Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Μαχαιρώματα, εμπρησμοί αιθουσών, bullying στους δασκάλους: Η καθημερινή κόλαση ενός εκπαιδευτικού

Ενώ όλοι μιλούν για τα κακοποιημένα παιδιά, κανείς δεν ασχολείται με την καθημερινή κόλαση που ζουν οι εκπαιδευτικοί. Συλλέξαμε μαρτυρίες τους.
M. HULOT
Θα το πω στη μαμά μου και θα σου δείξει! Τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά. Σε ένα από τα σχολεία όπου διδάσκω έφτασαν σε τέτοιο σημείο απόγνωσης τη δασκάλα των Αγγλικών, που έπαθε εγκεφαλικό και αυτήν τη στιγμή είναι σε κώμα! Εικονογράφηση: Γιώργος Γούσης/ LIFO

Από το περιστατικό της Φλώρινας, που είχε πάρει δημοσιότητα πριν από κάνα-δυο χρόνια, όταν ένας καθηγητής αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω της ανυπόφορης κατάστασης που δημιουργούσαν οι μαθητές στην τάξη (ένα από τα ελάχιστα περιστατικά που έγιναν γνωστά από τα πολλά που συμβαίνουν καθημερινά), μέχρι σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει στα σχολεία. Ή, πιο σωστά, όλα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο.

 

Οι μαθητές δεν είναι αυτοί που ήταν τις προηγούμενες δεκαετίες, ούτε και οι γονείς, οι οποίοι έχουν επιβάλει νέους κανόνες συμπεριφοράς ‒μια νέα μορφή βίας‒ κι έχουν αποκτήσει αυθαίρετα δικαιώματα, ενώ ο ρόλος του εκπαιδευτικού υποβαθμίζεται εντελώς. Οι συνθήκες στις οποίες πρέπει να δουλέψει ένας εκπαιδευτικός το 2019 είναι πολύ δύσκολες και δυσκολεύουν όλο και περισσότερο όσο περνάει ο καιρός.


«Οι σκηνές που βλέπαμε σε αμερικανικές ταινίες και έμοιαζαν πολύ ακραίες και μακρινές δεν απέχουν πολύ από την ελληνική πραγματικότητα» λέει ο Ν.Σ., δάσκαλος σε σχολείο της δυτικής Αττικής.

 

«Σήμερα, όταν μιλάμε για παραβατική συμπεριφορά μαθητών, δεν εννοούμε μόνο τους μαθητές των γυμνασίων και των λυκείων, που μπορείς να πεις ότι είναι έρμαια των εφηβικών ενστίκτων τους.

 

Στα δημοτικά η κατάσταση έχει ξεφύγει τα τελευταία χρόνια και η ζωή των δασκάλων έχει γίνει ανυπόφορη. Ξέρω δασκάλους που έχουν γίνει νευρωτικοί και αναγκάζονται να πάρουν χάπια για να αντέξουν την πίεση που είναι σίγουρο ότι θα υποστούν.

 

Στα γυμνάσια και στα λύκεια έχεις να αντιμετωπίσεις τη βία των μαθητών, αλλά στα δημοτικά πρέπει να υποστείς και τις παραξενιές του γονέα, ο οποίος επεμβαίνει συνεχώς στο έργο του δασκάλου.

 

Ξέρω συνάδελφο που στα μέσα της περασμένης χρονιάς πήρε άδεια άνευ αποδοχών και δεν ξαναγύρισε στο σχολείο γιατί δεν μπορούσε να αντέξει το bullying που της ασκούσαν μαθητές και γονείς. Προτίμησε να προστατέψει την ψυχική της υγεία, χάνοντας τη δουλειά της».

 

Έχει δοθεί πάρα πολλή εξουσία στα παιδιά, χωρίς να έχουν συνείδηση του τι κάνουν και πώς μπορούν να το ελέγξουν αυτό, οπότε ξεσπούν πάνω σου. Από την άλλη, είναι και οι γονείς που περιμένουν να κάνεις κάτι στραβό για να κάνουν καταγγελία.


«Οι γονείς των μικρών τάξεων δεν εμπιστεύονται το σχολείο» λέει ο Μ.Δ., διευθυντής σε ιδιωτικό σχολείο της Αθήνας.

 

«Ακόμα και αν φέρει κάποιο τίτλο και έχει μακρά ιστορία, δεν το εμπιστεύονται, ούτε και όταν τα παιδιά δίνουν δείγματα ότι περνούν πολύ καλά στο σχολικό περιβάλλον. Οι γονείς είναι πάντα αρνητικά διακείμενοι. Δεν έχουν θετική στάση απέναντι το σχολείο. Ο δάσκαλος πλέον είναι περισσότερο εκτεθειμένος ως μονάδα και δεν ξέρω κατά πόσο ο διευθυντής του μπορεί να τον καλύψει.

 

Είχαμε πέρσι μια μάνα που "είχε κολλήσει" με τον γυμναστή. Του έκανε καταγγελία ότι το παιδί της χτύπησε κατά τη διάρκεια της γυμναστικής. Έφερε το παιδί με πλαστικούς νάρθηκες και επιδέσμους και επέμενε ότι ο γυμναστής δεν έδωσε σημασία. Τον κατήγγειλε στην πρωτοβάθμια και περάσαμε ΕΔΕ – ήταν η πρώτη φορά που πέρασα ΕΔΕ στα τριάντα χρόνια που είμαι δάσκαλος.

 

Ο άνθρωπος αθωώθηκε παμψηφεί γιατί δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία, κανένα χαρτί διάγνωσης, αλλά είχε φτάσει στο σημείο να θέλει να φύγει από το σχολείο. Ένα από τα αιτήματα της μάνας ήταν να αποκαλούμε την κόρη της "πριγκίπισσα" κι εκβίαζε τους δασκάλους να αλλάξουν τον βαθμό της.

 

Υπάρχει μια δικομανία εκ μέρους των γονέων και τα παιδιά σε απειλούν συνεχώς "θα το πω στη μαμά μου και θα σου δείξει". Ο εκπαιδευτικός δεν θεωρείται επιστήμονας, ειδικά στο δημοτικό. Την παιδαγωγική δεν τη θεωρούν επιστήμη. Λένε στο παιδί "τι σου είπε τώρα ο δάσκαλος ο παπάρας, θα σου πω εγώ που ξέρω πιο πολλά".

 

Στα ιδιωτικά σχολεία είναι πιο δύσκολο να φέρεις αντίρρηση σε έναν γονέα που ζητάει παράλογα πράγματα, γιατί, σου λέει, "σε ποιον χτυπάς το χέρι, στον εργοδότη σου;". Το έχω ακούσει κι αυτό».


«Tα σημερινά παιδιά είναι τα παιδιά εκείνων των γονιών που έχουν υπερεπενδύσει σ' εκείνα ως αντικείμενα λατρείας» λέει η Σ.Ν., παιδοψυχολόγος που εργάζεται σε ιδιωτικό σχολείο της Αθήνας.

 

«Στην πλειοψηφία τους είναι παιδιά χωρίς αδέρφια, μοναδικά και μοναχικά, θα προσθέσω εγώ, που οι γονείς δεν τους επιτρέπουν κανένα έλλειμμα και τα βαφτίζουν με όλη την ορολογία του DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) που κυκλοφορεί αθρόα στο Ίντερνετ: χαρισματικά, ίντιγκο, αυτιστικά, δυσλεκτικά, υπερκινητικά, με μαθησιακές δυσκολίες, και η λίστα δεν σταματάει.

 

Είναι τα παιδιά μιας εποχής όπου όλοι κατέχουν τη γνώση, όλοι έχουν άποψη για όλα, οι αυθεντίες έχουν πεθάνει και κυριαρχούν οι αυτιστικές απολαύσεις. Αυτά τα παιδιά είναι οι μαθητές που υποδεχόμαστε στο σχολείο.

 

Σε αυτό το σχολείο ο εκπαιδευτικός δεν είναι πια ο φορέας της γνώσης. Η πρόσβαση στη γνώση υπάρχει εύκολα και παντού. Ο εκπαιδευτικός δεν είναι πια ο εξουσιοδοτημένος παιδαγωγός.

 

Οι γονείς, στην πλειοψηφία τους έχουν υψηλή μόρφωση, ξέρουν οι ίδιοι το καλύτερο για το παιδί τους σε όλα τα επίπεδα. Για τη μόρφωσή τους, την ψυχολογία τους, τη διατροφή τους, την υγεία τους, για όλα... Ποια η θέση του σύγχρονου εκπαιδευτικού; Η πραγματικότητα δείχνει μια θέση υψηλόβαθμης νταντάς που καλείται συνεχώς να αποδεικνύει την αξία της και να απολογείται για τυχόν λάθη της».


«Στα δημοτικά είναι πολύ πιο μεγάλη η καταπίεση του εκπαιδευτικού, γιατί δεν έχεις τρόπους να αντιδράσεις» λέει η Σ.Σ., δασκάλα Ειδικής Αγωγής σε σχολεία του κέντρου της Αθήνας.

 

«Η τιμωρία δεν προβλέπεται από τον νόμο. Δεν μπορείς να βγάλεις έξω από την τάξη ένα παιδί σε αυτή την ηλικία, γιατί είναι μεγάλη η ευθύνη. Είναι πολύ δύσκολη η θέση σου γιατί έχεις και τον φόβο της καταγγελίας του γονέα να σε συνοδεύει σε κάθε σου κίνηση κι αυτό σε ευνουχίζει ως εκπαιδευτικό.

 

Δεν μπορείς να μιλήσεις άσχημα σε ένα παιδί μπροστά σε άλλους, να το μαλώσεις, το πολύ-πολύ να το κάνεις να χάσει δέκα λεπτά από το διάλειμμά του. Για τη δασκάλα των καλλιτεχνικών και των ξένων γλωσσών η κατάσταση είναι πολύ πιο δύσκολη, επειδή μπαίνει στην τάξη πολύ λίγες ώρες την εβδομάδα, δεν προλαβαίνει να χτίσει σχέσεις με τα παιδιά κι αυτό το εκμεταλλεύονται.

 

Φέτος, που διδάσκω σε δύο σχολεία, έχω περισσότερους από 500 μαθητές. Δεν προλαβαίνω να μάθω τα ονόματά τους μέχρι να τελειώσει η χρονιά και μόλις γνωριστούμε, πρέπει να αλλάξω σχολείο.

 

Τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά. Σε ένα από τα σχολεία όπου διδάσκω έφτασαν σε τέτοιο σημείο απόγνωσης τη δασκάλα των Αγγλικών, που έπαθε εγκεφαλικό και αυτήν τη στιγμή είναι σε κώμα! Σε ένα συγκεκριμένο τμήμα κάποιοι μαθητές την πείραζαν, γέλαγαν, την κορόιδευαν.

 

Είχε τρομερό πρόβλημα η γυναίκα, δεν μπορούσε να σταθεί με τίποτα στην τάξη κι όταν παραπονέθηκε στη διεύθυνση, οι γονείς την κατηγόρησαν ότι μιλάει άσχημα στα παιδιά, ότι τα προσβάλλει και τα αδικεί και απείλησαν να τη διώξουν από το σχολείο. Είναι 65 χρονών, κάνα-δυο χρόνια πριν βγει στη σύνταξη, και δεν μπορούσε να σταματήσει τη δουλειά. Η γυναίκα τώρα νοσηλεύεται και δεν ξέρουμε αν θα συνέλθει...».


«Γενικά, συμβαίνουν πολύ ακραία πράγματα στο σχολείο, το παρατηρώ και στην Αθήνα, αλλά και στην επαρχία» προσθέτει η Ε.Κ., δασκάλα σε δημοτικό της Αθήνας.

 

«Στην Αθήνα είναι ανεξέλεγκτα κάποια πράγματα κι αυτό που παρατηρώ είναι ότι τα παιδιά έρχονται στο σχολείο κι έχουν ένα γενικευμένο θυμό μέσα τους. Αυτό ξεκινάει από το σπίτι, γιατί δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των γονέων και των παιδιών. Έχει δοθεί πάρα πολλή εξουσία στα παιδιά, χωρίς να έχουν συνείδηση του τι κάνουν και πώς μπορούν να το ελέγξουν αυτό, οπότε ξεσπούν πάνω σου.

 

Από την άλλη, είναι και οι γονείς που περιμένουν να κάνεις κάτι στραβό για να κάνουν καταγγελία. Έχει τύχει να κάνω εφημερία και να είναι γονείς κρυμμένοι στους θάμνους για να δουν αν κάνεις αυτό που θεωρούν εκείνοι σωστό. Αλλιώς, σου κάνουν καταγγελία.

 

Πρόσφατα, σε σχολείο της Αθήνας, σε πολύ καλή περιοχή, σε Ε' Δημοτικού, την ώρα του μαθήματος ένα παιδί άρχισε να κάνει εσκεμμένα θόρυβο, χτυπώντας μεταλλικές τάπες. Του είπα "Γιωργάκη, αυτό που κάνεις ενοχλεί και πρέπει να το σταματήσεις". Με έγραψε κανονικότατα κι εγώ συνέχισα να του κάνω παρατηρήσεις, γιατί δεν επιτρέπεται να τον μαλώσεις.

 

Ξεκινήσαμε έναν διάλογο για να τον πείσω ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό και άρχισε να ωρύεται και να λέει "χοντρομαλακισμένη ηλίθια, θα σου κάνω καταγγελία, θα σε διώξω απ' το σχολείο", παίρνοντας το θάρρος από τους γονείς του. Τους λένε "αν σε πειράξει εσένα ο δάσκαλος, εγώ μπορώ να τον διώξω".

 

Σε αυτή την περίπτωση δεν έχεις κανέναν τρόπο να αντιδράσεις, δεν ξέρεις τι να κάνεις, απλώς του μιλάς. Τα υπόλοιπα παιδιά καταλάβαιναν τι γίνεται, του έλεγαν "σταμάτα" κι αυτός συνέχιζε: "θα φέρω δικηγόρο και θα πας στο σπίτι σου".

 

Του είπα "ή το σταματάς ή πας στον διευθυντή" και βγήκε έξω, κοπάνησε την πόρτα και άρχισε και κλαίει έξω από την τάξη. Του είπα "πέρνα μέσα", μπήκε, και ενώ του είχα πάρει τις τάπες, μου όρμησε, άρπαξε το χέρι μου και το γύρισε για να μου τις πάρει.

 

Τις επόμενες μέρες ήμουν με επίδεσμο. Το θέμα δεν έληξε εκεί, συνέχισε να βρίζει, "παλιομαλακισμένη". Έγινε διάλειμμα κι αυτό ωρυόταν. Δεν υπάρχει γενικά σεβασμός, όχι μόνο προς τους δασκάλους. Και στον παππού του που ήρθε να τον πάρει όταν σχόλασαν έλεγε βρισιές.

 

Το χειρότερο είναι ότι τη Δευτέρα ήρθαν οι γονείς του να μου κάνουν καταγγελία γιατί έκανα bullying στο παιδί τους. Τους έδειξα απλώς το χέρι μου που ήταν δεμένο και δεν συνέχισαν, χωρίς να ζητήσουν, βεβαίως, ποτέ συγγνώμη. Βέβαια, την καταγγελία δεν τη γλίτωσα.

 

Μετά από έναν μήνα έλειπε ο Γιωργάκης και ρώτησα το ξαδερφάκι του "ο Γιώργος που είναι; Είναι άρρωστος;". "Ναι" μου απαντάει το παιδάκι και ήρθε καταγγελία στο σχολείο επειδή ανέκρινα τον μικρό του ξάδερφο! Επειδή δεν πίστευα ότι είναι άρρωστος, βγάζοντάς τους ψεύτες, κι επειδή άσκησα λεκτική βία απέναντι στο παιδί!

 

Είναι φρικτά αυτά που πρέπει να υποστείς κάθε μέρα. Υπάρχει περίπτωση δασκάλας που έχει παραπάνω κιλά και τα παιδιά κατευθείαν της ορμάνε φωνάζοντας "χοντρή, χοντρή" κι αμέσως ακυρώνεται οποιοδήποτε μάθημα κάνει. Δεν υπάρχει περίπτωση να την πάρουν στα σοβαρά και να ακούσουν τι λέει, γιατί το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι πώς θα την κοροϊδέψουν. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να διαχειριστείς.

 

Ένα παιδάκι προχθές, μόλις το προσπέρασα, με αποκάλεσε "ηλίθια", αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι, γιατί ο γονιός θα γυρίσει και θα σου πει "τι είναι αυτό που κάνεις στο παιδί μου;". Το πρόβλημα ξεκινάει από τους γονείς, γιατί το παιδί πού έχει ακούσει για καταγγελίες; Είναι δυνατόν δέκα χρονών παιδί να σε απειλεί με καταγγελίες;

 

Υπάρχει πολλή επιθετικότητα και βία. Υπάρχουν παιδιά που τα ρωτάς τι θέλουν να κάνουν στο μέλλον και σου λένε «να γίνω δολοφόνος», ξέροντας πολύ καλά τι σημαίνει αυτό. Δεν πάει το μυαλό τους, όμως, στις επιπτώσεις που θα έχει αυτό στη ζωή τους. Εικονογράφηση: Γιώργος Γούσης/ LIFO
Υπάρχει πολλή επιθετικότητα και βία. Υπάρχουν παιδιά που τα ρωτάς τι θέλουν να κάνουν στο μέλλον και σου λένε «να γίνω δολοφόνος», ξέροντας πολύ καλά τι σημαίνει αυτό. Δεν πάει το μυαλό τους, όμως, στις επιπτώσεις που θα έχει αυτό στη ζωή τους. Εικονογράφηση: Γιώργος Γούσης/ LIFO


Παλιότερα, υπήρχε μια συνέπεια. Τώρα, πέρα από την εξουσία που έχει δοθεί στα παιδιά, θεωρούν ότι τους ανήκουν τα πάντα, ότι δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν για κάτι. Γενικά, δεν υπάρχει καμία συνέπεια. Έχουν το δικαίωμα να κάνουν τα πάντα, να επιβληθούν στους άλλους με όποιον τρόπο θέλουν, γιατί ξέρουν ότι ο άλλος δεν μπορεί να τους ακουμπήσει, δηλαδή ξέρουν ότι δεν πρόκειται να έχουν συνέπειες.

 

Αυτό ξεκινάει από το κράτος, το οποίο έχει υποβαθμίσει πάρα πολύ τους δασκάλους ως επάγγελμα. Όταν λες δάσκαλος πλέον, πάει το μυαλό σου σε κάτι πολύ εξευτελιστικό. Είμαστε με μια βαλίτσα στο χέρι και πηγαίνουμε τη μία χρονιά σε ένα νησί και την άλλη χρονιά σε άλλο.


Είμαι αναπληρώτρια έξι χρόνια, πηγαίνω κάθε χρονιά σε διαφορετικό μέρος, έχω ζήσει διαφορετικούς ανθρώπους, υπάρχουν και ωραία πράγματα, αλλά όσον αφορά το κομμάτι της δουλειάς, δεν μπορούμε να δουλέψουμε όπως θέλουμε.

 

Κοροϊδεύουμε τον κόσμο, έτσι όπως μηδενίζεται η παιδεία, γιατί σου λέει ότι φέτος θα δουλέψεις εδώ και του χρόνου κάπου αλλού, οπότε, ό,τι δουλειά κάνεις δεν έχει νόημα, γιατί θα την αφήσεις στη μέση. Έναν δάσκαλο που τον ξέρεις, τον έχεις γνωρίσει καλά, τον σέβεσαι περισσότερο. Τώρα, μόλις πάει να στρώσει κάτι, σου λένε "μάζεψέ τα και φύγε". Επίσης, όλα είναι με δικά μας έξοδα, ο μισθός είναι χαμηλός.


Όταν βάζεις τον δάσκαλο σε τόσο υποβαθμισμένη θέση, η παιδεία σου θα είναι υποβαθμισμένη. Δεν πρόκειται να ανέβει παραπάνω. Αν δεν φτιάξεις την εικόνα του δασκάλου, αν δεν την αναβαθμίσεις, οι γονείς θεωρούν ότι πάνε τα παιδιά στο σχολείο για να περάσουν την ώρα τους.

 

Άρα, μιλάμε για ένα "πάρκινγκ" που απλώς φροντίζει μερικές ώρες τα παιδιά τους. Υπάρχει μεγάλη απαξίωση. Όταν τον δάσκαλο τον απαξιώνεις από το σπίτι, τι θα κάνει το παιδί στο σχολείο; Παλιότερα είχαν τυφλή εμπιστοσύνη στον δάσκαλο, έλεγαν "άκου τον γιατί αυτός ξέρει", άρα και το παιδί τον είχε ψηλά.


Ενώ ασχολούμαστε με κάτι τόσο ωραίο, είναι ό,τι χειρότερο όταν μπαίνει στη μέση ο φόβος που σου προκαλούν οι γονείς, γιατί ουσιαστικά σε ακρωτηριάζουν, ειδικά όταν το κράτος σού λέει "δεν με ενδιαφέρει η γνώμη σου, θα ακούς τον γονέα. Ο γονιός είναι αυτός που κινεί τα νήματα, εσύ δεν μπορείς να πάρεις καμία πρωτοβουλία, οπότε είναι σαν να σου καταστρέφουν το επάγγελμα.

 

Υπάρχει πολλή επιθετικότητα και βία. Υπάρχουν παιδιά που τα ρωτάς τι θέλουν να κάνουν στο μέλλον και σου λένε "να γίνω δολοφόνος", ξέροντας πολύ καλά τι σημαίνει αυτό. Δεν πάει το μυαλό τους, όμως, στις επιπτώσεις που θα έχει αυτό στη ζωή τους.

 

Όταν αυτό το παιδί βγει στην κοινωνία και του πεις "μέχρι εδώ μπορείς", πώς θα μπορέσει να συμβιβαστεί και να ενταχθεί στην κοινωνίας; Πώς να μην προβεί σε ακραίες συμπεριφορές;

 

Έχω δει πολλά ακραία περιστατικά, τα παιδιά δεν έχουν μάθει τι σημαίνει όριο. Μου έτυχε σε παιδιά Β' Δημοτικού, στο ολοήμερο, μαθητής να έχει κατεβάσει το παντελόνι της συμμαθήτριάς του και να την πειράζει. Είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει, να χάνονται παιδιά στις τουαλέτες σε ένα μεγάλο σχολείο και να τρέμεις μη συμβεί κάτι ανάλογο.

 

Τα παιδιά θεωρούν ότι όλα επιτρέπονται γιατί και οι γονείς φοβούνται να τους βάλουν όρια, μήπως δεν γίνουν αποδεκτοί, μήπως το παιδί τούς θυμώσει. Αυτό είναι πάρα πολύ κακό για το παιδί.


Στο σχολείο όπου ήμουν πέρσι ήταν ένα παιδάκι που κάθε μέρα έβγαζε τούφες από τα μαλλιά των συμμαθητριών του, έσκιζε τα πάντα, τους χτυπούσε όλους, είχε τύχει η κυρία του να εκκενώσει την τάξη δύο φορές επειδή πέταγε καρέκλες στα άλλα παιδιά.

 

Οι σύμβουλοι διέγνωσαν απλώς ότι έχει διάσπαση προσοχής. Οι γονείς δεν δέχονταν ότι το παιδί τους έχει πρόβλημα κι εκείνοι φοβήθηκαν να κάνουν αληθινή διάγνωση, ότι έπρεπε να πάει σε ειδικό σχολείο.


Στα βιβλία συμβάντων σχεδόν ποτέ δεν καταχωρίζεται το περιστατικό όπως συνέβη, πάντα τα γράφουν πιο ήπια γιατί έχεις να κάνεις με παιδιά και δεν θέλεις σε καμία περίπτωση να τα στιγματίσεις».

 

Για να χαθούν οι απουσίες μιας μαθήτριας: Μια νύχτα ένας μαθητής έβαλε φωτιά κι έκαψε το γραφείο των καθηγητών. Τα μαθήματα διακόπηκαν για μία βδομάδα, μέχρι να καταφέρουν συνεργεία να καθαρίσουν το σχολείο, να αποκατασταθούν, όσο γινόταν, οι ζημιές και να μεταφερθεί το γραφείο των καθηγητών σε έναν άλλο χώρο. Εικονογράφηση: Γιώργος Γούσης/ LIFO
Για να χαθούν οι απουσίες μιας μαθήτριας: Μια νύχτα ένας μαθητής έβαλε φωτιά κι έκαψε το γραφείο των καθηγητών. Τα μαθήματα διακόπηκαν για μία βδομάδα, μέχρι να καταφέρουν συνεργεία να καθαρίσουν το σχολείο, να αποκατασταθούν, όσο γινόταν, οι ζημιές και να μεταφερθεί το γραφείο των καθηγητών σε έναν άλλο χώρο. Εικονογράφηση: Γιώργος Γούσης/ LIFO


«Η πρώτη μου χρονιά στην εκπαίδευση και συνάμα η πιο συγκλονιστική» λέει η Ν.Ν., καθηγήτρια σε λύκειο της Ρόδου.

 

«Ήμουν νεοδιόριστη σε λύκειο της Καλύμνου. Μια νύχτα ένας μαθητής έβαλε φωτιά κι έκαψε το γραφείο των καθηγητών. Τα μαθήματα διακόπηκαν για μία βδομάδα, μέχρι να καταφέρουν συνεργεία να καθαρίσουν το σχολείο, να αποκατασταθούν, όσο γινόταν, οι ζημιές και να μεταφερθεί το γραφείο των καθηγητών σε έναν άλλο χώρο, που μέχρι τότε χρησιμοποιούνταν ως η αίθουσα της βιβλιοθήκης.

 

Ο λόγος της παραβατικής αυτής συμπεριφοράς; Να χαθούν οι απουσίες μιας μαθήτριας, η οποία προφανώς είχε ξεπεράσει κατά πολύ το επιτρεπτό όριο των απουσιών και είχε σχέση με τον δράστη! Φυσικά, ακολούθησαν ανακρίσεις από την αστυνομία και πολύ γρήγορα όλοι έμαθαν ποιος το έκανε. Δεν του επιβλήθηκε καμία ποινή!

 

Αν και έχουν περάσει χρόνια από τότε, πολλές φορές ακόμα αναρωτιέμαι: άραγε, είναι αυτό προστασία της τοπικής κοινωνίας προς τον συμπατριώτη τους ή συγκάλυψη και υποκρισία;


Την ίδια σχολική χρονιά, στο ίδιο λύκειο της Καλύμνου, στη διάρκεια διδακτικής ώρας που εγώ είχα κενό, βρισκόμουν στο γραφείο των καθηγητών. Ενώ όλα κυλούσαν ήρεμα, μπήκε ξαφνικά έντρομος στο γραφείο ο διευθυντής μαζί με έναν άλλο συνάδελφο και μας ενημέρωσε ότι κάλεσε ασθενοφόρο για να μεταφέρει αμέσως μια μαθήτρια στο νοσοκομείο, επειδή κάποιος μαθητής την τραυμάτισε με σουγιά στην κοιλιακή χώρα.

 

Η μαθήτρια είχε ζητήσει άδεια από την καθηγήτριά της για να πάει στην τουαλέτα και ο μαθητής που την τραυμάτισε επίσης ζήτησε άδεια από τον καθηγητή του, γιατί δεν αισθανόταν καλά. Τελικά, όπως μας ενημέρωσαν οι παλιότεροι συνάδελφοι του σχολείου στη συνεδρίαση που ακολούθησε, ο δράστης αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.

 

Οι γονείς της κοπέλας αποφάσισαν να μην προβούν σε περαιτέρω δικαστικές ενέργειες και ο σύλλογος των καθηγητών επίσης δεν επέβαλε κάποια ποινή στον δράστη. Κατόπιν συνεννόησης μαζί του, αποφάσισε να διακόψει το σχολείο τη χρονιά εκείνη και να φοιτήσει την επομένη.

 

Αν και έχουν περάσει χρόνια από το περιστατικό αυτό, ακόμα είμαι επιφυλακτική και ελάχιστες φορές δίνω άδεια στους μαθητές μου να βγουν από την τάξη για να πάνε στην τουαλέτα ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο.

 

Μερικά χρόνια μετά, σε γυμνάσιο της Ρόδου, μια ανοιξιάτικη μέρα είχαμε προγραμματίσει τον μηνιαίο μας περίπατο σε πάρκο πολύ κοντά στο σχολείο. Συνοδεύαμε με τους συναδέλφους τους μαθητές στα στενά δρομάκια του πάρκου και κατευθυνόμασταν σε μια μεγάλη αλάνα, όπου συνήθως τα παιδιά έκαναν αθλητικές δραστηριότητες.

 

Ξαφνικά, εμφανίστηκε στο πάρκο πρώην μαθητής του σχολείου με ένα αυτοκίνητο –το οποίο οδηγούσε προφανώς χωρίς δίπλωμα−, αναπτύσσοντας μεγάλη ταχύτητα και σκορπώντας τον τρόμο στα παιδιά και στους συναδέλφους. Μάλιστα, την ημέρα εκείνη συνοδεύαμε τα παιδιά χωρίς τον διευθυντή, γιατί είχε κάποια επείγουσα δουλειά στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

 

Φοβηθήκαμε πολύ! Πώς να αντιδράσεις; Αυτενεργείς! Μια συνάδελφος πήρε τηλέφωνο τον αδελφό της που εργαζόταν στην Τροχαία και τον παρακάλεσε να έρθει αμέσως.


Σίγουρα, όλα τα περιστατικά σχολικής βίας και παραβατικότητας, τα οποία απαιτούν από τον εκπαιδευτικό να προβαίνει σε ενέργειες που είναι πέρα από τον ρόλο του και την ειδικότητά του −για τα οποία, άλλωστε, δεν έχει την κατάλληλη δομή, εκπαίδευση και στήριξη−, επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητά του, και όχι μόνο την εκπαιδευτική. Κάθε τόσο έρχεσαι αντιμέτωπος με καταστάσεις που σε εξουθενώνουν ψυχικά.


Προσωπικά, στη διάρκεια της δεκαοκτάχρονης εμπειρίας μου στην εκπαίδευση ευτυχώς δεν έχω να θυμάμαι κάποιο περιστατικό εναντίον μου. Θεωρώ πως καταφέρνω να είμαι πάντα αποδεκτή από την πλειονότητα των μαθητών −να αρέσεις σε όλους δεν γίνεται, είναι και θέμα χημείας, αλλά ευτυχώς με τις φιλολόγους τα παιδιά συνήθως αισθάνονται ένα παραπάνω δέσιμο−, διατηρώντας, ως επί το πλείστον, χαμηλούς τόνους και προσέχοντας πάρα πολύ τα πάντα (εκφράσεις, σκηνική εικόνα, το παράδειγμα που δημιουργείς).

 

Οπωσδήποτε, τα πρώτα χρόνια δυσκολεύτηκα και στενοχωριόμουν, γιατί καταλάβαινα ότι δεν υπήρχε καλό επίπεδο πειθαρχίας στις τάξεις μου σε σχέση με αυτές άλλων, πιο έμπειρων συναδέλφων.

 

Με τον καιρό, όμως, συνειδητοποίησα πως υπεύθυνη γι' αυτό ήμουν εγώ, γιατί δεν έβαζα σωστά όρια. Τα παιδιά ζυγίζουν με καταπληκτική μαεστρία τα όρια του καθενός, κάτι που έμαθα στην πορεία. Το βλέπω στην κόρη μου, που είναι 1,5 ετών, πόσο μάλλον στους εφήβους.

 

Θυμάμαι, ακόμα, χρόνια πριν, σε μια επιμόρφωση ένας σχολικός σύμβουλος είχε πει χαρακτηριστικά ότι η σχέση που πρέπει να αναπτύσσεις με τους μαθητές είναι σαν το τζάκι: "Αν πας πολύ κοντά, μπορεί να καείς, και αν πάλι πας πολύ μακριά, μπορεί να παγώσεις". Νομίζω ότι κάτι τέτοιο εφαρμόζω και αποδίδει.

 

Επίσης, αν θέλεις να πετύχεις ως εκπαιδευτικός, χρειάζεται σοβαρότητα, εγρήγορση, διαρκής πειραματισμός και εναλλαγή, τόσο ως προς τις παιδαγωγικές μεθόδους όσο και ως προς τις διδακτικές.

 

Τελικά, τι είναι εκείνο που σε κρατά σ' αυτό το επάγγελμα; Φυσικά, το ότι νιώθεις ζωντανός, εφόσον βρίσκεσαι διαρκώς σε επαφή με τη νέα γενιά, και οι δύο μήνες διακοπές το καλοκαίρι –για τις οποίες είμαστε διαρκώς στο στόχαστρο άλλων επαγγελματικών κλάδων−, που είναι σίγουρα αρκετοί και συνάμα απαραίτητοι, ώστε να ξεχάσεις όλα τα άσχημα της σχολικής χρονιάς που πέρασε, να κρατήσεις μόνο τα όμορφα, να κάνεις απολογισμό και να ξεκινήσεις τη νέα σχολική χρονιά με όρεξη, μεράκι και όνειρα»...

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

O M.Hulot είναι διευθυντής της έντυπης LIFO και δουλεύει σε αυτήν από το πρώτο φύλλο της

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Νέα απόπειρα αυτοκτονίας μαθητή στο Ελληνικό - Καταγγελίες για bullying
Ο ανήλικος πάει στο ίδιο σχολείο με τον Νικόλα Φιλίππου που αυτοκτόνησε τον Ιούλιο
Έκαναν τη ζωή του Βαγγέλη Γιακουμάκη κόλαση - Βασανιστήρια αποκαλύπτονται στο κατηγορητήριο
Τα αλλεπάλληλα ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια στα οποία υπέβαλαν τον Βαγγέλη Γιακουμάκη
Όταν οι γονείς σού κάνουν bullying (τη μέρα της γιορτής σου) και μετά σε διώχνουν απ’ το σπίτι
To Ιnstagram χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη για να καταπολεμήσει το bullying
Η εφαρμογή αυτής της λειτουργίας θα ξεκινήσει σταδιακά τις επόμενες εβδομάδες

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ένα ταξίδι στην Αστυπάλαια, το πρώτο αντικαπνιστικό νησί παγκοσμίως
Η κίνηση για μια «Αστυπάλαια χωρίς τσιγάρο» διανύει ήδη τον πρώτο επιτυχημένο της χρόνο και επαναπροσδιορίζει την ταυτότητα του νησιού, τοποθετώντας στον πυρήνα του την ευεξία και την ανώτερη ποιότητα ζωής
Πεθαίνοντας το 2019 μέσα σε ένα ασθενοφόρο
Με αφορμή τον θάνατο της καθηγήτριας του ΠΑΜΑΚ κατά τη διάρκεια της διακομιδής της από τον Πύργο στα Γιάννενα, μιλούν στη LiFO ο δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης και η διοικήτρια του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών Γιούλη Μαμμή
Προσφυγικό εξωτερικής, μεταναστευτικό εσωτερικής κατανάλωσης
Αν δεν πρυτανεύσουν η σωφροσύνη και ο περιορισμός της ξενοφοβικής ρητορικής, τότε μπαίνουμε σε δύσκολες θάλασσες.
Πώς ο τουρισμός μεταμόρφωσε την Αθήνα
Με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ «Push» στο φετινό CineDoc εξετάζουμε το φαινόμενο της στεγαστικής κρίσης που πλήττει πολλές περιοχές της Αθήνας, καθώς και το πώς έχουν αλλάξει σημαντικά οι ισορροπίες στην αγορά κατοικίας.
 Πόσο αγαπάς το κατοικίδιό σου;
Ένας μικρός οδηγός με προτάσεις για να ζείτε καλύτερα με τους τετράποδους φίλους σας.
«Δεν βρίσκω να νοικιάσω…»: Airbnb και real estate στην Αθήνα
Η ραγδαία ανάπτυξη του Airbnb και του real estate στην Αθήνα απογείωσε τις τιμές, φέρνοντας τα πάνω-κάτω στις ενοικιάσεις και αγορές σπιτιών και αναστατώνοντας τη ζωή της πόλης.
14 μέρη που ξέρουν από καλό καφέ
Ξεχωριστά χαρμάνια, έμπειροι baristas και υπέροχα μέρη στην Αθήνα και τον Πειραιά για αληθινό καφέ
Η Teleperformance Greece επενδύει στη διαφορετικότητα εδώ και 30 χρόνια
Φύλο, ηλικία, εθνικότητα, θρησκεία, κουλτούρα: Η διαφορετικότητά μας είναι αυτή που μας κάνει να μαθαίνουμε, να εξελισσόμαστε και να αποκτούμε συναίσθημα και σεβασμό για τους άλλους.
8 τάσεις που θα καθορίσουν τον τουρισμό τα επόμενα χρόνια
Πιο εξειδικευμένα γούστα, περισσότερο αυθεντικές εμπειρίες, υγεία και περιβάλλον διαμορφώνουν τις καινούργιες «φυλές» στην ψυχαγωγία.
Τσιγγάνικος γάμος στην Σαρανταπόρου
Φωτογραφίες: Γωγώ Γαλανοπούλου
Πόσο εύκολο είναι να λυθεί ο σύγχρονος «γρίφος» των Εξαρχείων;
Ένας μικρός απολογισμός με αφορμή την πορεία του προηγούμενου Σαββάτου για τα Εξάρχεια, «ενάντια στις μαφίες και την κρατική καταστολή»
Δολοφονία Ζακ Κωστόπουλου: Έναν χρόνο μετά η οικογένειά του σχολιάζει τις εξελίξεις της υπόθεσης
Ενώ η δικαιοσύνη ολιγωρεί, γιγαντώνονται η θλίψη και η οργή. Μιλούν στη LIFO η μητέρα του, ο αδελφός του, μια εκ των δικηγόρων του και η υπεύθυνη εκστρατειών της Διεθνούς Αμνηστίας.
Η σύγκρουση για τις αρχαιότητες στο μετρό της Θεσσαλονίκης: Ποιες είναι, τι λένε οι εμπλεκόμενοι
Τι λένε στη LiFO η αρχαιολόγος και πρώην γ.γ. του υπουργείου Πολιτισμού Μαρία Βλαζάκη και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας
Επιστροφή στη μεγάλη πόλη
Τον Σεπτέμβρη οι δρόμοι της Αθήνας ξαναζωντανεύουν. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, έχουν γυρίσει από τα εξοχικά, έχουν επιστρέψει απ’ τα νησιά, και οι μέρες που περνούσαν σε κάποια παραλία φαντάζουν πια σαν μια μακρινή ανάμνηση.
20 χρόνια από τη χρηματιστηριακή «φούσκα» του 1999
Μία αναδρομή στον Σεπτέμβριο του 1999, όταν 1,5 εκατομμύριο Έλληνες, με μία οικονομική εφημερίδα στο χέρι, αγόραζαν και πουλούσαν μετοχές
44 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 123 Επόμενα
Δυστυχώς ακριβώς έτσι είναι τα πράγματα. Διδάσκω από το 2001, έχω περάσει και από ιδιωτικό και από τα δημόσια σχολεία. Αυτό που ισχύει είναι το "κάθε πέρσι και καλύτερα". Έχω δουλέψει σε σχολείο όπου μαθητής ήρθε με όπλο και έκανε σκοποβολή στο προαύλιο, σε άλλο όπου μαθητής έσπασε τη μύτη συμμαθητή του με ένα πόδι από καρέκλα, σε άλλο όπου οι μαθητές (συγνώμη για αυτό) έφτυναν ανεξέλεγκτα τους τύπους και δεν τολμούσες να ακουμπήσεις. Η ατιμωρησία είναι η μόνη υπεύθυνη. Ελπίζω τα σχόλια που θα ακολουθήσουν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό και να μην επαναλαμβάνουν "ναι, αλλά κάθεστε το καλοκαίρι" σαν χορός αρχαίας τραγωδίας.
"τους τύπους"= τους τοίχους
avatar nego 2.2.2019 | 11:53
Προφανώς τέτοια θέματα δεν λύνονται με νόμους ,αλλά έχω πραγματικά απορία αν ο νόμος Κοντογιαννόπουλου τότε, προέβλεπε κάτι για καταστάσεις σαν αυτές που περιγράφονται στο αρθρο.Αν και γυμνάσιο εκείνη την εποχή και πολύ pro των καταλήψεων το μόνο που ήξερα για το νόμο αυτό είναι ότι η χωροφυλακή θα μας συλλαμβάνει μαζι με το γυμνασιάρχη αν είμαστε στα μπιλιάρδα έστω και το σαββατοκύριακο...
avatar atman 2.2.2019 | 14:54
ισοπεδωτικο ισως αλλα οι καγκουρες των καταληψεων του 91 γιναν γονεις, και 30 χρονια νταντεμενοι απο το δικαιο των ετησιων καταληψεων σε σχολεια και σχολες γιναν γονεις. Οι πλουσιοι καγκουρες πανε τα παιδια τοςυ σε σχολες Χιλ βεβαια που δεν επιτρεπονται αυτα, οι υπολοιποι ψαχνουν να δουνε που φταιει η Μερκελ και οχι αυτοι
Απ' ό,τι μπορώ να συνάγω από το άρθρο (και επιβεβαιώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις μαρτυρίες πολλών φίλων εκπαιδευτικών στη δευτεροβάθμια) το μεγαλύτερο πρόβλημα προέρχεται από τους γονείς και το σπίτι.
Τι θα έκανε ο νόμος Κοντογιαννόπουλου;
Θα έβαζε ποδιές και στους γονείς;
avatar atman 5.2.2019 | 13:44
Μα οι γονεις μεγαλωσαν με τη νοοτροπια των καταληψεων καθε χρονια. Ας πουμε ότι η καταστροφη δεν προηλθε απο την μη αποδοχη του νομου Κουτσογιανοπουλου αλλά απο το εθιμικο δικαιο των καταληψεων που προεκυψε μετα.
avatar (η) Domus 2.2.2019 | 12:09
Πριν από κάποιο διάστημα, όταν είπα στους μαθητές μου ότι μπορούν να πάρουν μόνο μια κόλλα Α4 για την ζωγραφιά τους ,μου απάντησαν "αφού εμείς τα αγοράζουμε, όσα θέλουμε θα πάρουμε.". Όταν το σχολείο δεν είναι αυτόνομο και παρακαλάει τον σύλλογο γονέων για τα αυτονόητα, λογικό να κάνουν κουμάντο. Επίσης, επειδή θίγεται στο άρθρο ο θεσμός του αναπληρωτή, καλά τα λέτε εσείς αλλά όταν πριν από λίγες μέρες οι αναπληρωτές βγήκαν στους δρόμους, τα σχόλια ήταν "δάσκαλοι, πάλι χάνουν μαθημα", "δημόσιοι υπάλληλοι, 3 μήνες κάθονται.". Ενημερώστε με ένα άρθρο την στην ευχή κάνουμε εμείς οι αναπληρωτές, μήπως και επιτέλους πάρουμε την κοινή γνώμη με το μέρος μας.
Lumidy Lumidy 2.2.2019 | 12:15
Πολύ ενδιαφέρον άρθρο, αλλά παράλληλα και εξοργιστικό για το πως έχουν τα πράγματα.

Λείπει η πειθαρχεία. Λείπει η επιβολή κανόνων απ' τον δάσκαλο. Η εξουσία πρέπει να βρίσκεται στα χέρια του δασκάλου/καθηγητή και όχι στα χέρια του γονέα. Πόσο μάλλον του παιδιού που δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα.
Απαραίτητο στην εξουσία εκπαιδευτικού είναι ότι πρέπει να είναι ΥΓΙΗΣ εξουσία. Να βάζει τα σωστά όρια και να μην είναι εξουσιομανής όπως ήταν παλιά ο καθηγητής με την βέργα. Έτσι θα πάρει και ο μαθητής ένα παράδειγμα προς μίμηση.

Πριν αρκετά χρόνια (10+) που πήγαινα και εγώ σχολείο, υπήρχαν στιγμές που μαθητές κάνανε την ζωή πατίνι σε συγκεκριμένους δασκάλους. Αλλά πάντα υπήρχε η λύση της απουσίας/αποβολής, της κακής βαθμολογίας λόγω διαγωγής και η λύση του διευθυντή που έκανε τις απαραίτητες ενέργειες. Κανένας γονιός δεν πήγαινε σε κανέναν δάσκαλο να πει τίποτα για καταγγελίες. Παρά μόνο να ρωτήσουν τι γίνεται και πως πάει το παιδί τους στην τάξη.

Αυτά που διαβάζω στο παρόν άρθρο είναι εξοργιστικά και αδιανόητα. Και σίγουρα φταίνε οι γονείς που νομίζουν ότι τους ανήκει ο κόσμος και δεν ξέρουν πως να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους κάνοντας τα επικίνδυνα για τον εαυτό τους και τον περίγυρό τους.

Έχει χαθεί ο σεβασμός μεταξύ του δασκάλου και μαθητή. Έχει χαθεί ένας συνδετικός κρίκος. Έχει χαθεί το ενδιαφέρον για μάθηση. Έχει χαθεί η τιμωρία. Είναι δυνατόν να καις το σχολείο ή να μαχαιρώνεις άνθρωπο και να μην σε αγγίζει τίποτα;

Ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα είναι το γεγονός της μονιμότητας. Δεν γίνεται πάνω που οι σχέσεις μεταξύ καθηγητή-μαθητή γίνονται πιο καλές και βρίσκεις τα "κουμπιά" της τάξης, να σε στέλνουν σε έναν άλλον όχλο να δαμάσεις.

Μέσα απ' αυτό το άρθρο και προσωπικές εμπειρίες μας, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε το πρόβλημα που υπάρχει ακόμα με τον σεξισμό, το body shaming, την απαξίωση συνανθρώπου, ακόμα και στις πολύ νεαρές ηλικίες.

Το άλλο πρόβλημα που εμφανίστηκε μέσα στα χρόνια είναι ότι με τον ντόρο που έγινε με το "bullying", η κατάχρηση της λέξεις και των καταγγελιών έχει φέρει τα πράγματα στα άκρα. Θεωρούμε bullying το να επιπλήξεις τον μαθητή την ώρα που κάνει μάθημα. Είμαστε σοβαροί; Χρησιμοποιούμε κάτι τόσο σημαντικό για κάτι τόσο ασήμαντο; Δυστυχώς το θετικό κίνημα του anti-bullying έχει γυρίσει μπούμερανγκ.

Στα σχολεία της οικονομικής, αλλά προπάντων κοινωνικής κρίσης, δεν υπάρχουν τάξεις αλλά αταξίες. Θλιβερό. Ιδιαίτερα όταν σκέφτεσαι πως αυτά τα παιδιά θα είναι οι επόμενοι που θα πάρουν στα χέρια τους αυτή την χώρα.

avatar ihateuall 2.2.2019 | 12:26
Εγώ τέλειωσα το σχολείο στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας και πολλές φορές σκέφτομαι πόσο άτυχος είμαι που δεν ήταν τόσο διαδεδομένο το internet και υπήρχε λιγότερη πληροφόρηση. Παραπάνω από το 50% του σώματος των καθηγητών ήταν πραγματικά ακατάλληλοι, άνθρωποι που μπαίναν στην τάξη μισή ώρα αφού είχε χτυπήσει το κουδούνι, βάζανε να λύσεις μια άσκηση και βγαίνανε για το τσιγαράκι τους, έριχναν και καμιά σφαλιάρα που και που. Κάποιες φορές θυμάμαι γεγονότα που είχαν συμβεί και θυμώνω με τους γονείς μου που δεν έδιναν την προσοχή που έπρεπε και δεν κίνησαν επίσημες διαδικασίες. Τώρα βέβαια που το internet έχει ανοίξει νέους ορίζοντες και είναι εύκολο να ξέρεις ποια είναι τα δικαιώματά σου, ελπίζω να έχουν αλλάξει τα πράγματα.
βλαχάκι (το) βλαχάκι (το) 4.2.2019 | 13:21
Όπως έχω αναφέρει ξανά, εμάς στο σχολείο έριχναν ξύλο …κανονικά και με τη βούλα, ήταν το νορμάλ και η οδηγία απ' την «διεύθυνση», η οποία «διεύθυνση» ήταν ο «φόβος και ο τρόμος».- (Νομίζω την ευρύτερη έννοια του «φασιστικού όντος» πρώτα από εκεί πρέπει να την σχημάτισα). Σε ηλικία περί τα 10 θυμάμαι τον δάσκαλο -άνευ καμίας υπερβολής- να με εξφενδονίζει απ’ το μέσον της αιθούσης πάνω στην πόρτα για να με βγάλει εκτός. Φυσικά έκανα γκελ και έσκασα στο πάτωμα. Το "φοβερό" μου παράπτωμα ήταν ότι μιλούσαμε με τον διπλανό μου κατά τη διάρκεια μία διδακτικής ώρας, προτού μας πάνε εκδρομή ...όπου όλοι ήμασταν ενθουσιασμένοι και μάθημα δεν κάναμε, άλλωστε. Θυμάμαι ότι ήρθε μετά έξω και μου ζήτησε συγνώμη, γιατί κατάλαβε ότι η αντίδρασή του αυτή δεν ήταν μέσα στα όρια, θα μπορούσα να έχω χτυπήσει με τις μαλακίες του (ήταν βέβαια μία συγνώμη του στυλ "ναι μεν αλλά"). Θυμάμαι ότι ο διπλανός μου ήταν ήρεμο παιδί κι όχι «υπερκινητικός διάολος» όπως εγώ γι' αυτό και επέλεξε ο δάσκαλος εμένα παραλίγο να μου σπάσει τα δόντια και θυμάμαι ότι ήμουν υπέρ το δέον ευτυχής που με άφησε να πάω εκδρομή και έληξε το θέμα εκεί. Εννοείται πως δεν το είπα σε γονείς, οι γονείς ήταν πάντοτε με την πλευρά του όποιου δασκάλου (ή βάσει των "δειγμάτων γραφής" που είχα από αυτούς τότε, έτσι νόμιζα).

Δεν ήμασταν μαλακοί με αρκετούς δασκάλους/καθηγητές γιατί και αυτοί ήταν σκληροί με εμάς ΚΑΙ σε λεκτικό/συναισθηματικό επίπεδο, αψυχολόγητοι μας έθιγαν προσωπικά ή τους γονείς μας και όλοι δοκιμάζαμε τα όρια όλων σαν λυκόπουλα που δαγκάνει το ένα την ουρά του άλλου. Όταν κάποια στιγμή είδα τo trajectory μίας μπαταρίας απ’ τα πίσω θρανία της τάξης να σκάει στον πίνακα, κοντά στο κεφάλι δασκάλας/καθηγήτριας που έγραφε στον πίνακα, δεν θυμάμαι αν "στεναχωρήθηκα". Θυμάμαι ότι γελάγαμε πνιχτά όταν ό άλλος έφτανε στα όριά του και άρχιζε να ουρλιάζει, γιατί να σε νοιάζει κάποιος που μοιράζει χαστούκια ή προσβολές ή χειρονομεί με κωλόχερο προς μαθητές του;

Κάποτε μία καθηγήτρια γυμνασίου έπαθε νευρικό κλονισμό, δεν ήταν ότι της είχαμε συμπεριφερθεί πολύ άσχημα (πέραν της φασαρίας που επικρατούσε στην τάξη) αλλά έμοιαζε με τον ευάλωτο κρίκο της υπόθεσης. Θυμάμαι, εκεί, και στεναχωρηθήκαμε και προβληματιστήκαμε πάντως, την είδαμε «ανθρώπινα» ως οφείλαμε, της μιλήσαμε προσωπικά.

Έχοντας κάποια τέτοια βιώματα, που καθόλου ευχάριστα και καθόλου ιδανικά δεν είναι, μου φαίνεται -εντούτοις- σχεδόν αδιανόητη και τρομακτική, αλλά και εντελώς απαράδεκτη η κλίμακα (έντασης και συχνότητας) των σκηνικών περιγραφόμενων εδώ, όπως:

"Ξεκινήσαμε έναν διάλογο για να τον πείσω ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό και άρχισε να ωρύεται και να λέει "χοντρομαλακισμένη ηλίθια, θα σου κάνω καταγγελία, θα σε διώξω απ' το σχολείο", παίρνοντας το θάρρος από τους γονείς του. Τους λένε "αν σε πειράξει εσένα ο δάσκαλος, εγώ μπορώ να τον διώξω".

Ενδεχομένως, μπορώ να φέρω στην μνήμη μου ένα (1) άτομο που δυνητικά θα τολμούσε (στο λύκειο, όχι στο δημοτικό) να μιλήσει έτσι: μία σιχαμένη bully, ένα πλάσμα ανήθικο με τραγική παιδεία, σίγουρα πολύ κομπλεξικό, με γονείς σίγουρα υπεύθυνους ως ένα βαθμό, που το έβρισκε πολύ σκόπιμο να κάνει bullying όχι μόνον σε παιδί δημοτικού (ακόμη στεναχωριέμαι, καμιά φορά, που δεν αισθανόμουν ότι μπορούσα να κάνω κάτι γι' αυτό το παιδί), αλλά και εργαζόμενους στο σχολείο.
avatar atman 12.2.2019 | 15:25
with all due respect, και το λεω ειλικρινα: ετσι εξηγουνται πολλα. Αλλα αγαπητοι οχι με τα προβληματα των 50ρηδων και τα παιδικα τους βιωματα δεν μπορει να παει μπροστα μια κοινωνια. πρεπει να κοιταμε το σημερα. και το σημερα δεν εχει καμια σχεση με αυτο που περιγραφεις.
avatar LaCallas 2.2.2019 | 12:52
Ευχαριστώ πολύ για το άρθρο αυτό.Διαβάζοντάς το ένιωσα οτι δεν είμαι τελείως μόνη μου στον καθημερινό αγώνα μου στον χώρο της εκπαίδευσης μια και απ'οτι φαίνεται όλα όσα λέγονται σ'αυτό τα ζούνε και πολλοί άλλοι εκπαιδευτικοι...δυστυχώς..
avatar Takis 2.2.2019 | 13:11
Πολύ ωραία και σωστά τα λέει το άρθρο. Για όλα όσα αναφέρονται φταίνε τρεις παράγοντες:

1) Οι γονείς: Η διαπαιδαγώγηση του παιδιού ξεκινάει από το σπίτι. Ο γονέας πολλές φορές δεν έχει καθόλου χρόνο να ασχοληθεί με το παιδί του ή είναι πολύ μαλθακός ή για διάφορους λόγους δε του διδάσκει κάποιες αρχές. Τα παιδιά,σε μικρή ηλικία δε γνωρίζουν τι είναι σωστό και τι λάθος, παραδειγματίζονται και λαμβάνουν πρότυπα και αρχές από τους γονείς τους. Και ναι μεν, ασφαλώς οι γονείς θα πρέπει να λαμβάνουν μέτρα ώστε τα παιδιά τους να μην πέσουν θύματα σωματικής, λεκτικής ή άλλου είδους κακοποίησης στο σχολείο, φτάνουν όμως στο εντελώς αντίθετο άκρο με αποτέλεσμα το παιδί να θεωρεί ότι μπορεί να κάνει τα πάντα χωρίς συνέπειες.

2) Το υπουργείο: Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι εκπαιδευτικοί εκτός από τη μετάδοση γνώσεων είναι και παιδαγωγοί. Και ναι, θα πρέπει να χρησιμοποιούν τρόπους και συμπεριφορές συμμόρφωσης των νεαρών παραβατών, όχι ασφαλώς σωματική βία, αλλά με διάφορες μεθόδους θα πρέπει να κατανοήσουν τα παιδιά ότι υπάρχουν όρια τα οποία όταν ξεπερνιόνται, έχουν συνέπειες.

3) Οι εκπαιδευτικοί: Δυστυχώς άλλοι μπορούν να επιβληθούν καλύτερα από κάποιους άλλους. Αν σου πάρουν τον αέρα, τότε δύσκολα μπορείς να τον ανακτήσεις!
avatar (η) Domus 2.2.2019 | 13:44
Δυστυχώς, δεν μπορείς να επιβληθείς υπό τον διαρκή φόβο των καταγγελιών. Ειλικρινά, δε μπορώ να σου περιγράψω ΠΟΣΟ κουραστικό είναι να απολογησε γιατί έκανες παρατήρηση στον Κωστάκη που ξέχασε για 25η φορά το τετράδιο.
Network Network 2.2.2019 | 13:43
Τα παιδιά ειναι καθρέφτης των γονιων τους ,ολη αυτη η κατάσταση εκφράζει το απόγειο του "ελληνικού θαύματος" της μεταπολίτευσης που έχει προσβάλλει σοβαρά το κεντρικό συστημα αξιών της κοινωνίας.
granita lemoni granita lemoni 2.2.2019 | 14:11
Aς αναλάβουν επιτέλους όλοι τις ευθύνες τους! Και οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί και το κράτος και φυσικά οι ίδιοι οι μαθητές (σε μεγαλύτερες ηλικίες).
Πολλοί γονείς είναι απαράδεκτοι και μια μεγάλη πλειοψηφία παιδιών εντελώς ανοριοθέτητα. Όμως όλοι οι εκπαιδευτικοί από πλευράς τους είναι εντάξει; Περιφρουρούν τα όριά τους; Μαθαίνουν στους μαθητές τον σεβασμό; Όταν "ψαρεύουν" μαθητές για ιδιαίτερα (τακτική προσφιλέστατη από τα μαθητικά μου χρόνια) θέτουν τα όριά τους; Όταν προσβάλλουν μέσα στην τάξη παιδιά με χυδαίους χαρακτηρισμούς (κι έχω ακούσει αρκετά τέτοια περιστατικά λόγω επαγγέλματος), προάγουν τον σεβασμό;
Από την άλλη, οι γονείς θέτουν όρια στα παιδιά τους; Τα μαθαίνουν να είναι ευγενικά και σεβαστικά; Άσχολούνται μαζί τους ή τα περιμένουν όλα από το σχολείο; Νοιάζονται για τη σωστή συμπεριφορά του παιδιού τους ή μόνο να πάρει Άριστα στο τρίμηνο ή (έχει συμβεί κι αυτό) να πάρει μεγαλύτερο ρόλο στο θεατρικό του σχολείου;
Η πολιτεία που είναι σε όλα αυτά; Εκπαιδεύει τους δασκάλους; Τους ελέγχει; Από την άλλη έχει οργανώσει σωστούς συλλόγους διδασκόντων όπως και γονέων και κηδεμόνων ώστε να περιφρουρούνται τα δικαιώματα τόσο των εκπαιδευτικών, όσο και των γονέων/μαθητών; Παρέχει τα απαραίτητα μέσα και εντάσσει τους γονείς στην εκπαίδευση των παιδιών τους, εκπαιδεύοντας παράλληλα και αυτούς;
avatar vas-vas 2.2.2019 | 14:56
Πολυ ωραιο αρθρο. Παιρνεις εικονα για το τι γινεται στα σχολεια. Χωρις να εχω σχεση με σχολεια η παιδια οσμιζομαι εδω και χρονια την σαπιλα που βγαζει το εκπαιδευτικο συστημα. Ειναι αποτελεσμα της σαπιλας που υπαρχει στην κοινωνια και στις σχεσεις των ζευγαριων. Αυτη η κατασταση περναει μετα στα παιδια
Προηγούμενα 123 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή