Μια ισπανική ομάδα φλαμένκο που ταξίδεψε στη Βόρεια Κορέα για να λάβει μέρος στο μεγαλύτερο φεστιβάλ της απομονωμένης χώρας, ανατρέπει την εικόνα που είναι γνωστή για την πρωτεύουσα της και τις συνθήκες εκεί, μέσα από δημοσιεύματα του δυτικού Τύπου, τα οποία συνήθως έχουν ως πηγή τη Νότια Κορέα.
Η ομάδα βρέθηκε στην πρωτεύουσα Πιονγκγιάνγκ, για να πάρει μέρος στο Φεστιβάλ Φιλίας και Τεχνών που λαμβάνει χώρα κάθε Απρίλιο και διαρκεί 10 ημέρες, με αφορμή τα γενέθλια του ιδρυτή της Βόρειας Κορέας Κιμ Ιλ Σουνγκ , παππού του σημερινού ηγέτη Κιμ Γιόνγκ Ουν. Οι 28 χώρες που πήραν μέρος είναι φιλικές προς το καθεστώς, όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Κούβα, η Μογγολία και μόνο η Ισπανία ήταν «πρωτάρα».
Η Μαρία Γκρέις, υπεύθυνη του συγκροτήματος λέει στην El Mundo ότι κατά την άφιξη τους στην πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας θαμπώθηκαν από την οργάνωση: Μια τέλεια σειρά λεωφορείων σε αναμονή, απόλυτα ευθυγραμμισμένοι φωτογράφοι, ο καθένας με τον βοηθό του και στη συνέχεια η παρέλαση των χωρών που θύμιζε Ολυμπιακούς Αγώνες. Όλοι οι καλλιτέχνες, ο καθένας με το έμβλημα του, παρελαύνουν σε μια τεράστια λεωφόρο ενώ χιλιάδες βορειοκορεάτες ντυμένοι με πολύχρωμα κοστούμια φωνάζουν ακατανόητα συνθήματα.
Τα μέλη του συγκροτήματος δείχνουν βίντεο με πολύ μοντέρνα κτίρια, με μια πόλη καθαρή και περιποιημένη, αλλά και με πολλές Mercedes, Hyundai και Lexus να κυκλοφορούν, ανάμεσα σε ποδήλατα και πεζούς. «Περίμενα μια παρακμιακή πόλη, κτίρια ραγισμένα και βρήκα μια σύγχρονη Πιονγκγιάνγκ , που χτίζεται συνεχώς , "προσθέτει ο Antonio Lara.
Η ομάδα έμεινε σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο 47 ορόφων με μπόουλινγκ, σπα, καραόκε, πισίνα και παμπ που σερβίρει γνωστές δυτικές μάρκες ουίσκι. Το εστιατόριο στον τελευταίο όροφο ήταν περιστρεφόμενο και μπορούσες να έχεις μια πανοραμική εικόνα της πόλης.
Οι σπουδαστές της Σχολής χορού ήταν άψογα ντυμένοι με παντελόνι ή μπλε φούστα, λευκό πουκάμισο και κόκκινο μαντήλι. Μετά το σχολείο χωρίζονται σε τάξεις και εργάζονται με σύγχρονα μέσα ενώ οι παρτιτούρες εμφανίζονται σε μια σύγχρονη οθόνη πλάσματος που κρέμεται στον τοίχο της κάθε αίθουσας.
Το μόνο μέρος όπου οι Ισπανοί καλλιτέχνες δεν είχαν πρόσβαση ήταν το Μουσείο Δώρων, ένα τριώροφο κτίριο με τρεις πτέρυγες των 1.500 τ.μ. η κάθε μία, όπου εκτίθενται εκατοντάδες χιλιάδες δώρα προς το καθεστώς . "Υπάρχουν τα πάντα, γλυπτά, πίνακες ζωγραφικής, μετάλλια, ένας αετός τριών μέτρων καμωμένος από κοχύλια, δώρο από τους ψαράδες, ένας ιαπωνικός νεφρίτης στο μέγεθος μου και μια μπάλα του ΝΒΑ που είχε κάνει δώρο στον Κιμ Γιονγκ ο Ντένις Ρότνμαν», λέει η Μαρία. Τέτοια είναι η δύναμη του ιδρυτή της Βόρειας Κορέας που στον εορτασμό της 104ης επετείου των γενεθλίων του, τους πήγαν στο σπίτι όπου γεννήθηκε , και εκεί ξεναγήθηκαν στην ταπεινή κατοικία των αγροτών , όπου ο ιδρυτής του κράτους καλλιεργούσε ρύζι. Ο δημοσιογράφος ρώτησε την χορεύτρια του φλαμένκο αν θα πήγαινε να ζήσει στην Πιονγκγιάνγκ και εκείνη απάντησε πως «όχι, αλλά για έξι μήνες θα πήγαινα. Και αν μας ξανακαλούσαν θα πήγαιναν με μεγάλη χαρά».
Η εφημερίδα αξιολογεί ότι αυτό είναι το όμορφο πρόσωπο της Πιονγκγιάνγκ που δείχνει το καθεστώς στους λίγους τουρίστες. Υπενθυμίζει την μαρτυρία παλιότερα στην El Mundo της Berta Herrero, η οποία κατάφερε να παρακάμψει το καθεστώς ελέγχου και έκανε λόγο για σκελετωμένους αγρότες, που μόλις και μετά βίας επιβιώνουν σε βρώμικα βοσκοτόπια και ορυζώνες, πίσω από τα τέλεια συντηρημένα γήπεδα γκολφ.
