Το σύμπαν της Calliope δεν αντιγράφεται. Το σπίτι της είναι σαν ταχύρρυθμο σεμινάριο αισθητικής. Βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο με θέα στον Εθνικό Κήπο, είναι λουσμένο στο φως και αποπνέει αρμονία. Το αντιλαμβάνομαι ως ταξίδι, σαν κάπου να προσγειώθηκα. Είναι γεμάτο αναφορές από τη μόδα, τη φωτογραφία και τα ταξίδια της. Η ίδια άλλωστε έχει μάθει να παρατηρεί τον κόσμο μέσα από αυτά τα διαδοχικά layers εικόνων, υφών και πολιτισμών.
Έχω μείνει έκπληκτη και, κάθε φορά που πέφτει το μάτι μου σε κάτι καινούργιο, βγάζω ένα ακόμη επιφώνημα ενθουσιασμού. Πηγαίνω φουριόζα, σε μια μέρα με πολύ άγχος και δυσκολίες και με το που αντικρίζω το μαγικό αυτό σπίτι αλλάζει και ο δικός μου ρυθμός – σαν να πέφτει η ένταση μια οκτάβα και να παρατηρώ τα πάντα μέσα από ένα καλειδοσκόπιο.
Η Calliope μούσα όνομα και πράγμα. Το καλό της γούστο και το ένστικτό της φαίνονται στον τρόπο που ντύνεται αλλά και στο διαμέρισμά της. Όλα μοιάζουν προέκταση της ίδιας: χαλιά από διαφορετικά μήκη και πλάτη, vintage έπιπλα που συνυπάρχουν με συναισθηματικής αξίας αντικείμενα, καναπέδες λεοπάρ με λουλουδάτα υφάσματα σκεπασμένα με tribal καλύμματα, χαμηλά τραπέζια γεμάτα βιβλία φωτογραφίας, κεραμικά και μικρές συλλογές που μοιάζουν να έχουν συγκεντρωθεί χωρίς σχέδιο, αλλά τελικά δημιουργούν μια απόλυτα προσωπική ισορροπία.
Σε αντίθεση με άλλα σπίτια που επιχειρούν ένα στυλιζαρισμένο mix & match, το boho-ethnic στοιχείο εδώ είναι βιωματικό. Τα αντικείμενα δεν αγοράστηκαν για να ταιριάζουν μεταξύ τους – ταιριάζουν επειδή αποτελούν κομμάτια της διαδρομής της.
«Πότε ήρθες εδώ;» τη ρωτάω. Μου λέει ότι μένουν σε αυτό το σπίτι τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. «Είμαι άνθρωπος του κέντρου», εξηγεί. Το αγαπάει και της αρέσει η ελευθερία να πηγαίνει παντού με τα πόδια. «Γυρνώντας από τη Νέα Υόρκη, ψάχναμε ένα διαμέρισμα σαν αυτό που είχαμε στο Μανχάταν, να μας το θυμίζει», λέει με κάποια νοσταλγία.
«Τι αρετές πρέπει να έχει ένα σπίτι;» τη ρωτάω. «Να είναι φωτεινό, μεγάλο, ψηλοτάβανο». Ο θόρυβος της πόλης δεν την ενοχλεί καθόλου. «Και στο Μανχάταν έμενα, και στο Παρίσι στις λεωφόρους, το ίδιο και στο Μιλάνο. Μη με πάτε στα βόρεια προάστια – δεν μπορώ, με πιάνει κατάθλιψη», λέει γελώντας.
Ο χώρος είναι ένα αρχοντικό διαμπερές διαμέρισμα με βιτρό σε αστική πολυκατοικία του ’50, έργο του αρχιτέκτονα Καψαμπέλη. «Ήταν το σπίτι της οικογένειας Καλλιγά, των αρχόντων της περιοχής. Την παλιά έπαυλη την γκρέμισαν και έχτισαν αυτές τις τρεις πολυκατοικίες στη σειρά», εξηγεί. Έψαξε πολύ μέχρι να το βρει. «Δεν αγοράζεις τζάκετ, το πού θα κατοικήσεις είναι σοβαρή υπόθεση», δηλώνει.
Τα περισσότερα έπιπλα μεταφέρθηκαν από το διαμέρισμα που είχαν στο Μανχάταν, ενώ προστέθηκαν και αντικείμενα από το εξοχικό τους στα Χάμπτονς. Παρά την πληθώρα αντικειμένων, όλα συνυπάρχουν αρμονικά. «Και να φανταστείς, έχω μια αποθήκη γεμάτη πράγματα», λέει. Είναι άνθρωπος που συλλέγει και δύσκολα πετάει – ό,τι αγαπάει, το θέλει μαζί της. Δεν υπήρξε ποτέ συγκεκριμένο σχέδιο διακόσμησης. «Μαζεύω πράγματα από ταξίδια, γκαλερί, flea markets, Sotheby’s και Christie’s, και μετά τα βάζω όλα μαζί, με το δικό μου γούστο. Είναι ενστικτώδες, το μέτρο το βρίσκω με το μάτι. Ό,τι για άλλους “δεν πάει”, για μένα πάει».
Τα έπιπλα δεν αλλάζουν θέση εύκολα. «Αν κάθισε καλά, γιατί να το πειράξω;». Από το πατρικό της έχει λίγα πράγματα, αλλά αγαπάει ιδιαίτερα τις αντίκες: «Μ’ αρέσει ό,τι έχει ιστορία. Το design δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα – ωραίο είναι να το βλέπω σε σπίτια άλλων». Στους τοίχους συνυπάρχουν έργα τέχνης, φωτογραφίες από τις δουλειές της και οικογενειακές στιγμές, καθώς και αναφορές στην Ελλάδα – στοιχείο ιδιαίτερα σημαντικό για κάποιον που έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στο εξωτερικό.
Περνάμε στο πολύχρωμο γραφείο της, που είναι γεμάτο κοσμήματα από ταξίδια και φωτογραφίες. «Πού βολεύεσαι πιο πολύ στο σπίτι;» τη ρωτάω. «Όπου βρω», απαντά αφοπλιστικά, οδηγώντας με στο TV room, έναν ακόμη μικρό κόσμο μέσα στο σπίτι.
Ο μαξιμαλισμός εδώ δεν λειτουργεί ως διακοσμητική δήλωση αλλά ως τρόπος ζωής. Καμία γωνιά δεν μένει άδεια· κάθε σημείο έχει κάτι να αφηγηθεί. Το βλέμμα κινείται συνεχώς, ανακαλύπτει λεπτομέρειες και επιστρέφει ξανά στα ίδια σημεία, σαν να παρατηρεί μια εικόνα που αλλάζει.
Σε αντίθεση με άλλα σπίτια που επιχειρούν ένα στυλιζαρισμένο mix & match, το boho-ethnic στοιχείο εδώ είναι βιωματικό. Τα αντικείμενα δεν αγοράστηκαν για να ταιριάζουν μεταξύ τους – ταιριάζουν επειδή αποτελούν κομμάτια της διαδρομής της. Το σπίτι δεν σχεδιάστηκε σε μια στιγμή· χτίστηκε σταδιακά μέσα από εμπειρίες, μετακινήσεις και δημιουργικές περιόδους.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ο χώρος μοιάζει με πορτρέτο της ιδιοκτήτριάς του. Ακόμη και χωρίς να γνωρίζει κανείς την Calliope, καταλαβαίνει ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει ταξιδέψει πολύ, που αγαπάει τη μόδα και την Ελλάδα αλλά δεν εγκλωβίζεται σε τάσεις, και που βλέπει την αισθητική ως ελευθερία και όχι ως κανόνα. Φεύγοντας, σκέφτομαι ότι είναι ίσως η μοναδική φορά που και οι λέξεις και οι φωτογραφίες θα αδικήσουν αυτό το διαμέρισμα, κι αυτό γιατί είναι ένας χώρος που τον ζεις, δεν περιγράφεται, μια ωδή στην αυτοέκφραση και στο πολύχρωμο σύμπαν της οικογένειας που το κατοικεί.
