Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Στο Μουσείο Παραδοξοτήτων του συλλέκτη Θέμη Ραγιά
Interiors

Στο Μουσείο Παραδοξοτήτων του συλλέκτη Θέμη Ραγιά

Ένα διαμέρισμα 200 τετραγωνικών, ασφυκτικά γεμάτο με έργα τέχνης, κεραμικά, βιβλία και είδη λαϊκής χειροτεχνίας

«Αν έβλεπες το σπίτι πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια, όταν πρωτομετακόμισα από το Ψυχικό, ήταν σχεδόν άδειο. Είχα μερικά έπιπλα, κάποια έργα τέχνης και αρκετά βιβλία. Καμία σχέση με τώρα» λέει ο οικοδεσπότης μου, Θέμης Ραγιάς, καθώς με υποδέχεται στο άνετο, 200 τ.μ. διαμέρισμά του στην καρδιά της Αθήνας.

 

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να το φανταστώ άδειο, καθώς, έτσι όπως το βλέπω τώρα, δεν πέφτει ούτε καρφίτσα. Όπου και να κοιτάξω, βλέπω και από κάτι. Πολλά έργα τέχνης, τα αγνοώ και τον ρωτάω να μου δηλώσει τον δημιουργό και την καταγωγή τους: συλλογές με σπουδαία κεραμικά, σπάνια αντικείμενα λαϊκής χειροτεχνίας, χαρακτικά, έργα μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων, όπως ο Μόραλης, ο Τσαρούχης, ο Θεόφιλος, ο Λύτρας και ο Βασιλείου, και ακριβώς δίπλα αντικείμενα συλλεγμένα από πανηγύρια και παζάρια, τουριστικά αντικείμενα και εργόχειρα κεντήματα.

 

Α, και χιλιάδες βιβλία που ασφυκτιούν μέσα στις βιβλιοθήκες που καλύπτουν σχεδόν όλους τους τοίχους του σπιτιού.

 

Το σπίτι του, θα έλεγε κανείς, είναι μια περίεργη μείξη ιδωτικού μουσείου, έκθεσης τέχνης, βιβλιοθήκης και γιουσουρούμ. Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν έχω ξαναδεί κάτι ανάλογο και, μολονότι αρχικά παθαίνω ένα overdose πληροφορίας, στη συνέχεια αρχίζει να μου αρέσει που βλέπω πλάι-πλάι όλα αυτά τα ετερόκλητα πράγματα υψηλού και χαμηλού γούστου.

 

Το σπίτι του, θα έλεγε κανείς, είναι μια περίεργη μείξη ιδιωτικού μουσείου, έκθεσης τέχνης, βιβλιοθήκης και γιουσουρούμ. Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν έχω ξαναδεί κάτι ανάλογο και, μολονότι αρχικά παθαίνω ένα overdose πληροφορίας, στη συνέχεια αρχίζει να μου αρέσει που βλέπω πλάι-πλάι όλα αυτά τα ετερόκλητα πράγματα.

 

Το διαμέρισμα το ίδιο, όπως και ολόκληρο το κτίριο, όπως παρατήρησα από την είσοδο αλλά και την πανέμορφη σκάλα που ανέβηκα, είναι ένα αριστούργημα. Βέβαια, μου εξηγεί ότι υπάρχει μια σύγχυση σχετικά με το ποιος σχεδίασε την πολυκατοικία.

 

«Ενώ το κτίριο ανήκει στην οικογένεια του μεγάλου Κύπριου αρχιτέκτονα του μοντερνισμού και μαθητή του Λε Κορμπιζιέ, Πόλυ Μιχαηλίδη, και ο σχεδιασμός του παραπέμπει στον ίδιο, στις άδειες εμφανίζεται το όνομα ενός άλλου γνωστού Έλληνα αρχιτέκτονα, του Θουκυδίδη Βαλεντή, ο οποίος υπήρξε και συνεργάτης του Μιχαηλίδη».

 

Στην αρχή, επειδή ζούσε μόνος, δεν σκόπευε χρησιμοποιήσει καθόλου το μεγάλο σαλόνι, μόνο «να έχω τις βιβλιοθήκες μου εκεί για να αναδεικνύονται οι μεγάλοι χώροι και η αρχιτεκτονική του σπιτιού. Όμως δεν κράτησε για πολύ αυτή η περίοδος. Άρχισα να το γεμίζω με πράγματα κι έτσι το σπίτι πήρε την κατηφόρα, διότι δεν μπορώ να σταματήσω να αγοράζω αντικείμενα».

 

Το φοβερό με τον Θέμη Ραγιά είναι ότι ξεκίνησε να συλλέγει συστηματικά από τότε που μετακόμισε στο συγκεκριμένο διαμέρισμα, όχι μικρότερος. Δύο γεγονότα, όμως, τον σημάδεψαν από μικρό. Το ένα είναι σίγουρα η γνωριμία του με την κεραμίστρια Ήρα Τριανταφυλλίδη.

 

Ανάμεσα στα εκτατοντάδες αντικείμενα ξεχωρίζουν τα χειροποίητα έπιπλά της δεκαετίας του '50 από τον οίκο Σαρίδη  και το φωτιστικό από ιταλική πορσελάνη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Ανάμεσα στα εκτατοντάδες αντικείμενα ξεχωρίζουν τα χειροποίητα έπιπλά της δεκαετίας του '50 από τον οίκο Σαρίδη και το φωτιστικό από ιταλική πορσελάνη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

«Όταν ήμουν μαθητής ακόμα πήγαινα στον Ιππικό Όμιλο στο Μαρούσι. Λίγα μέτρα πιο κάτω βρισκόταν το εργαστήριο αυτής της φοβερής κεραμίστριας, το οποίο επισκεπτόμουν ανελλιπώς, διότι με άφηνε να φτιάχνω διάφορα με τον πηλό, τα έψηνε και μου τα χάριζε. Υπήρχαν πολλά εργαστήρια αγγειοπλαστικής στην περιοχή τότε, αλλά η δουλειά της Ήρας ξεχώριζε πραγματικά. Η ίδια δεν έμαθε ποτέ να κάνει τροχό και έπλαθε με τα χέρια της τον πηλό».

 

Σε ανάμνηση αυτής της γνωριμίας ξεκίνησε να συλλέγει τα κεραμικά της. «Μου έγινε σχεδόν εμμονή, τόσο πολύ, που έχω αγοράσει ακόμα και σπασμένα βάζα δικά της».

 

Πώς, όμως, μπορεί κανείς να «κολλήσει», συλλέγοντας συγκεκριμένα αντικείμενα; «Στην περίπτωση των κεραμικών της Ήρας, για παράδειγμα, υπάρχει σίγουρα το στοιχείο του ψαξίματος και της έκπληξης όταν βρίσκω κάτι δικό της.

 

»Έπειτα, έχω αναγκαστεί να γίνω και ειδήμων, διότι τα περισσότερα έργα της είναι ανυπόγραφα, οπότε πρέπει να τα εξετάζω καλά και να εξακριβώνω αν είναι δικά της. Με τα χρόνια καλλιεργείται η ματιά μου και όλο αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά, είναι το στοιχείο που με κινητοποιεί».

 

Αργότερα, βέβαια, ξεκίνησε να συλλέγει και κεραμικά της Ελένης Βερναδάκη, της Μαίρης Χατζηνικολή αλλά και κεραμικά από την Αγιάσο της Λέσβου. «Αυτά τα τελευταία πολλοί τα θεωρούν τρομερά κακόγουστα, αλλά εγώ τα αγαπώ εξίσου. Γι' αυτό τα έχω βάλει στην κρεβατοκάμαρά μου».

 

Το μικρόβιο του συλλέκτη ο κ. Ραγιάς το «κόλλησε» και λόγω μιας συνήθειας που είχε κατά τα μαθητικά του χρόνια – αν και τότε δεν το είχε συνειδητοποιήσει ακόμα. Όταν έκανε κοπάνα πήγαινε καρφωτός στα παλαιοβιβλιοπωλεία στο Μοναστηράκι για να ψάξει παλιές εκδόσεις.

 

Το μικρόβιο του συλλέκτη ο κ. Ραγιάς το «κόλλησε» και λόγω μιας συνήθειας που είχε κατά τα μαθητικά του χρόνια – αν και τότε δεν το είχε συνειδητοποιήσει ακόμα. Όταν έκανε κοπάνα πήγαινε καρφωτός στα παλαιοβιβλιοπωλεία στο Μοναστηράκι για να ψάξει παλιές εκδόσεις. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Το μικρόβιο του συλλέκτη ο κ. Ραγιάς το «κόλλησε» και λόγω μιας συνήθειας που είχε κατά τα μαθητικά του χρόνια – αν και τότε δεν το είχε συνειδητοποιήσει ακόμα. Όταν έκανε κοπάνα πήγαινε καρφωτός στα παλαιοβιβλιοπωλεία στο Μοναστηράκι για να ψάξει παλιές εκδόσεις. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

«Δεν ήταν κάτι που επιδίωξα. Δεν πήγαινα επειδή είχα κάποια εμμονή με τα παλιά βιβλία, αλλά επειδή στα νιάτα μου δεν υπήρχε αυτή η τεράστια παραγωγή βιβλίων που υπάρχει σήμερα κι αν μάθαινες για έναν συγγραφέα, έπρεπε να ψάξεις για να τον βρεις.

 

Φυσικά, δεν εννοώ τους πολύ γνωστούς, αλλά, αν ήθελες να διαβάσεις, για παράδειγμα, το βιβλίο ενός παράξενου συγγραφέα, όπως ο Γιώργης Ζάρκος ‒ο οποίος πέθανε στο τρελοκομείο‒, δεν υπήρχαν επανεκδόσεις κι έπρεπε πάντα να ψάχνεις εκείνη την πρώτη έκδοση».

 

Τον ρωτάω αν έχει μπει ποτέ στη διαδικασία να υπολογίσει περίπου πόσα βιβλία έχει σήμερα στη συλλογή του. «Μια εποχή είχα ξεκινήσει να καταγράφω τους τίτλους. Το έκανα πιο πολύ για να μην αγοράζω τον ίδιο τίτλο δεύτερη φορά. Όμως δεν είχα κάποιο σύστημα ταξινόμησης κι έτσι έγραφα απλώς σε ένα τετράδιο τον τίτλο, τον συγγραφέα κ.λπ. και τα χώριζα με μια γραμμή. Όταν άρχισα να μετράω αυτές τις γραμμές, κάποια στιγμή μου βγήκε κάτι σαν 10.000-11.000».

 

«Για τι είδους βιβλία μιλάμε;» τον ρωτάω. «Καταναλωτικά. Δεν είμαι ο τύπος της Φιλοσοφίας, δεν αντέχω καθόλου. Έχω, λοιπόν, αρκετή λογοτεχνία, πολλά βιβλία Τέχνης, Αρχαιολογίας, ταξιδιωτικά και, ντρέπομαι να το πω, αλλά, ναι, έχω αρκετά βιβλία μαγειρικής. Είναι τα μοναδικά που με διευκολύνουν στον ύπνο. Διαβάζεις τέσσερις σελίδες και ξέρεις ότι έχεις διαβάσει κάτι ολοκληρωμένο.

 

»Μόνο μη με ρωτήσεις αν έχω διαβάσει όλα τα βιβλία της συλλογής μου, όπως με ρωτάει όλος ο κόσμος. Φυσικά, όχι. Όμως τα έχω ξεφυλλίσει όλα, τα έχω ξεκινήσει σχεδόν όλα και ‒το μόνο σίγουρο‒ τα έχω αγοράσει όλα».

 

Στο «υπνοδωμάτιο των ξένων» ένα εντυπωσιακό κέντημα της Εθνικής Πρόνοιας σε σχέδιο του Τσαρούχη τραβάει το βλέμμα, ενώ λίγο πιο δίπλα στριμώχνονται σε ένα τραπέζι αρκετά από τα κεραμικά της Βερναδάκη. Αναρωτιέμαι αν καμιά φορά νιώθει να τον πνίγουν τα αντικείμενα που έχει μαζέψει.

 

Στο «υπνοδωμάτιο των ξένων» ένα εντυπωσιακό κέντημα της Εθνικής Πρόνοιας σε σχέδιο του Τσαρούχη τραβάει το βλέμμα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Στο «υπνοδωμάτιο των ξένων» ένα εντυπωσιακό κέντημα της Εθνικής Πρόνοιας σε σχέδιο του Τσαρούχη τραβάει το βλέμμα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

«Όχι» μου απαντά αποφασιστικά. «Αν και ως διακόσμηση σπιτιού θα ήταν καλό να ήταν πολύ λιγότερα. Για παράδειγμα, τα κεραμικά της Βερναδάκη, όταν είναι όλα μαζί, δεν λειτουργούν καθόλου. Καμιά φορά παίρνω ένα από αυτά και το στήνω σε ένα άδειο τραπέζι, το χαζεύω και λέω "μα, τι αριστούργημα!". Το ίδιο γίνεται και με τους πίνακες. Ωστόσο, με έναν περίεργο τρόπο έχω μάθει να τα απομονώνω και να τα βλέπω το καθένα ξεχωριστά».

 

Το πιο αξιοσημείωτο, πάντως, είναι ότι δίπλα σε αντικείμενα που φαίνονται μεγάλης αξίας έχει τοποθετήσει πράγματα ευτελή, όπως κάτι πλαστικά πουλάκια, παλιά σουβενίρ και ξεχασμένες επιγραφές.

 

«Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Μπορείς να δεις το πιο κακόγουστο αντικείμενο δίπλα σε ένα έργο τέχνης. Όμως, για μένα, όλα έχουν την ίδια αξία. Ακόμα και τα κιτς αντικείμενα που συλλέγω δεν "κλοτσάνε", διότι πλαισιώνονται με τέχνη. Η αγάπη μου για τα κακόγουστα λαϊκά αντικείμενα ξεκινά από την αγάπη μου για την Τέχνη» μου εξηγεί.

 

Ο κ. Ραγιάς, είναι μεν συλλέκτης, αλλά έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Βενετία.

 

«Ήμουν από τους χειρότερους φοιτητές, βαριόμουνα φριχτά. Θυμάμαι πως κάποια στιγμή ήθελα να πάω στη Ρώμη για να δω μια έκθεση με ρωσικά κοστούμια. Πήρα το τρένο και άρχισα να ξεφυλλίζω το βιβλίο της έκθεσης για να προετοιμαστώ.

 

»Στη διαδρομή γνώρισα μια κυρία που ήταν φίλη του Κατσάρι, ενός διάσημου καθηγητή μας, ο οποίος πολιτευόταν. Μάλιστα, έγινε και δήμαρχος της Βενετίας κάποια εποχή. Τελικά, με γνώρισε σ' εκείνον και κάπως έτσι με ξεχώρισαν από τους υπόλοιπους Έλληνες φοιτητές. Το γεγονός ότι τελείωσα την αρχιτεκτονική το οφείλω στο ότι πήγα να δω εκείνη την έκθεση».

 

Ανάμεσα στα πολλά αντικείμενα ξεχωρίζει η αυτοπροσωπογραφία του Σπύρου Παπαλουκά (λάδι), τα κεραμικά της Ήρας Τριανταφυλλίδη και ένα ασημένιο σπίτι/τάμα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Ανάμεσα στα πολλά αντικείμενα ξεχωρίζει η αυτοπροσωπογραφία του Σπύρου Παπαλουκά (λάδι), τα κεραμικά της Ήρας Τριανταφυλλίδη και ένα ασημένιο σπίτι/τάμα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Καθώς μου δείχνει τη συλλογή του με χειροτεχνήματα φυλακισμένων απορώ πώς ξεσκονίζει όλα αυτά τα λογής-λογής αντικείμενα που στοιβάζονται πάνω σε τραπέζια, ράφια και έπιπλα. «Δεν ξεσκονίζονται σχεδόν ποτέ» μου λέει γελώντας.

 

«Κάποια στιγμή έφερα μια κυρία να με βοηθάει στο καθάρισμα όμως τελικά κατέληξα να την παίρνω μαζί μου στο παζάρι του Ελαιώνα για να με βοηθάει με τα ψώνια».

 

Μου δείχνει ένα πορτρέτο της Ιβόν Σανσόν και μου λέει ότι είναι του Ντε Κίρικο. «Αυτό το βρήκα από τον πατέρα μου. Δεν είναι κάτι σπουδαίο, αλλά μου αρέσει».

 

Μετά, μου δείχνει έναν μικρό πίνακα που φαίνεται μίμηση  του Έγκον Σίλε, αλλά όπως μου λέει ο συνομιλητής μου είναι δημιουργία του Παπαλουκά. «Πολλοί μπορεί να προσπερνούσαν αυτό τον πίνακα, όμως για μένα είναι σημαντικός, διότι μου δίνει μια σημαντική πληροφορία για τον Παπαλουκά, ο οποίος είναι σπουδαίος ζωγράφος».

 

Αναρωτιέμαι αν ένας συλλέκτης νιώθει ποτέ ικανοποιημένος. «Για να νιώσεις ικανοποίηση, όταν βρίσκεις κάτι που σε ενδιαφέρει πολύ πρέπει να το αγοράζεις τουλάχιστον 20% πάνω από τις δυνατότητές σου. Δηλαδή, πρέπει να στερηθείς κάτι. Σ' εμένα αυτό έχει συμβεί μόνο με τους πίνακες. Δηλαδή, έχω δανειστεί λεφτά για να τους πάρω.

 

Πολλοί με ρωτούν τι θα γίνουν όλα αυτά άμα πεθάνω, όμως δεν θέλω να επιβάλω σε κανέναν την παρουσία μου μετά τον θάνατό μου. Ας τα βγάλουν στον δρόμο, ας αδειάσουν το σπίτι στο πεζοδρόμιο. Δεν έχω καμιά αγωνία. Ακόμη κι αν πεταχτούν στα σκουπίδια, κάποιος θα βρεθεί να τα πάρει, όπως έκανα κι εγώ».

 

 

Γιαπωνέζικη κούκλα σε βιτρίνα -το καλό δώρο του καπετάνιων της δεκαετίες του 50-, πάνω στην βιτρίνα πίνακα του Γιώργου Σταματάκη που την απεικονίζει. Μπροστά ένα λιοντάρι περσικό/Ινδικό καλυμμένο με κομματάκια ελεφαντόδοντο, μια μεξικανική κεραμική πάπια, ένας Γάλλος ναύτης που κατουρά (σταχτοδοχείο) και ένας κεραμικός αετός Αγιασώτικος από την Λέσβο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Γιαπωνέζικη κούκλα σε βιτρίνα -το καλό δώρο του καπετάνιων της δεκαετίες του 50-, πάνω στην βιτρίνα πίνακα του Γιώργου Σταματάκη που την απεικονίζει. Μπροστά ένα λιοντάρι περσικό/Ινδικό καλυμμένο με κομματάκια ελεφαντόδοντο, μια μεξικανική κεραμική πάπια, ένας Γάλλος ναύτης που κατουρά (σταχτοδοχείο) και ένας κεραμικός αετός Αγιασώτικος από την Λέσβο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

«Αγαπώ πολύ αυτή την κούκλα από παλιό φαρμακείο της Αθήνας που διαφημίζει γαλλικούς επιδέσμους» λέει ο κ. Ραγιάς... Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
«Αγαπώ πολύ αυτή την κούκλα από παλιό φαρμακείο της Αθήνας που διαφημίζει γαλλικούς επιδέσμους» λέει ο κ. Ραγιάς... Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Ο Μήτσος (υδραυλικός) και η σύζυγος του ζωγραφισμένοι πάνω σε κολοκύθες. Επίσης, ένα κινεζικό κουτί σε σχήμα εξοχικής κατοικίας (κοσμηματοθήκη) και ένας γιγάντιος καρπός (φασόλι)... Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Ο Μήτσος (υδραυλικός) και η σύζυγος του ζωγραφισμένοι πάνω σε κολοκύθες. Επίσης, ένα κινεζικό κουτί σε σχήμα εξοχικής κατοικίας (κοσμηματοθήκη) και ένας γιγάντιος καρπός (φασόλι)... Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Ο Θέμης Ραγιάς ξεκίνησε να συλλέγει συστηματικά πριν δεκαπέντε χρόνια, από τότε που μετακόμισε στο συγκεκριμένο διαμέρισμα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Ο Θέμης Ραγιάς ξεκίνησε να συλλέγει συστηματικά πριν δεκαπέντε χρόνια, από τότε που μετακόμισε στο συγκεκριμένο διαμέρισμα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Μελέτη πάνω στην Μέδουσα. Ένα σύγχρονο έργο του Συμεών Σαββίδη. Μάσκα Ανατολικής Αφρικής- τα πολύτιμα κοχύλια (Cypraea moneta) ήταν τα νομίσματα τους. Χαρακτικό με Οθωμανική Κρήνη από την Κωνσταντινούπολη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Μελέτη πάνω στην Μέδουσα. Ένα σύγχρονο έργο του Συμεών Σαββίδη. Μάσκα Ανατολικής Αφρικής- τα πολύτιμα κοχύλια (Cypraea moneta) ήταν τα νομίσματα τους. Χαρακτικό με Οθωμανική Κρήνη από την Κωνσταντινούπολη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Πιάτα με τους μήνες στα βενετσιάνικα του 19ου αιώνα  για να στολίζουν τους πιατελότοιχους των Ελληνικών νησιών (Σκύρος – Ρόδος)... Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Πιάτα με τους μήνες στα βενετσιάνικα του 19ου αιώνα για να στολίζουν τους πιατελότοιχους των Ελληνικών νησιών (Σκύρος – Ρόδος)... Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Στην βιβλιοθήκη: Τρεις πίνακες προσωπογραφίες του Ηλία Παπαηλιάκη (αυτοί που είναι δίχως  κορνίζα) και ο Ευγένιος Σπαθάρης του Γιάννη Τσαρούχη και δύο στεφανοθήκες μια τσίγκινη και μια ξύλινη.  Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Στην βιβλιοθήκη: Τρεις πίνακες προσωπογραφίες του Ηλία Παπαηλιάκη (αυτοί που είναι δίχως κορνίζα) και ο Ευγένιος Σπαθάρης του Γιάννη Τσαρούχη και δύο στεφανοθήκες μια τσίγκινη και μια ξύλινη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Τα κεραμικά της Ελένης Βερναδάκη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Τα κεραμικά της Ελένης Βερναδάκη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Πολυσύνθετο βάζο για τουλίπες του εργοστάσιου Κεραμικός ζωγραφισμένο από την Σοφία Βάρη (ψευδώνυμο της Σοφίας Κανελλοπούλου), δίσκος παπιέ μασέ (Ινδικός για την Οθωμανική αγορά). Ο γυάλινος Βούδας, η γυάλινη κανάτα από το Μουράνο για να αιχμαλωτίζει το φως, το πιστόλι του Διαμαντή Αΐδίνη, πλαστικές πάπιες επιζωγραφισμένες decoy για κυνήγι... Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Πολυσύνθετο βάζο για τουλίπες του εργοστάσιου Κεραμικός ζωγραφισμένο από την Σοφία Βάρη (ψευδώνυμο της Σοφίας Κανελλοπούλου), δίσκος παπιέ μασέ (Ινδικός για την Οθωμανική αγορά). Ο γυάλινος Βούδας, η γυάλινη κανάτα από το Μουράνο για να αιχμαλωτίζει το φως, το πιστόλι του Διαμαντή Αΐδίνη, πλαστικές πάπιες επιζωγραφισμένες decoy για κυνήγι... Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Πίνακες από δεξιά πάνω σειρά : Παπαηλιάκης (Μελέτη στον Νίκο Λύτρα). Γιάννης Τσαρούχης ( Ο Κρητικός), Περικλής Πανταζής (Γέφυρα στο Παρίσι). Μεσαία σειρά: Νικόλαος Χειμώνας (Николай Петрович Химона) Έλληνας από την Κριμαία, Τοπίο. Κεραμικά πλακάκια του Πάνου Βαλσαμάκη. Δύο μικρά έργα του Ηλία Παπαηλιάκη. Κάτω σειρά: Γιώργος Μαυροΐδης (ίσα που φαίνεται στον τοίχο), Γιάννης Σπυρόπουλος , χαρακτικό. Μια κεντημένη εικόνα του Άγιου Μηνά (ίσα που φαίνεται) και ένα παστέλ του Φρίξου Αριστέα (Vienna Secession). Το καράβι (καΐκι-υπερωκεάνιο) και τα ράφια με τα κεραμικά είναι της Ήρας Τριανταφυλλίδη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Πίνακες από δεξιά πάνω σειρά : Παπαηλιάκης (Μελέτη στον Νίκο Λύτρα). Γιάννης Τσαρούχης ( Ο Κρητικός), Περικλής Πανταζής (Γέφυρα στο Παρίσι). Μεσαία σειρά: Νικόλαος Χειμώνας (Николай Петрович Химона) Έλληνας από την Κριμαία, Τοπίο. Κεραμικά πλακάκια του Πάνου Βαλσαμάκη. Δύο μικρά έργα του Ηλία Παπαηλιάκη. Κάτω σειρά: Γιώργος Μαυροΐδης (ίσα που φαίνεται στον τοίχο), Γιάννης Σπυρόπουλος , χαρακτικό. Μια κεντημένη εικόνα του Άγιου Μηνά (ίσα που φαίνεται) και ένα παστέλ του Φρίξου Αριστέα (Vienna Secession). Το καράβι (καΐκι-υπερωκεάνιο) και τα ράφια με τα κεραμικά είναι της Ήρας Τριανταφυλλίδη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Στη μέση Τοπίο του Περικλή Πανταζή, Στέγες του Παρισιού του Χατζηκυριάκου-Γκίκα και Το γυναικείο κεφάλι του Δημήτρη Γαλάνη. Όλα λάδια. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Στη μέση Τοπίο του Περικλή Πανταζή, Στέγες του Παρισιού του Χατζηκυριάκου-Γκίκα και Το γυναικείο κεφάλι του Δημήτρη Γαλάνη. Όλα λάδια. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

Μοντέλο: Τρεχαντήρι με ιστιοφορία «Μπρατσέρα» κατασκευασμένο από τους καραβομαραγκούς Αδελφούς Τζουβελέκη στη Σκιάθο περίπου το 1960 και δύο πιάτα ΙΚΑΡΟΣ του εργοστασίου κεραμικών της Ρόδου από την μεταπολεμική περίοδο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO
Μοντέλο: Τρεχαντήρι με ιστιοφορία «Μπρατσέρα» κατασκευασμένο από τους καραβομαραγκούς Αδελφούς Τζουβελέκη στη Σκιάθο περίπου το 1960 και δύο πιάτα ΙΚΑΡΟΣ του εργοστασίου κεραμικών της Ρόδου από την μεταπολεμική περίοδο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO

 

 

 

 

 

 

Η Μερόπη Κοκκίνη γεννήθηκε στην Κύπρο. Άρχισε να δημοσιογραφεί στο περιοδικό «01». Ανήκει στην συντακτική ομάδα της LIFO.
Email: [email protected]

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μέσα στο μαγνητικό βασίλειο του Τάκι, του μεγαλύτερου εν ζωή Έλληνα καλλιτέχνη
Στο Γεροβουνό, δίπλα στο Ζεφύρι, κρύβεται ένα πολιτιστικός θησαυρός της πόλης μας που λίγοι γνωρίζουν
Ο Αλέκος Φασιανός ξεναγεί τη LiFO στο σπίτι και στο εργαστήριό του
Μέσα στο σπίτι και στο εργαστήριο του θρύλου της ελληνικής εικαστικής σκηνής Αλέκου Φασιανιού
Ένα loft - παρατηρητήριο πάνω από την κεντρική πλατεία του Ψυρρή
Το σπίτι ενός αρχιτέκτονα και μιας δικηγόρου σε ένα βιομηχανικό κτίριο που στο παρελθόν στέγαζε ραφείο στρατιωτικών στολών

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

9 τουρκικά χαλιά μεγάλης αξίας
Δεν σου λείπουν τα ζώα και οι άνθρωποι σε αυτό το εκτυφλωτικό ευκλείδειο Ισλάμ
Πυθαγόρειο. Το πολυβραβευμένο αρχιτεκτονικό αριστούργημα στα Μέγαρα
Είναι το γνωστό ως Τρίγωνο Σπίτι
Ένας YouTuber μετατρέπει τα λογότυπα γνωστών brands σε Pokemon
Ο Shin βλέπει την Coca-Cola, τα Starbucks και το Facebook σαν φιγούρες Pokemon
Στα κεραμικά της Τερψιχόρης οι φιγούρες δείχνουν να βαριούνται
Η Τερψιχόρη Σαββάλα κατάφερε να ξορκίσει την πλήξη της καθημερινότητας φτιάχνοντας υπέροχα κεραμικά
H άνοδος και η πτώση των ξενοδοχείων Ξενία
Όταν οι ξένοι ανακάλυπταν την αθωότητα του ελληνικού καλοκαιριού
Μπήκαμε στα γραφεία του Skroutz.gr
Οpen space χώροι και παροχές που στοχεύουν στη χαρά του εργαζομένου κάνουν πολλούς να συγκρίνουν τα γραφεία του Skroutz με αυτά της αμερικάνικης Google
Η βιτρίνα του πωλητηρίου του Μουσείου Μπενάκη στην Κριεζώτου εμπνέεται από ένα παραμύθι
Στο πλαίσιο των παρουσιάσεων «Η Βιτρίνα της Κριεζώτου. Ένας καλλιτέχνης προτείνει» ζωντανεύει το μοναδικό βιβλίο της Ελένης Γερουλάνου "Ένας αρκούδος μια φορά" με εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή
Ένα πολύχρωμο γήπεδο μπάσκετ «κρύβεται» στα σοκάκια του Παρισιού
Μια συνάντηση του αθλητισμού με την αρχιτεκτονική και τη μόδα
Ένα παράξενο σπίτι στην Σιθωνία της Χαλκιδικής
Είναι εντελώς προκάτ και μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποσυναρμολογηθεί αφήνοντας ένα πολύ μικρό αποτύπωμα στο φυσικό περιβάλλον
Η Helena Hauss δημιουργεί έργα τέχνης με μοναδικό εργαλείο το στιλό της
Μια ιδιαίτερη συλλογή εικόνων με εφηβικά vibes και girly αισθητική
Η πιο καλαίσθητη στάση μετρό βρίσκεται στη Νάπολη της Ιταλίας
Φωτισμοί LED και πρωτότυπα μωσαϊκά συνθέτουν μία από τις πιο εντυπωσιακές στάσεις μετρό της Ευρώπης
12 μικροσκοπικά διαμερίσματα που δίνουν μαθήματα υψηλού design
Τα πολλά τετραγωνικά μέτρα δεν είναι πάντοτε ένα ασφαλές κριτήριο για την αρχιτεκτονική των σπιτιών
 Όταν η αρχιτεκτονική συναντά το "Netflix & chill" το αποτέλεσμα είναι άκρως...χαλαρωτικό!
Ή αλλιώς: Πως να μην ξαναβγείτε ΠΟΤΕ από το σπίτι
Ένα βήμα πίσω από το λιμάνι του Πειραιά, σήμερα
Όσα μπορεί να εντοπίσει το μάτι μιας αρχιτέκτονα στη γειτονιά που μοιάζει ολόκληρη με σκηνικό παλιάς ελληνικής ταινίας
Αγαπημένες ταινίες σε 8bit εκδοχή
Ο Gustavo Viselner αποτυπώνει διάσημες σκηνές αγαπημένων ταινιών σε μια πίξελ εκδοχή που θυμίζει έντονα τη δεκαετία του '80.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή