Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Μανώλης Γλέζος: Ο τελευταίος εμβληματικός αγωνιστής της Αριστεράς

Αποδήμησε στα 98 του χρόνια ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, ποιητής, ακτιβιστής και πολιτικός που απέκτησε διεθνή αναγνώριση. Παραμένει όμως αθάνατος στις καρδιές όλων όσοι οραματίστηκαν κάποτε να αλλάξουν αυτό τον κόσμο.
Ο Ντε Γκολ τον είχε αποκαλέσει τον «πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης». Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LiFO

Κεφάλι αψύ και «αγύριστο» όπως κι ο ίδιος παραδεχόταν, μαχητής όσο λίγοι και ταυτόχρονα λιτός, προσιτός, βαθιά ανθρώπινος έως και «αφελής», όπως ενίοτε αυτοοικτιρόταν, υπήρξε μια από τις τελευταίες πραγματικά σπουδαίες μορφές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Κατάφερε δε να μνημονεύεται όχι σαν μια σεβάσμια μεν πλην όμως μουσειακού ενδιαφέροντος πλέον προσωπικότητα αλλά ακριβώς επειδή παρέμενε δραστήριος, δυναμικός και εναργής ακόμα και στην ένατη δεκαετία της ζωής του. Μια ζωή που υπήρξε επί μακρόν τόσο κατατρεγμένη, βασανισμένη και ταλαιπωρημένη ώστε είναι να απορεί κανείς πού την έβρισκε τόση δύναμη, τόσο πείσμα και τέτοια θέληση σε μια ηλικία που θα μπορούσε άνετα να επαναπαύεται στις δάφνες του, απολαμβάνοντας τιμές «ιερού τέρατος». Αλλά τότε δεν θα ήταν ο Μανώλης Γλέζος...


Οι περισσότεροι ξέρουν τον «πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης», όπως τον είχε αποκαλέσει ο Ντε Γκολ, για την παράτολμη ενέργειά του να αποκαθηλώσει και να «απαγάγει» μαζί με τον Λάκη Σάντα τη σβάστικα από την Ακρόπολη στις 30/5/1941 - μια ρήση στην οποία έκανε αντίστιξη, τρόπον τινά, το αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ «Ο Τελευταίος Παρτιζάνος» του Ανδρέα Χατζηπατέρα που προβλήθηκε πέρσι στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μια Πράξη για την οποία «καταδικάστηκε» έκτοτε να μιλάει διαρκώς, όπως αστειευόταν και ο ίδιος, και η οποία δεν έμεινε χωρίς συνέπειες. Την επόμενη χρονιά συνελήφθη από την Γκεστάπο, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και γλίτωσε τα χειρότερα μόνο επειδή αρρώστησε βαριά από φυματίωση. Όμως ο Γλέζος ήταν και έκανε πολλά περισσότερα. Εννοείται καταρχήν ότι «μυαλό» δεν έβαλε, εξακολούθησε αναρρώνοντας την αντιστασιακή του δράση για να συλληφθεί και να φυλακιστεί ξανά, αρχικά από τους Ιταλούς, ύστερα από τους Ταγματασφαλίτες. Μετά την απελευθέρωση αναλαμβάνει διευθυντής του «Ριζοσπάστη», με την έναρξη όμως του Εμφυλίου συλλαμβάνεται ξανά. Του «φορτώνουν» τον μισό ποινικό κώδικα, καταδικάζεται μέχρι και σε θάνατο για να αποφυλακιστεί εντέλει το '54 χάρη στη διεθνή κινητοποίηση και το ενδιαφέρον προσωπικοτήτων όπως ο Ντε Γκολ και ο Πικάσο.

 

Βραβεία και τιμές απόλαυσε πολλές, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, μολονότι ποτέ δεν επιδίωξε καμία διάκριση, ούτε και την «εξαργύρωσε». Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LiFO
Βραβεία και τιμές απόλαυσε πολλές, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, μολονότι ποτέ δεν επιδίωξε καμία διάκριση, ούτε και την «εξαργύρωσε». Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LiFO

 

 

Παρά τη σπουδαία παρακαταθήκη που άφησε πίσω προτιμούσε, καθώς έλεγε, να τον θυμούνται «απλώς και μόνο για τον χαιρετισμό που ανταλλάσσει με τους συνανθρώπους του: Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα».


Δυο χρόνια μετά αναλαμβάνει τη διεύθυνση της «Αυγής» και στη συνέχεια εκλέγεται στην ΚΕ του παράνομου τότε ΚΚΕ, όμως τον Αύγουστο του '58 – χρονιά που του απονέμεται το Διεθνές Βραβείο Δημοσιογραφίας - βρίσκεται ξανά στα κρατητήρια κατηγορούμενος ως κατάσκοπος μαζί με άλλα οκτώ στελέχη του κόμματος. Στρατοδικείο, πέντε χρόνια φυλακή, νέες εγχώριες και διεθνείς αντιδράσεις, στους αλληλέγγυους και οι Πολ Μπονκούρ, Αλμπέρ Καμύ και Ζαν Πολ Σαρτρ, αποφυλάκιση με βασιλικό διάταγμα το '62, βραβείο Λένιν το '63, νέα σύλληψη ανήμερα της 21ης Απριλίου 1967, φυλακές, εξορίες, απελευθέρωση με τη γενική αμνηστία του Παπαδόπουλου το '71. Είχε περάσει συνολικά ως τότε, όπως αναθυμόταν αργότερα, 13 Χριστούγεννα στη φυλακή, μερικά από τα οποία αναμένοντας να εκτελεστεί.

 

Ο Μανώλης Γλέζος μαζί με τον Λάκη Σάντα αποκαθήλωσαν τη σβάστικα από την Ακρόπολη στις 30/5/1941.
Ο Μανώλης Γλέζος μαζί με τον Λάκη Σάντα αποκαθήλωσαν τη σβάστικα από την Ακρόπολη στις 30/5/1941.


Μεταπολιτευτικά εκλέγεται βουλευτής με τη συνεργαζόμενη με το ΠΑΣΟΚ τότε ΕΔΑ το '81 και το '85 – πρωτοεξελέγη το '51, πάλι με την ΕΔΑ αλλά του απαγορεύτηκε να ασκήσει καθήκοντα. Ιδρύει το 2002 το κίνημα Ενεργοί Πολίτες, εντάσσεται στον Συνασπισμό και ακολούθως στον Σύριζα με τον οποίο εκλέγεται καταρχήν νομαρχιακός σύμβουλος. Συνεχίσει παράλληλα τη διεθνιστική του δράση – επισκέπτεται και στηρίζει τον Τσάβες στη Βενεζουέλα όπως παλιότερα τον Κάστρο στην Κούβα, διατελεί επίσης πρόεδρος της Επιτροπής Συμπαράστασης στο Απελευθερωτικό Μέτωπο Polisario (Δυτική Σαχάρα). Δίνει δυναμικό «παρών» στις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις του '10, δέχεται επίθεση με χημικά από τα ΜΑΤ στον Άγνωστο Στρατιώτη που τον στέλνει στο νοσοκομείο αλλά κάτω δεν το βάζει, παρότι παρόμοιο σκηνικό θα επαναληφθεί δυο χρόνια μετά. Με τον Σύριζα θα εκλεγεί βουλευτής Επικρατείας το '12 και Ευρωβουλευτής το '14 κάνοντας ρεκόρ ψήφων (438.000!). Θητεύει για έναν χρόνο στις Βρυξέλλες (είχε εξαρχής δηλώσει ότι τόσο θα παρέμενε σε αυτό το αξίωμα) όπου πηγαινοερχόταν μόνο οδικώς καθώς αντιπαθούσε τα αεροπλάνα, αγωνιζόμενος κι εκεί απέναντι στην ακροδεξιά απειλή, στη «μέγγενη» των μνημονίων καθώς επίσης στο θέμα της καταβολής των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων, όντας και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου για τη διεκδίκησή τους. Θα διαδηλώσει κιόλας μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους κατά της τρομοκρατίας στο Παρίσι στις 11/1/15, με το ίδιο πάθος που διαδήλωνε υπέρ της ειρήνης και του πυρηνικού αφοπλισμού στο Μπερκσάιρ σχεδόν μισό αιώνα πριν.

 

Η όποια κριτική δεν ακυρώνει την ανιδιοτέλεια, τη δύναμη ψυχής, την καρτερία, το ήθος και το «τσαγανό» που επέδειξε όλα αυτά τα χρόνια, κερδίζοντας την εκτίμηση και τον σεβασμό ακόμα και μεγάλων πολιτικών του αντιπάλων. Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LiFO
Η όποια κριτική δεν ακυρώνει την ανιδιοτέλεια, τη δύναμη ψυχής, την καρτερία, το ήθος και το «τσαγανό» που επέδειξε όλα αυτά τα χρόνια, κερδίζοντας την εκτίμηση και τον σεβασμό ακόμα και μεγάλων πολιτικών του αντιπάλων. Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LiFO
Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LiFO
Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LiFO

 

Το δημοψήφισμα του '15 και το «Όχι» που γίνεται «Ναι» τον φέρνουν αντιμέτωπο με τους ως τότε συντρόφους του. Καταγγέλλοντας υποχώρηση από τις προεκλογικές δεσμεύσεις αποχωρεί εντέλει από τον Σύριζα, όχι όμως και από την πολιτική – τον τελευταίο καιρό συνεργαζόταν με τη ΛΑΕ. Ποτέ άλλωστε δεν έπαψε όχι μόνο να ασχολείται με την πολιτική αλλά και να την ασκεί με την ευρεία έννοια του όρου – στα τέλη της δεκαετίας του '80 έχοντας εκλεγεί κοινοτάρχης στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Απείραθο Νάξουεφάρμοσε ένα πείραμα άμεσης δημοκρατίας που λειτούργησε ικανοποιητικά για αρκετά χρόνια. Παρέστη επίσης επανειλημμένα ως μάρτυρας υπεράσπισης σε δίκες κοινωνικών αγωνιστών.

 

Ιδιαίτερη σημασία είχε δώσει στα γράμματα και τον πολιτισμό. Ως πρόεδρος της Επιτροπής Βιβλιοθηκών, φρόντισε να ιδρυθούν δημόσιες βιβλιοθήκες σε απομονωμένες κοινότητες. Υπήρξε εξάλλου και ο ίδιος όχι μόνο αρθρογράφος αλλά επίσης συγγραφέας 16 βιβλίωνπολιτικού, ιστορικού, γλωσσολογικού και λογοτεχνικού ενδιαφέροντος. Έγραψε επίσης ποίηση, διεύθυνε κιόλας κάποτε δικό του βιβλιοπωλείο (το «Βέγα» στην Ιπποκράτους), η δε λαχτάρα του ήταν ότι δεν θα προλάβαινε να δει δημοσιευμένα πολλά ακόμα γραπτά του. Λίγοι μάλλον γνωρίζουν ότι υπήρξε και εφευρέτης – επινόησε ένα σύστημα αποτροπής πλημμυρών, καταπολέμησης της διάβρωσης, συλλογής και συντήρησης των υπογείων υδάτων το οποίο μάλιστα βραβεύτηκε. Βραβεία και τιμές απόλαυσε πολλές, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς – πρόεδροι Δημοκρατίας, η Ακαδημία Αθηνών, δήμοι, σύλλογοι, οργανισμοί, πανεπιστήμια τον ανακήρυξαν επίτιμο διδάκτορα κ.λπ., μολονότι ποτέ δεν επιδίωξε καμία διάκριση, ούτε και την «εξαργύρωσε».

 

 

Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LiFO
Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LiFO


«Εκτιμώ την παρρησία και θεωρώ μέγιστη αρετή τη θυσία για έναν σκοπό.  Απεχθάνομαι την κολακεία και πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο δυστυχής άνθρωπος από τον απογοητευμένο... Νιώθω την υποχρέωση να εκπληρώσω τις παρακαταθήκες που μου άφησαν οι σύντροφοι τους οποίους έχασα σε διαδηλώσεις,  μάχες κι εκτελεστικά αποσπάσματα. Μου έλεγαν: "Αν εσύ ζήσεις, μη με ξεχάσεις. Όταν συναντάς ανθρώπους, θα τους καλημερίζεις και για μένα. Κι όταν χορεύεις, όταν γλεντάς, όταν πίνεις κρασί, θα χορεύεις, θα γλεντάς και θα πίνεις και για μένα. Κι όταν θ' ακούς στο ακρογιάλι τον φλοίσβο των κυμάτων, όταν θα ακούς στο δάσος το θρόισμα του ανέμου ανάμεσα στις φυλλωσιές, θα τα ακούς και για μένα". Από όλους εκείνους αντλώ τη δύναμή μου,», έλεγε σε συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει το '15. Μια δύναμη από όπου απέρρεε και η μεγαλοψυχία του. Όπως είχε παλιότερα συγχωρήσει τους βασανιστές του, έτσι και το '10 όχι μόνο αποδέχθηκε τη συγνώμη του αστυνομικού των ΜΑΤ που τον ψέκασε αλλά τον υποδέχτηκε και σπίτι του «για να τον κεράσουν την αγάπη τους» μαζί με τη γυναίκα του Τζώρτζια.


Θυμάμαι πως στη συνέντευξη εκείνη τον είχα χαρακτηρίσει «υπερήρωα». Υπερβολές, μου είπαν κάποιοι φίλοι, στην τελική είχε κι εκείνος πράγματα που θα μπορούσε να του προσάψει κανείς, από λαθεμένες πολιτικές εκτιμήσεις και στάσεις μέχρι απόψεις οριακά εθνικιστικές όπως αυτές για το «μακεδονικό», η υψωμένη γροθιά στην κηδεία του Χότζα, η στήριξη στον Μιλόσεβιτς ή άλλα, αμφιλεγόμενα καθεστώτα. Δεν διεκδίκησε εντούτοις κανένα αλάθητο, έχει μάλιστα προβεί σε αυστηρή αυτοκριτική για δύο τουλάχιστον πράγματα: Αφενός επειδή υπάκουσε στις «παράλογες», όπως τις χαρακτήριζε, αποφάσεις του ΠΓ του ΚΚΕ το '66 στο όνομα της συνοχής του κόμματος, αφετέρου επειδή μετά τη διάσπαση του '68 «δεν ανέλαβε τις δέουσες πρωτοβουλίες ώστε να ξεπεραστεί η κρίση».


Σε κάθε περίπτωση, η όποια κριτική δεν ακυρώνει την ανιδιοτέλεια, τη δύναμη ψυχής, την καρτερία, το ήθος και το «τσαγανό» που επέδειξε όλα αυτά τα χρόνια, κερδίζοντας την εκτίμηση και τον σεβασμό ακόμα και μεγάλων πολιτικών του αντιπάλων. Ζώσα ιστορία της ευρύτερης Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος για οκτώ σχεδόν δεκαετίες, δεν ενσωματώθηκε ούτε συμβιβάστηκε ακόμα κι όταν βρέθηκε σε θέσεις εξουσίας. Παρά μάλιστα τη σπουδαία παρακαταθήκη που άφησε πίσω προτιμούσε, καθώς έλεγε, να τον θυμούνται «απλώς και μόνο για τον χαιρετισμό που ανταλλάσσει με τους συνανθρώπους του: Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα». Καληνύχτα και καλό σας κατευόδιο, κύριε Γλέζο. Τιμή μας όσοι σας γνωρίσαμε σε αυτή τη ζωή.

 

 

Μαθήτευσε στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και το αθηναϊκό underground press. Ανήκει στην συντακτική ομάδα της Lifo. Έχει επίσης ασχοληθεί με επιμέλειες κειμένων και εκδόσεων.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τι συνέβαινε στην Ελλάδα, στις τέχνες και τα γράμματα, τον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973;
Θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, βιβλίο, χορός, εικαστικά, διαλέξεις, αλλά και η λογοκρισία να δουλεύει...
Κίνηση από 87 προσωπικότητες για τον τερματισμό της τουρκικής εισβολής στη Συρία - Υπογράφουν Γλέζος και Μίκης Θεοδωράκης
Κίνηση για τον τερματισμό της τουρκικής εισβολής στη Συρία, συγκροτούν 87 άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, της πολιτικής και της επιστήμης
Τιμητική επίσκεψη στον Μανώλη Γλέζο έκανε ο ρώσος πρέσβης στην Ελλάδα
Τιμητική επίσκεψη από τον πρέσβη της Ρωσίας στην Ελλάδα δέχτηκε ο Μανώλης Γλέζος
Η συγκινητική ιστορία ενός Έλληνα ιερέα στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης
Πώς ο αντιστασιακός πατήρ Διονύσιος Χαραλάμπους, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Λειμώνος στη Λέσβο, κατάφερε να επιβιώσει από τη ναζιστική θηριωδία

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δεν είναι μόνο ότι κακοποιούνται οι γυναίκες. Υπάρχει και μια συνωμοσία σιωπής γύρω από αυτό το έγκλημα.
Έμφυλη βία, σεξουαλική παρενόχληση, βιασμός, ενδοοικογενειακή βία, εγκλήματα λόγω φύλου ή αλλιώς γυναικοκτονίες: όσα αντιμετωπίζει το «δεύτερο φύλο».
Στο χωριό των κεραμοποιών της Κρήτης τη δεκαετία του '70
Τα φημισμένα τσικαλαριά στο χωριό Μαργαρίτες του Ρεθύμνου.
Covid και Ακροδεξιά: Ο ιός εξαπλώνεται, οι μάσκες πέφτουν
Ο Κωστής Παπαϊωάννου, διευθυντής του «Σημείου για τη μελέτη και την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς», που ξεκίνησε να λειτουργεί τις αμέσως επόμενες μέρες μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, παρουσιάζει τη νεοσύστατη ανεξάρτητη πρωτοβουλία και την πρώτη της διαδικτυακή εκδήλωση.
Όχι άλλες «κραυγές στη σιωπή»: Η έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία την εποχή της καραντίνας
Μπορεί η καραντίνα να αποτρέπει την εξάπλωση μιας πανδημίας, ευνοεί όμως ακόμα και ακραία φαινόμενα έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας ενώ καθιστά τα υποψήφια θύματα πιο ευάλωτα. Τι κάνει η Πολιτεία; Τι ζητούν γυναικείες οργανώσεις και άλλες δικαιωματικές συλλογικότητες;
Επιχειρησιακό σχέδιο μαζικού εμβολιασμού: η επόμενη πρόκληση για την αντιμετώπιση της πανδημίας
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, για να απαλλαγουμε απο την πανδημια πρεπει προχωρήσει γρήγορα ο μαζικός εμβολιασμός και να υπάρξει αποδοχή και συμμετοχή από τους πολίτες.
Στήριξη για τις γυναίκες που βγαίνουν από τη φυλακή
Μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία που σκοπό έχει να βοηθά και να συμπαραστέκεται σε γυναίκες που είτε εκτίουν την ποινή τους είτε έχουν αποφυλακιστεί.
Στις απόκρημνες σκήτες του Αγίου Όρους
Εκεί που οι μοναχοί ζουν κυριολεκτικά σε κελιά κρεμασμένα σε απόκρημνους βράχους, σα χελιδονοφωλιές, μακριά από την τάξη των μοναστηριών, ασκητικοί ως το τέλος της ζωής τους. Φωτ.: Matt Fidler/ Getty/ Ideal Images
Ευάγγελος Καϊμακάμης: «Έχουν πεθάνει πολλοί σαραντάρηδες στα χέρια μας χωρίς προβλήματα υγείας»
Ο πνευμονολόγος-εντατικολόγος στο νοσοκομείο Παπανικολάου μιλά για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις ΜΕΘ και τις μελλοντικές ανησυχίες του σχετικά με την πανδημία.
CURA pod: Η Kaizen Gaming (Stoiximan) στηρίζει το Εθνικό Σύστημα Υγείας με φορητές Μονάδες Εντατικής Θεραπείας
Η Kaizen Gaming κινητοποιείται άμεσα για δεύτερη φορά εισάγοντας μια σημαντική καινοτομία για την αντιμετώπιση του δεύτερου κύματος Covid-19.
Ένας 18χρονος φοιτητής μιλά για την ζωή του στην καραντίνα
Ο 18χρονος Διονύσης είναι φοιτητής Ψυχολογίας. Όπως τόσοι νέοι φοιτητές, έτσι κι εκείνος ανυπομονούσε για τη γνωστή φοιτητική ζωή- τα πάρτι, τις βόλτες, το άραγμα στα φοιτητικά στέκια, το «πάμε για καφέ» και τις γνωριμίες με νέα άτομα. Πώς το ζει όμως τώρα που η πανδημία έχει αλλάξει τα δεδομένα;
20 σπάνιες φωτογραφίες από το Πολυτεχνείο, 14 έως 19 Νοεμβρίου 1973
Από το πριν και το μετά της εισβολής, καθώς και τους παράλληλους κόσμους τους.
Καταφύγιο για αυτούς που δεν έχουν ούτε τα βασικά
Ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο που παρέχει άμεση βοήθεια σε κοινωνικές ομάδες που μειονεκτούν.
Θεόδωρος Βασιλακόπουλος: «Αν είχαμε 10.000 κλίνες ΜΕΘ και γέμιζαν όλες, θα θρηνούσαμε 4.000 θανάτους»
Ο καθηγητής Πνευμονολογίας-Εντατικής Θεραπείας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών σχολιάζει όλες τις τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο της πανδημίας.
Big Bang School: το πρώτο μη κερδοσκοπικό γυμνάσιο της φύσης στην Ελλάδα
Το δημοτικό σχολείο Big Bang School παρέχει μια διαφορετική προσέγγηση στην εκπαίδευση, κοντά στη φύση, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Η ηθοποιός Μαρίνα Καλογήρου ετοιμάζεται να συνεχίσει αυτή την καινοτομία δημιουργώντας το πρώτο μη κερδοσκοπικό φυσικό γυμνάσιο στην Ελλάδα.
Γιάννης Μπουτάρης: «Ο κορωνοϊός δεν είναι θέμα για πολιτική εκμετάλλευση, δεν είναι ώρα για κοκορομαχίες»
Με αφορμή την επικείμενη έκδοση του βιβλίου του με τίτλο «Εξήντα χρόνια τρύγος...», ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης μιλά για την πανδημία, σχολιάζει τα πολιτικά πρόσωπα και την επικαιρότητα και θυμάται τα δύσκολα χρόνια του αλκοολισμού.
13 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Δεν έχω λόγια. Ο κόσμος είναι φτωχότερος με τέτοιες απώλειες. Παράδειγμα για όλους μας. Καλό του ταξίδι.
cham cham 30.3.2020 | 14:05
O άνθρωπος που αψήφισε τη ζωή του κι έκανε την πιο συγκλονιστική συμβολική πράξη του περασμένου αιώνα. Κατέβασε το φασισμό απ'την Ακρόπολη. Διάλεξε και μια συμβολική μέρα για να φύγει. Σαν σήμερα εκτελέστηκε ο Μπελογιάννης με τους συντρόφους του.
Για να θυμηθούμε το Νίκο Μπελογιάννη μέρα που είναι

https://www.lifo.gr/team/gnomes/53993
avatar ΦΩΤΕΙΝΗ 30.3.2020 | 14:11
Ένα έχω να πω: όταν ένας άνθρωπος είχε το θάρρος και την ηθική ακεραιότητα να τα βάλει με έναν πανίσχυρο εχθρό, όπως ήταν οι Γερμανοί επί Κατοχής, εγώ που δεν έχω ρισκάρει ποτέ κάτι σημαντικό ούτε έχει κινδυνεύσει η ζωή μου είμαι ένα τίποτα μπροστά του.
tsatsara tsatsara 30.3.2020 | 15:35
Πολύ στενάχωρη είδηση.
Και το πιο στενάχωρο είναι ότι πέθανε λάθος εποχή.Δεν θα τιμηθεί δυστυχώς όπως του αξίζει.
avatar Γράφων 31.3.2020 | 16:04
Απλά να σου ότι αυτό ισχύει για άπαντες.

Τα θύματα του κορονοϊού πάνε Ριτσώνα με 3-4 συγγενείς και φεύγουν με ένα κουτί στάχτες. Ούτε μνήμα δεν έχουν. Ούτε φίλους να πουν ένα αντίο.

Πολύ σκληροί καιροί.
The Unknown one The Unknown one 30.3.2020 | 15:46
Καλο Παραδεισο!!
Ασχετα η ιδεολογια του καθενος ,ηταν πατριωτης.
Maggie Maggie 30.3.2020 | 17:26
Έφυγε λίγη Ελλάδα σήμερα.
avatar ΕΛΠΟ 30.3.2020 | 20:03
Μόνο λίγη ;

Υπάρχουν άλλοι που ενσαρκώνουν ή ενσάρκωσαν την "πολλή" Ελλάδα από το 1940 μέχρι σήμερα και ο Γλέζος δεν ανήκει ανάμεσά τους ;

Ας μην είμαστε μίζεροι. Να κατεβάσεις την γερμανική σημαία κάτω από την μπότα του Χίτλερ, δεν γίνεται ίδια εύκολα, όσο ρίχνουν μολότοφ και τρικάκια κάποιοι και νομίζουν ότι είναι επαναστάτες και αγωνιστές.
avatar ΕΛΠΟ 30.3.2020 | 19:49
Ήταν σύμβολο από τα 18 χρόνια του. Η ενσάρκωση του πραγματικού ήρωα.

Μπροστά στον οποίον, όσοι έσκυβε καλοπροαίρετα κάθε φορά προς το χαμηλό τους μπόϊ για να τους συνδράμει - ενώ ήξερε πια ότι μετά από λίγο θα τον πουλούσαν ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ -, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΙΩΠΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ.

Αλλά είχε πει : «Κι αν πεθάνω, θα σας κυνηγάει η ύπαρξή μου»..

Ο Μίκης έμεινε μόνος πια.

ημίθεος ημίθεος 30.3.2020 | 20:24
και βέβαια, η ιστορία τον κατέγραψε (μαζί με τον Γιώργο Βότση και τον Παναγιώτη Κανελλάκη) με υψωμένη την αριστερή γροθιά στην Στουτγάρδη του 1977, στην κηδεία των "αυτοκτονημένων" αγωνιστών της RAF Γκούντρουν Έσλιν, Γιαν-Καρλ Ράσπε και Αντρέας Μπάαντερ. Δόξα και τιμή στον ήρωα Γλέζο που μισούσαν οι ανά τον κόσμο ναζί (γραβατωμένοι και μη) για τον διαχρονικό εξευτελισμό που τούς επιφύλαξε...
avatar Γράφων 31.3.2020 | 09:09
Οι όποιες διαφωνίες με τον Γλέζο, που μαζί με τον Σάντα κατέβασαν την σημαία των Ναζί από την Ακρόπολη, αφορούσαν μόνο τα πολιτικά μέσα και όχι την ευρύτερη στόχευσή του.
Που ήταν το καλό της πατρίδας του.

Για τέτοιους ανθρώπους δεν τίθεται απλά ζήτημα σεβασμού. Μιλάμε για αγάπη.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή