματογράφος, προέβλεπε ο συντάκτης του «Εμπρός», ότι θα υφίσταντο τέλεια επανάσταση και αναστάτωση με την εφεύρεση αυτήν. Η ραδιοφωνία, συνδυασμένη με την τηλεόραση, θα έφερνε στην πραγματικότητα ένα θέατρο στα σπίτια των ανθρώπων. Ο τηλεκινηματογράφος θα ήταν η μελλοντική διασκέδαση και αυτό θα έκανε να εκλείψουν και οι κινηματογραφικές αίθουσες. Την ίδια στιγμή, μια νέα εφεύρεση επρόκειτο να τελειοποιηθεί και να αναγγελθεί εκείνες τις μέρες. «Τας ομιλίας μας, τους λόγους και τας φράσεις μας δεν θα τας ακούωμεν πλέον μόνον, αλλά και θα τας βλέπωμεν! Ήδη γίνονται πειράματα προβολής της ανθρωπίνης φωνής εις τον αέρα».
Ο ασύρματος
Ο ασύρματος βρισκόταν επίσης στα πρώτα του βήματα, ενώ οι καθημερινοί του πρόοδοι επιφύλασσαν πολλές εκπλήξεις για το προσεχές μέλλον. Καθώς προχωρούσε με ταχύ βήμα προς την τελειοποίηση, θα κατακυρίευε ξηρά και θάλασσα.
Οι κλασικοί φάροι για τους ναυτικούς θα εξαφανίζονταν και θα αντικαθίσταντο από ηλεκτρικούς φάρους και ραδιοφάρους. Οι ταξιδεύοντες θα μπορούσαν να έχουν επί του πλοίου «όλας τας ειδήσεις και τας εικόνας, αίτινες είναι αναγκαίαι διά το ταξείδι των. Θα ομιλούν με τους αγαπημένους των και θα τους βλέπουν». Για τους ναυτικούς, σε λίγα χρόνια, δεν θα υπήρχε ούτε ο ανεξερεύνητος βυθός της θάλασσας ούτε ύπουλοι ύφαλοι. Ηχηρά ακουστικά σημεία θα απέτρεπαν στο εξής τις συγκρούσεις μέσα στην πυκνή ομίχλη του ουρανού.
Καθώς η αεροπορία αναπτυσσόταν επίσης με μεγάλη ταχύτητα, οι αεροπόροι θα ανέβαιναν σε φανταστικά ύψη. Σε τρεις ή τέσσερις ώρες θα έφταναν τα 20.000 μέτρα ύψος πάνω από τη γη, διότι θα λυνόταν γρήγορα ένα διπλό πρόβλημα: να μπορεί να αναπνέει ο άνθρωπος σε τέτοια ύψη και να μπορεί να δουλεύει η μηχανή σε τόσο αραιό αέρα, όπως θα είναι ο αέρας των μεγάλων αποστάσεων πάνω από τη γη. Ο πιλότος θα ήταν κλεισμένος μέσα σε μια καμπίνα που θα έμοιαζε με τις καμπίνες του υποβρυχίου, εφοδιασμένη με όλα τα απαραίτητα εργαλεία για την αναπνοή.
Το αεροπλάνο του μέλλοντος θα είχε ένα νέο είδος μοτέρ, το οποίο δεν θα είχε τίποτα κοινό με το έως τότε υπάρχον. Οι σχετικές μελέτες είχαν προχωρήσει και το απίθανο τότε θα γινόταν σύντομα πραγματικότητα. Η αεροπορία θα υφίστατο μεγάλη επανάσταση. Τα «τορπιλοβόλα» του αέρα θα εκσφενδόνιζαν τους ανθρώπους σε λίγες ώρες από την Ευρώπη στην Αμερική.
Το ρουκετοβόλο
Τα «ρουκετοβόλα» θα απασχολήσουν και την εφημερίδα «Ακρόπολις» τον Μάρτιο του 1931. «Πρόκειται περί των ρουκεττοπλάνων, όπως ονομάζονται τα αεροπλάνα ρουκέττες. Αυτό τουλάχιστον βεβαιοί ο εφευρέτης των Γερμανός Φριτς φον Όπελ, ο οποίος έκαμε και τας τελευταίας δοκιμάς ενός τελειοποιημένου μηχανήματος εις την Γερμανίαν με πολύ μεγάλην επιτυχίαν». Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας, οι δοκιμές του Φον Όπελ άρχισαν με ένα ρουκετοαυτοκίνητο, το οποίο είχε κατασκευάσει έναν μήνα νωρίτερα. Η επιτυχία του, τόνιζε ο εφευρέτης, εγγυόταν ότι όλα θα εξελιχθούν «εις το μέλλον ευνοϊκά διά την ανθρωπότητα, δεδομένου ότι το εφαρμοσθέν σύστημα διά το ρουκεττοκίνητον εφαρμόζεται λίαν επιτυχώς και επί του αεροπλάνου».
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του εφευρέτη, τις οποίες υιοθετεί το άρθρο, η προώθηση αυτοκινήτων και αεροπλάνων με χρήση αερίων θα γενικευόταν πολύ σύντομα, «διότι αυτήν την φοράν τα πειράματα επέτυχαν. Τα αέρια που παράγονται εις το αεροπλάνον ή αυτοκίνητον ρουκέττα καθώς βγαίνουν από την σειράν των αυλών οι οποίοι υπάρχουν εις το όπισθεν μέρος κινούν το όχημα προς τα εμπρός και σιγά - σιγά το εκσφενδονίζουν με μεγάλην ορμήν εις τον αέρα».
Με αυτόν τον τρόπο η ταχύτητα θα υπερέβαινε κάθε όριο φαντασίας. Ο Φριτς φον Όπελ προέβλεπε ταχύτητα 1.000 μιλίων την ώρα σε ύψος τριάντα μιλίων πάνω από την επιφάνεια της γης. «Θα μπορούμεν, δηλαδή, εις 22 περίπου ώρας να κάμωμεν τον γύρον της γης! Και εις διάστημα μιας ημέρας να κάμωμεν περισσότερα από δύο ταξείδια από της Ευρώπης εις την Αμερικήν και τ' ανάπαλιν».
Η επιτυχία, σύμφωνα με τον Φον Όπελ, ήταν τόσον ασφαλής ώστε σε πέντε χρόνια από τότε που η εφεύρεση θα είχε τελειοποιηθεί ο άνθρωπος με αυτά θα περνούσε τον Ατλαντικό, «όπως σήμερα τα αεροπλάνα περνούν την Μάγχην». Με το ρουκετοπλάνο οι αποστάσεις μεταξύ των πλανητών θα εκμηδενίζονταν και ευκολότατα «θα μπορούμεν να αποβιβασθούμε εις την Σελήνην, η δε απομόνωσις του πλανήτου μας θα ανήκει εις το παρελθόν».
Η όψη του κόσμου στη μελλοντική δεκαετία του 1950
Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας «Πατρίς», μέχρι το 1950, «η μαγειρική, η θέρμανσις, ο φωτισμός, όλα θα γίνονται δι' αυτομάτου μηχανισμού πιθανώτατα ηλεκτρικού. Τα παράθυρα θα είναι κατεσκευασμένα εκ τοιαύτης υάλου ώστε να επιτρέπουν μέσω αυτών διείσδυσιν των υπεριωδών ακτίνων του ηλίου». Τα παράθυρα αυτά δεν θα ανοίγουν! Δεν θα υπήρχε πλέον ανάγκη να ανοίξουν, καθώς, σύμφωνα με τις προβλέψεις, τα δωμάτια θα διατηρούνταν σε μία μέση θερμοκρασία καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, ενώ ο με μηχανικά μέσα «καθαριζόμενος ή μάλλον πλυνόμενος αήρ των καθ' όλην την διάρκειαν του έτους θα θερμαίνεται ή θα ψυχραίνεται, αναλόγως της εποχής».
Συγχρόνως, τα «ηλεκτροκίνητα μηχανικά ανδρείκελα, τα ήδη γνωστά υπό την αγγλικήν ονομασίαν “ρομπότς”, θα κάμνουν τα φαγητά και θα μεταφέρουν τα κενά πινάκια». Οι ουρανοξύστες θα ήταν κολοσσιαίοι και τα ανώτερα πατώματα τους θα κρύβονταν από τα σύννεφα, ενώ «αι μεγαλουπόλεις θα έχουν τριπλάς αλληλοϋπερκειμένας οδούς, όπως είναι σήμερον τα καταστρώματα των υπερωκεανείων». Τα τρένα θα γίνονταν ευθύγραμμα και αυλακωτά, όπως ήταν τότε, τον Φεβρουάριο του 1932, τα αυτοκίνητα του διαγωνισμού ταχύτητας, ενώ τα αεροπλάνα θα ήταν σε θέση να μεταφέρουν χίλιους ταυτοχρόνως επιβάτες και να πετούν από το Σικάγο στην Ευρώπη εντός 20 ωρών!
Τι θα μας εμφανίσει το αύριον του κόσμου;
Σύμφωνα με τις διακηρύξεις του «διάσημου Αμερικανού μηχανικού» Νόρμαν Μπελ Γκίντες, «ο οποίος θεωρείται αυθεντία εις ό,τι νεωτεριστικόν μπορεί να συλλάβει η ανθρώπινη φαντασία» μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, «θα είμεθα οι απόλυτοι κύριοι των μηχανών, ενώ σήμερον είμεθα οι δούλοι των».
Ήταν μια εποχή, όπως επισημαίνει ο συντάκτης της εφημερίδας «Ακρόπολις» τον Μάρτιο του 1931, που ο κόσμος είχε πάψει να γελά με τις εφευρέσεις όπως άλλοτε, καθώς δεν είχαν περάσει χρόνια από τότε που «όλοι εθεώρουν ουτοπίαν το αυτοκίνητο, το ραδιόφωνον, το υποβρύχιον, το αεροπλάνο, τον κινηματογράφο, και τόσα άλλα δώρα του συγχρόνου πολιτισμού προς τον άνθρωπον».
Έτσι εγκαινιαζόταν μια περίοδος «πραγματικώς επαναστατική, κατά την οποίαν ο κόσμος δέχεται ως πραγματοποιήσιμον και την πιο τολμηρήν επαναστατικήν ιδέαν. Γι' αυτό δεν είναι παράδοξον ότι φθάνουμε στην πραγματοποίησιν και της καταπληκτικής ταχύτητος των μεταφορικών μέσων».
Πιο αβέβαιη ήταν η εφημερίδα «Εμπρός» το 1928, ο συντάκτης της οποίας συνόψιζε τους προβληματισμούς του με τα παρακάτω ερωτήματα:
«Τι θα μας εμφανίσει το αύριον του κόσμου; Καμμία φαντασία δεν δύναται να το συλλάβει. Η γη θα είναι γεμάτη από ήχους. Η τηλεόρασις θα μας παρέχει μοναδικά θεάματα. Οι ωκεανοί δεν θα έχουν μυστήρια. Τα βάθη της γης θα μας είναι γνωστά. Το βλέμμα θα καταργήσει τας αποστάσεις. Αλλά ο κόσμος τότε θα είναι περισσότερον ευτυχής και προ παντός περισσότερον καλός; Ιδού το ζήτημα».
