"Μικρός Σπάρτακος"
Μια ευφάνταστη και χιουμοριστική ταινία μικρού μήκους, υπό τη μορφή ενός σωκρατικού διαλόγου με ένα ποδήλατο για τη θεραπεία ενός κρυμμένου τραύματος.
"Περιπλανιέμαι με τον Σπάρτακο, το ποδήλατό μου που μιλάει ελληνικά. Όμως, ακόμα και το μεγαλείο του κόσμου δεν αρκεί για να πνίξει τον πόνο μου"
Sara Ganem
Case Study: Sara Ganem – Petit Spartacus / Μια κινηματογραφική εξερεύνηση του τραύματος και της μεταμόρφωσης
Οι άνθρωποι επεξεργάζονται το τραύμα με διαφορετικούς τρόπους – η πρωταγωνίστρια του Petit Spartacus το διαχειρίζεται μέσα από ένα ταξίδι. Ποδηλατώντας στο Ανατολικό Μπλοκ, μια ασυνήθιστη σχέση διαμορφώνεται ανάμεσα στην ηρωίδα και τον συνταξιδιώτη της: ένα ποδήλατο που μιλάει ελληνικά. Ακολουθώντας τη διαδρομή του Δούναβη, αυτό το έργο μυθοπλασίας-ντοκιμαντέρ της Sara Ganem επικαλείται την αίσθηση της προσωπικής ελευθερίας και της άγριας φύσης που κρύβουμε όλοι μέσα μας.
INTERFILM Festival 10 - 15 Νοεμβρ. 2026
Θεμελιώδης μορφή της δυτικής λογοτεχνίας, η Οδύσσεια αφηγείται το μακρύ ταξίδι του Οδυσσέα, ερχόμενου αντιμέτωπου με την εξορία, την απώλεια και τον πειρασμό της λήθης. Από την εποχή του Ομήρου, η αφήγηση αυτών των χρόνων περιπλάνησης δεν έπαψε ποτέ να ξαναγράφεται: κάθε εποχή, κάθε δημιουργός προβάλλει σε αυτήν τον δικό του τρόπο σκέψης για την αναζήτηση του εαυτού και τη σχέση με τον κόσμο. Στον σύγχρονο κινηματογράφο, αυτή η οδύσσεια γίνεται συχνά εσωτερική, καθοδηγούμενη από ηρωίδες ή περιθωριακές φιγούρες που επανεφευρίσκουν το μοτίβο του νόστου. Στο Petit Spartacus, το οδοιπορικό με το ποδήλατο μοιάζει με μια διάσχιση της μνήμης και του σώματος, μια προσπάθεια επανένταξης στην πραγματικότητα μετά τη βία. Τα οκτώ χρόνια που διαρκεί αυτή η οδύσσεια είναι ο χρόνος της ανασυγκρότησης μετά την αποσύνδεση και το τραύμα του βιασμού. Το ηρωικό έπος μεταμορφώνεται σε μια φεμινιστική περιπλάνηση, όπου ο δρόμος γίνεται τόσο η δυνατότητα μιας φυγής όσο και ο χώρος μιας αναδημιουργίας.
Tënk - Documentary cinema streaming platform
Νέο αστέρι · Sara Ganem: "Η έλλειψη χρημάτων δίνει ζωτικότητα."
Laura Pertuy
Trois Couleurs/Mk2 -29.03.2024
"Η έλλειψη χρημάτων δίνει ζωτικότητα", δηλώνει ευθέως η ίδια, με μια δόση πρόκλησης αλλά και ματαιότητας, αναφερόμενη στη δημιουργία της πρώτης της ταινίας μικρού μήκους. Το 2014, λαχταρώντας να κάνει μια κωμωδία που το κλασικό κύκλωμα της το αρνείται, η απόφοιτος αυτή του τμήματος παραστατικών τεχνών του Κρατικού Ωδείου του 10ου διαμερίσματος [του Παρισιού- σ.σ.] παίρνει τους δρόμους με την κάμερά της. Σε μια φάρμα στον Λίγηρα, εμφανίζεται μπροστά της ένα ποδήλατο που ονομάζει Σπάρτακο, και οι δυο τους ξεκινούν για την Ελλάδα.
"Λάτρευα τον Οδυσσέα και τους θεούς του Ολύμπου. Και μετά την κρίση στην Ελλάδα, είχα ακούσει πολλούς θρύλους για αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, αναρχικές γειτονιές που επιβίωναν με το τίποτα…" Μια φυγή προς τα εμπρός χωρίς δεκάρα, αποτυπωμένη τόσο στις στιγμές ευφορίας όσο και μεγάλης μοναξιάς, η οποία εκτείνεται σε διάστημα σχεδόν δέκα ετών.
"Κάθε χρόνο, επέστρεφα στα βήματά μου γιατί έπρεπε να ξεφύγω από τη ζωή μου. Η ταινία μού είχε γίνει εμμονή." Το 2022, καθώς το έργο της εκλέχτηκε από την επιτροπή GREC Rush (Groupe de Recherches et d’Essais Cinématographiques), η Sara Ganem έρχεται αντιμέτωπη με τον όγκο των εικόνων που είχε συλλέξει για να αποσπάσει από αυτές μια ταινία μικρού μήκους. "Τη στιγμή που έπρεπε να τα βάλω όλα σε τάξη, βρήκα την πραγματική ιστορία· κατάλαβα ότι το να είσαι "στριμωγμένη" στο ταξίδι σου είναι μια αφηγηματική δύναμη. Η δομή της ταινίας μου είναι μια μεταφορά της ζωής μου, με όλες τις στροφές που παίρνει." Αν το Petit Spartacus ταξιδεύει μέσα στην ίδια της τη μνήμη –ανάμεσα σε υπαινιγμούς για μελλοντικά επεισόδια και αναδρομές που προαναγγέλλονται από το voice-over– είναι επειδή αφηγείται τα παράπλευρα μονοπάτια που χρειάστηκε να πάρει για να αναμετρηθεί με ένα θαμμένο τραύμα.
Και η Sara Ganem, 37 ετών πλέον, εφευρίσκει μια φόρμα που χωράει τον ρυθμό της, τον επείγοντα χαρακτήρα της και τον "κλόουν" που κρύβει μέσα της. Εκτός από το να τροφοδοτεί το ξεκαρδιστικό της κανάλι στο YouTube, Sara Fistole, αυτόν τον καιρό δουλεύει πάνω σε δύο ταινίες μικρού μήκους, εκ των οποίων μια δυστοπία μετά από μια πυρηνική καταστροφή, όπου η μυθοπλασία συναντά ένα κάπως "ακατέργαστο" ύφος ντοκιμαντέρ". Και η Sara έφυγε για άλλες περιπέτειες!
6 Ερωτήσεις στη… Sara Ganem
Fade to Her (Spotlight on Women in Film & TV) - 15.02.2024
Μετά από σπουδές στον Κινηματογράφο και το Θέατρο, η Sara Ganem δεν έβρισκε δουλειά. Έτσι, ξεκίνησε με την κάμερά της μια σειρά από ανεπιτυχείς, αυτοχρηματοδοτούμενες ταινίες δρόμου (road movies). Μετά από δέκα χρόνια περιπλάνησης, κατάφερε να ολοκληρώσει την πρώτη της ταινία μικρού μήκους, το Petit Spartacus.
Η Tara Karajica συνάντησε τη Sara Ganem στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Κλερμόν-Φεράν για να συζητήσουν για αυτήν ακριβώς την ταινία, η οποία προβλήθηκε στο Εθνικό Διαγωνιστικό Τμήμα του φεστιβάλ, καθώς και για τις απόψεις της για τη μικρή φόρμα και τις γυναίκες στον κινηματογράφο σήμερα.
Πώς ασχολήθηκες με τον κινηματογράφο και τι σε εμπνέει;
Σπούδασα Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο. Αλλά δεν ήταν πολύ πρακτικές οι σπουδές· δεν είχαμε πολλές ταινίες να κάνουμε, αν και στο τέλος έκανα ένα μικρό ντοκιμαντέρ. Μετά έκανα πρακτική σε μια εταιρεία παραγωγής και δεν μου άρεσε καθόλου, οπότε πήγα σε σχολή υποκριτικής. Έπειτα, είχα απλώς μια κάμερα και άρχισα να κινηματογραφώ τον εαυτό μου, γιατί ήμουν μπερδεμένη και χαμένη ως προς το πώς να γυρίζω ταινίες. Με εμπνέει η κωμωδία. Επίσης οι άνθρωποι, τα πραγματικά προβλήματα της ζωής, το παράλογο, ο ρεαλισμός…
Μπορείς να μας μιλήσεις για την ταινία σου μικρού μήκους, Petit Spartacus;
Όταν βρήκα το ποδήλατό μου, είχα ήδη την κάμερά μου. Τραβούσα ήδη κάποια πράγματα, και η συνάντηση με το ποδήλατο με ενέπνευσε να φτιάξω μια ιστορία για ένα ποδήλατο που μιλάει. Νομίζω ότι το θέμα είναι η μοναξιά. Η ιστορία είναι ότι κινηματογράφησα όλο το ταξίδι· ό,τι κι αν έκανα, τι έκαναν οι άλλοι, όπου κι αν ταξίδευα, αλλά όταν επέστρεψα σπίτι, δεν έβγαζε κανένα νόημα. Προσπάθησα να γράψω διαλόγους για το ποδήλατό μου και δεν λειτουργούσε. Έτσι, κάθε χρόνο, για σχεδόν οκτώ χρόνια, ξαναέβγαινα στον δρόμο. Ξανά, με διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης. Πήρα το τρένο, έκανα ξανά τη διαδρομή με το ποδήλατο, πήγα με τον φίλο μου που κάνει τη φωνή του ποδηλάτου, έκανα πεζοπορία…. Ήμουν παγιδευμένη κάθε χρόνο στον "βρόχο" του πρότζεκτ μου. Και ήταν επίσης ένας τρόπος να μην "προσγειωθώ" ποτέ στη δική μου ζωή, γιατί δεν μπορούσα να την αντιμετωπίσω. Ήταν ένας αντιπερισπασμός.
Πώς βλέπεις τη μικρή φόρμα (της ταινίας μικρού μήκους) σήμερα;
Οι ταινίες μεγάλου μήκους αντιμετωπίζονται πάντα μέσα από το πρίσμα της λάμψης, των φεστιβάλ και των κινηματογράφων, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνεις μια τέτοια ταινία και παίρνει πολύ χρόνο. Έτσι, αρχίζεις να χάνεις την πίστη σου και ξεχνιέσαι λιγάκι. Δεν έχω κάνει καμία μεγάλου μήκους. Δεν με απασχολούν οι ταινίες μεγάλου μήκους. Θα μπορούσα να κάνω μία αν είχα κάποια εμπειρία. Έτσι έκανα και τη μικρού μήκους μου. Δεν είναι ότι ήμουν υπερβολικά παραγωγική. Οπότε, οι μεγάλου μήκους δεν είναι ο σκοπός μου. Οι μικρού μήκους είναι. Και η μικρή φόρμα είναι πολύ υγιής σήμερα.
Ποια είναι η γνώμη σου για τις γυναίκες στον κινηματογράφο σήμερα;
Η κατάσταση βελτιώνεται. Αλλά για μένα ήταν δύσκολο να βρω χρηματοδότηση. Νομίζω επειδή είμαι γυναίκα· επειδή είμαστε πιο διστακτικές και αυτό γίνεται υποσυνείδητα. Οι άντρες έχουν πάντα περισσότερη αυτοπεποίθηση. Αλλά τώρα είναι πιο εύκολο γιατί όλοι μιλούν γι' αυτό. Πιστεύω ότι θα αναδειχθούμε περισσότερο. Συνειδητοποιώ σήμερα ότι μου πήρε δέκα χρόνια να τελειώσω την ταινία μου επειδή είμαι γυναίκα και νομίζω ότι είναι επίσης ζήτημα κοινωνικής τάξης – το να μην νιώθεις ότι "επιτρέπεται" να δημιουργήσεις. Είναι λοιπόν ένας σύνθετος συνδυασμός. Υπάρχουν επίσης πολλές επιθέσεις στον κινηματογραφικό χώρο, όπως σε κάθε εργασιακό περιβάλλον. Ας πούμε ότι αυτό αλλάζει και ας ελπίζουμε για το καλύτερο.
Έχεις κάποια αγαπημένη γυναίκα σκηνοθέτιδα και ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία από γυναίκα δημιουργό;
Τη Justine Triet. Είναι εντελώς καταπληκτική, φανταστική και δεν φοβάται να αλλάζει. Λατρεύω επίσης τις μικρού μήκους ταινίες της. Με εμπνέει ως καλλιτέχνη το να έχεις το θάρρος να αλλάζεις στυλ και να δοκιμάζεις κάτι εντελώς διαφορετικό. Επίσης, μου αρέσει πολύ το σκηνοθετικό στυλ της Σοφία Κόπολα.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;
Έχω στα σκαριά δύο σχέδια για ταινίες μικρού μήκους.
