Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Αποστολή στο Λονδίνο: Η Tate Modern υποκλίνεται στον Takis

Καλλιτέχνης αλλά και εφευρέτης από τους πλέον επιδραστικούς παγκοσμίως μεταπολεμικά, είναι αυτό που λέμε περίπτωση ανθρώπου. Φύση ανήσυχη και «λοξή», έκανε μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό, υπήρξε δε πρωτοπόρος στη σύζευξη τέχνης και τεχνολογίας. Η μεγάλη αναδρομική του έκθεση στον εμβληματικότερο χώρο τέχνης του Λονδίνου είναι πράγματι «worth a visit»
O Takis μπροστά από έναν Μαγνητικό Τοίχο

«Πολύ αργά». Με αυτή την πνευματώδη αποστροφή υποδέχτηκε, λέγεται, ο Takis την απόφαση της Tate Modern να φιλοξενήσει φέτος μια μεγάλη αναδρομική έκθεση προς τιμήν του – ο ίδιος, άλλωστε, είναι αρκετά μεγάλος για να ταξιδέψει σε μια πόλη όπου πέρασε μερικά από τα πλέον δημιουργικά χρόνια του, όταν η διασημότερη γκαλερί του Λονδίνου λειτουργούσε ακόμα ως ενεργειακός σταθμός.


Ακόμα βέβαια κι αν όντως άργησε, η τιμή παραμένει μεγάλη για τον 94χρονο σήμερα κατά κόσμον Παναγιώτη Βασιλάκη που υπήρξε πρωτοπόρος ήδη από τη δεκαετία του '50 χάρη τόσο στα υλικά και τις τεχνικές που χρησιμοποίησε όσο και στις ιδέες που μετέδωσε, επηρεάζοντας πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Ήταν από τους πρώτους που επιχείρησαν να συνδέσουν τις εικαστικές με τις τεχνολογικές εξελίξεις, δημιουργώντας τρισδιάστατα έργα τέχνης που ενσωματώνουν αόρατες ενέργειες ως ένα τέταρτο ενεργό στοιχείο.


Ο Takis, ο οποίος χαρακτήριζε εαυτόν ως «ενστικτώδη επιστήμονα» (και κατ' επέκταση ενστικτώδη καλλιτέχνη, καθότι ποτέ δεν επιδίωξε να αποκτήσει κάποιο πτυχίο), κατάφερε μέσα από έρευνα, μελέτη και πειραματισμούς να αποτελέσει έναν από τους σημαντικότερους ανανεωτές της σύγχρονης γλυπτικής, βασίζοντας την καλλιτεχνική του έκφραση και δημιουργικότητα στη λειτουργική χρήση των φυσικών νόμων. Το φως αλλά και η κίνηση σε κάθε της μορφή –μηχανική, ηλεκτρομηχανική, θερμική, μαγνητική, υδροδυναμική, αιολική– είναι στοιχεία που αποτελούν βασικούς πυρήνες του έργου του.

 

Δηλώνει πολυθεϊστής, πιστεύει ότι σήμερα έχουν εμπορευματοποιηθεί εντελώς τόσο η τέχνη όσο και η επιστήμη, θεωρεί ότι η επίσημη πολιτεία δεν τον έχει αναγνωρίσει όσο έπρεπε και ότι οι πνευματικοί άνθρωποι που κάποτε ενέπνεαν κοινωνικά και καλλιτεχνικά κινήματα, επηρεάζοντας γενιές ολόκληρες, είναι πια «είδος προς εξαφάνιση».

 
Η έκθεση, που γίνεται σε συνεργασία της Tate Modern με το MACBA της Βαρκελώνης και το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, σε επιμέλεια Guy Brett και Michael Wellen, παρουσιάζεται στον 3ο όροφο του εμβληματικού κτιρίου, όπου με θέα τον Τάμεση και τον Άγιο Παύλο μπορεί κανείς να δει και να περιεργαστεί 70 αντιπροσωπευτικά έργα απ' όλες τις περιόδους του καλλιτέχνη, τα οποία παραχώρησαν μεγάλα μουσεία και ιδιώτες συλλέκτες. Χωρίζεται σε τρία μέρη («Magnetism and Metal», «Light and Darkness», «Sound and Silence») και συνοδεύεται από πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό. Αν, μάλιστα, κρίνουμε από την παρουσίαση, το ενδιαφέρον των φιλότεχνων είναι μεγάλο.

 

Magnetic Wall 9 (Red) 1961. Acrylic paint on canvas, magnets, copper wire, foam, paint, plastic, steel, synthetic cloth. Centre Pompidou, Musée national d’art moderne – Centre de création industrielle, Paris © ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: Georges Meguerditchian
Magnetic Wall 9 (Red) 1961. Acrylic paint on canvas, magnets, copper wire, foam, paint, plastic, steel, synthetic cloth. Centre Pompidou, Musée national d’art moderne – Centre de création industrielle, Paris © ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: Georges Meguerditchian

 

Γεννημένος στις 25/10/1925 στην Αθήνα από γονείς πρόσφυγες που έχασαν τα πάντα στην καταστροφή της Σμύρνης, πέρασε δύσκολα εφηβικά χρόνια, αφού συνέπεσαν με τη μεταξική δικτατορία, την Κατοχή (οπότε, όντας ηγετικό στέλεχος της ΕΠΟΝ, συνελήφθη και φυλακίστηκε για τη δράση του) και τον Εμφύλιο που ακολούθησε. Τότε κιόλας εκδήλωσε τις πρώτες καλλιτεχνικές του ανησυχίες, που γίνονται πιο συγκεκριμένες όταν, μαζί με τον Μίνω Αργυράκη και τον Πάνο Ραϋμόνδο, νοικιάζουν το 1952 ένα μικρό στούντιο στην Ανάκασα. Δημιουργεί τους «Τέσσερις Στρατιώτες» και συμμετέχει σε διεθνή έκθεση τέχνης στους Δελφούς. Δύο χρόνια αργότερα, απογοητευμένος από την  Ελλάδα της εποχής, την οποία  χαρακτηρίζει «μια απέραντη φυλακή με αποπνικτική ατμόσφαιρα, μια πνευματικά νεκρή ζώνη», αναχωρεί για το Παρίσι, όπου αρχίζει να κατασκευάζει γλυπτά από σίδερο, εμπνευσμένα από την ελληνική αλλά και την αιγυπτιακή μυθολογία και τέχνη που τον συνάρπαζαν – οι μεταλλικοί κούροι του θυμίζουν έντονα τα κυκλαδικά εδώλια, ενώ θεωρούσε τα ηλεκτρομαγνητικά σήματα «σύγχρονα ιερογλυφικά». Τα επόμενα χρόνια εισάγει για τα καλά τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία στο έργο του, «ανακαλύπτοντας ουσιαστικά τη μεταπολεμική γλυπτική», καθώς ανέφερε ο Michael Wellen στην παρουσίαση.

 

 

Το 1960, λίγο πριν ο Γιούρι Γκαγκάριν γίνει ο πρώτος άνθρωπος που περπάτησε στο Διάστημα, ο Takis πραγματοποιεί περφόρμανς στην παριζιάνικη γκαλερί Iris Clert με τίτλο «Το αδύνατο: Ο άνθρωπος μέσα στο Διάστημα» με τη συνδρομή του Νοτιοαφρικανού ποιητή Sinclair Beiles που απαγγέλλει εκεί το εμπνευσμένο από αυτόν «Μαγνητικό Μανιφέστο» του. Την επόμενη χρονιά εκθέτει μια τηλεμαγνητική εγκατάσταση στην γκαλερί του Ιόλα στη Νέα Υόρκη, μετέπειτα «ατζέντη» του επί σειρά ετών. Στο «Μεγάλο Μήλο» συναντιέται επίσης με τον Marcel Duchamp, από τις μεγάλες του επιρροές μαζί με τον Picasso και τον Jacometti, τον οποίο επίσης θα γνωρίσει από κοντά αργότερα στο Παρίσι, αναπτύσσοντας μαζί του μια σχέση «αγάπης-μίσους». Το 1963 μια ομάδα νέων καλλιτεχνών, εμπνευσμένων από το έργο του –ανάμεσά τους ο συνεπιμελητής της τωρινής του έκθεσης Guy Brett–, ιδρύουν στο Λονδίνο την αβανγκάρντ γκαλερί Signals. Εστιάζουν, όπως και εκείνος, στις σχέσεις καλλιτεχνικής δημιουργίας και τεχνολογίας, καθώς επίσης και στη σχέση του δημιουργού με την πολιτική, την κοινωνία και το κύκλωμα της τέχνης.

 

Clay Perry, Photograph of Takis and Guy Brett 1966
© Clay Perry, England & Co gallery, London
Clay Perry, Photograph of Takis and Guy Brett 1966 © Clay Perry, England & Co gallery, London


Η δεκαετία του '60, μια περίοδος εξεγέρσεων, ρηξικέλευθων αλλαγών και ανατροπών σε όλο το φάσμα του επιστητού –ήταν σαν να μεταλλάχτηκε άξαφνα το ίδιο το ανθρώπινο DNA–, θα είναι από τις πλέον γόνιμές του. Ο ίδιος δεν είναι πια έφηβος, αντιλαμβάνεται όμως απόλυτα αυτό που συμβαίνει, καθώς βρίσκεται κιόλας στα σωστά μέρη, με τους σωστούς ανθρώπους, τη σωστή ιστορική στιγμή. Στο Παρίσι και στο Λονδίνο είναι που γνωρίζεται με τον Yves Klein, τον Jean Tingueli και τους μπιτ ποιητές Allen Ginsberg, Gregory Corso, Alan Ansen, William Burroughs, Brian Gysin, ανταλλάσσοντας ιδέες και εμπειρίες. Η δουλειά του εντυπωσιάζει και τους John Lennon και Paul McCartney των μεσουρανούντων τότε Beatles, οι οποίοι την εκθειάζουν, ενώ αποκτούν και έργα του. Στη διάρκεια αυτής της συγκλονιστικής δεκαετίας, της οποίας τα αιτήματα για ειρήνη, ανοιχτούς ορίζοντες, κοινωνική και σεξουαλική απελευθέρωση συμμεριζόταν απόλυτα –«λαχταρούσαμε όλοι μια ριζοσπαστική αλλαγή εδώ και τώρα», καθώς έλεγε σε μια συνέντευξη στον Maïten Bouisset–, ο Takis εξακολουθεί να πειραματίζεται με τη μουσική, την τεχνολογία και τα νέα μέσα. Συνεργάζεται με τον Αμερικανό συνθέτη Earle Brown και το '66 βλέπει τον «New Scientist» να τον συγκαταλέγει στους σημαντικότερους συνθέτες του 20ού αιώνα, δίπλα στους Ιάνη Ξενάκη και John Cage.

 

«Ο ηλεκτρομαγνητισμός είναι ένα αόρατο, ασύνορο πράγμα, που δεν ανήκει μόνο στη Γη. Είναι μια κοσμική ενέργεια με την οποία όμως μπορείς να παίξεις. Θα μου άρεσε να καθιστούσα ορατό αυτόν τον συγκαλυμμένο, άχρωμο, μη αισθητό, γυμνό κόσμο που δεν μπορεί να ερεθίσει την όραση, τη γεύση ή το φύλο μας, που είναι απλώς καθαρή σκέψη» έλεγε – πίστευε εξάλλου πως η χρήση υλικών αντικειμένων δεν είναι καν απαραίτητη για την καλλιτεχνική δημιουργία. Τα βιομηχανικά υλικά και τα μηχανικά μέρη που ενέτασσε στις συνθέσεις του τα έβρισκε είτε στο περιβάλλον του –όπως έκανε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '50 στην Αθήνα, όταν αναζητούσε στο Γεροβουνό θραύσματα βομβών από τον πόλεμο–, σε αποθήκες στρατιωτικών ειδών, «μάντρες» και καταστήματα που πουλούσαν ραδιόφωνα. Το ράδιο, η τηλεόραση, το τηλέφωνο, οι υψηλές ταχύτητες, τα ηλεκτρικά φώτα, τα ραντάρ και οι τεχνολογικές εξελίξεις συνολικά αποτελούσαν για εκείνον αφορμές καλλιτεχνικής έμπνευσης. Μέσα από την τέχνη του επιχειρεί να αψηφήσει την ίδια τη βαρύτητα, ακριβώς όπως έκαναν οι αστροναύτες στο Διάστημα και τα «παιδιά των λουλουδιών» πίσω στη Γη μέσα από τη ροκ μουσική, τον πνευματισμό και τη χρήση ουσιών.

 

Η απλότητα και η αμεσότητα ήταν πάντοτε στο επίκεντρο των εκφραστικών του αναζητήσεων: «Για τον δικό μου διαλογισμό αρκούν ένα κομμάτι μαγνήτης και μια μεταλλική βελόνα που αιωρείται γύρω από αυτόν» σημείωνε. Συνδέοντας, εξάλλου, τον «ηχητικό διαλογισμό» του με τον ζεν βουδισμό, θα φιλοτεχνήσει το 1987 ένα γκονγκ από τοίχωμα παροπλισμένου τάνκερ, που επίσης εκτίθεται στην Tate, όπως και οι επηρεασμένες από την πυθαγόρεια θεωρία «Μουσικές Σφαίρες» του (1985). Ο Ginsberg κατέγραψε το '62 μια συζήτηση που είχε με τον Takis, όπου ο Έλληνας καλλιτέχνης ανέπτυσσε τη θεωρία του της ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας ως συνδετικού κρίκου ανάμεσα στα εκατομμύρια άστρα του στερεώματος, από το οποίο «αν αφαιρούσες κάποιο αστέρι, ολόκληρος ο κοσμικός μηχανισμός θα μετατοπιζόταν κατά μία ίντσα». Ο Wellen εξηγεί την έλξη που ασκούσε στους ποιητές, αποκαλώντας τα έργα του «ποιήματα άνευ βιβλίου». Εξίσου παρών, ωστόσο, είναι στο έργο του ο ερωτισμός, με πιο χαρακτηριστικό τον έξοχο μπρούτζινο Σεβαστιανό του '74 (σήμερα στο Takis Foundation).

 

Magnetic Fields (detail) 1969. Metal, magnets, wire. Solomon R. Guggenheim Museum, New York. Partial gift, Robert Spitzer, by exchange, 1970 © ADAGP, Paris and DACS, London 2019
Photo: Solomon R. Guggenheim Museum, New York
Magnetic Fields (detail) 1969. Metal, magnets, wire. Solomon R. Guggenheim Museum, New York. Partial gift, Robert Spitzer, by exchange, 1970 © ADAGP, Paris and DACS, London 2019 Photo: Solomon R. Guggenheim Museum, New York
Magnetic Ballet 1961. Cork, electromagnet, magnet, nylon thread, steel, wood Tate. Purchased with assistance from Tate International Council, Tate Members, Tate Patrons and with Art Fund support 2019
© ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: © Tate (Andrew Dunkley and Mark Heathcote)
Magnetic Ballet 1961. Cork, electromagnet, magnet, nylon thread, steel, wood Tate. Purchased with assistance from Tate International Council, Tate Members, Tate Patrons and with Art Fund support 2019 © ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: © Tate (Andrew Dunkley and Mark Heathcote)

 

Το 1968 τον βρίσκει στη Μασαχουσέτη, όπου, ως υπότροφος επισκέπτης ερευνητής στο ΜΙΤ, δημιουργεί τις πρώτες του σειρές υδρομαγνητικών γλυπτών. Τον Ιανουάριο του '69 προκαλεί σκάνδαλο όταν εισβάλλει στο ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης, απομακρύνοντας βίαια ένα από τα γλυπτά του που εξετίθεντο εκεί χωρίς την άδειά του. Στη συνέχεια, μαζί με τον Νίκολας Κάλας πρωτοστατούν στην ίδρυση της Art Workers Coalition που διεκδικεί ελευθερία έκφρασης, ανεξαρτησία και πνευματικά δικαιώματα για τους καλλιτέχνες. Τα χρόνια που ακολουθούν πραγματοποιεί εκθέσεις και περφόρμανς στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Documenta του Κάσελ στη Γερμανία, γράφει επίσης μουσική για την ταινία του Κώστα Γαβρά «Ειδικό Δικαστήριο» (1975). Αργότερα θα δοκιμαστεί και στο θέατρο (μουσική και σκηνικά για την «Ηλέκτρα» του Κακογιάννη στην Επίδαυρο το 1983), ενώ το '85 το Κέντρο Georges Pompidou, όπου είχε εκθέσει ήδη, του παραγγέλνει ένα μαγνητικό γλυπτό για την είσοδο των αιθουσών σύγχρονης τέχνης.


Το 1995 εκπροσωπεί την Ελλάδα στην 46η Μπιενάλε της Βενετίας, όπου εκθέτει μπροστά από το εθνικό περίπτερο αντί μέσα σε αυτό, δηλώνοντας εκ πεποιθήσεως κοσμοπολίτης. Το '97 στήνει τα περίφημα «Σινιάλα» του –εύκαμπτοι μεταλλικοί στύλοι σαν ραδιοαντένες, με προσαρμοσμένα πάνω τους ηλεκτρικά φώτα ή άλλα αντικείμενα– σε μια τεράστια έκταση 3.500 τ.μ. στο παρισινό προάστιο Defence. Το επόμενο έτος τού απονέμεται το Μεγάλο Βραβείο της Γλυπτικής της Γαλλίας. Ακολουθούν εκθέσεις στις γκαλερί Xippas, στην Μπιενάλε της Βενετίας, στο MACBA, στην γκαλερί Hayward, στο Atomium των Βρυξελλών και αλλού, τιμάται δε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη συνεισφορά του στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (2001). Εκθέτει, επίσης, στην Ελλάδα (ΑΣΚΤ, Δελφοί, Λάρισα, γκαλερί Stavros Mihalarias, Εθνική Λυρική Σκηνή, Εθνική Γλυπτοθήκη). Η βασισμένη στα προσωπικά του ημερολόγια αυτοβιογραφία του έχει εκδοθεί δύο φορές, αρχικά στο Παρίσι, το 1961, από τον εκδοτικό οίκο Julliard, με τίτλο «Estafilades», και αρκετά αργότερα στα ελληνικά (εκδόσεις Φερενίκη 2005).

 

Telepainting 1959. Acrylic paint on canvas, magnets, nylon thread, steel. Collection of Liliane Lijn © ADAGP, Paris and DACS, London 2019
Photo: © Tate (Andrew Dunkley and Mark Heathcote)
Telepainting 1959. Acrylic paint on canvas, magnets, nylon thread, steel. Collection of Liliane Lijn © ADAGP, Paris and DACS, London 2019 Photo: © Tate (Andrew Dunkley and Mark Heathcote)


Εδώ και αρκετό καιρό ο Takis έχει αποτραβηχτεί στο σπίτι-μουσείο του στο Γεροβουνό, σε οικόπεδο που είχε αγοράσει με την πρώτη – με πολιτικό γάμο– σύζυγό του, την επιφανή Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα Liliane Lijn, μητέρα του γιου του Θάνου Βασιλάκη (έχει και μια μικρότερη κόρη από άλλη σχέση, την Anna Felle-Vasilakis). Όλος ο χώρος λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια που μετατρέπεται σε ηλεκτρική χάρη σε μια «πατέντα» δικής του έμπνευσης, που θα μπορούσε να έχει ευρύτερες εφαρμογές.

 

Το Takis Foundation/KETE, όπου φιλοξενούνται πολλά σημαντικά δικά του έργα και όχι μόνο, αξίζει σίγουρα μια επίσκεψη, ειδικά για όσους ενδιαφερόμενους δεν θα έχουν την πολυτέλεια να βρεθούν στην Tate Modern. Μαγνητικά και αιολικά γλυπτά του εκτίθενται επίσης μόνιμα στο Πάρκο Στρατού στο Γουδί, ο ίδιος δε ανακηρύχθηκε φέτος επίτιμος διδάκτορας της ΑΣΚΤ. Δεν θεωρεί εαυτόν καθόλου δυσνόητο, αλλά, αντίθετα, «λαϊκό καλλιτέχνη». Δηλώνει πολυθεϊστής, πιστεύει ότι σήμερα έχουν εμπορευματοποιηθεί εντελώς τόσο η τέχνη όσο και η επιστήμη, θεωρεί ότι η επίσημη πολιτεία δεν τον έχει αναγνωρίσει όσο έπρεπε, παρ' ότι το '95 βραβεύτηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας –είχε προηγηθεί αντίστοιχη τιμή από τον Γάλλο ΠτΔ μία δεκαετία πριν– και ότι οι πνευματικοί άνθρωποι που κάποτε ενέπνεαν κοινωνικά και καλλιτεχνικά κινήματα, επηρεάζοντας γενιές ολόκληρες, είναι πια «είδος προς εξαφάνιση».

 

O Takis στο Takis Foundation/KETE στην Αθήνα, όπου φιλοξενούνται πολλά σημαντικά δικά του έργα και όχι μόνο.
O Takis στο Takis Foundation/KETE στην Αθήνα, όπου φιλοξενούνται πολλά σημαντικά δικά του έργα και όχι μόνο.

 

Radar (detail) 1960. Aluminium, magnet, nylon thread. Takis Foundation
© ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: Fay Zervos
Radar (detail) 1960. Aluminium, magnet, nylon thread. Takis Foundation © ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: Fay Zervos

 

Signal (detail) 1964–5. Steel, lamp, paint. Tate. Purchased with assistance from Tate International Council, Tate Members, Tate Patrons and with Art Fund support 2019 © ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: © Tate (Andrew Dunkley and Mark Heathcote)
Signal (detail) 1964–5. Steel, lamp, paint. Tate. Purchased with assistance from Tate International Council, Tate Members, Tate Patrons and with Art Fund support 2019 © ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: © Tate (Andrew Dunkley and Mark Heathcote)

 

Télélumière No. 4 (detail) 1963–4. Iron machine parts, light bulbs, wood, brass, steel, electromagnet, string and paint. Tate. Purchased with assistance from Tate International Council, Tate Members, Tate Patrons and with Art Fund support 2019 © ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: © Tate (Andrew Dunkley and Mark Heathcote)
Télélumière No. 4 (detail) 1963–4. Iron machine parts, light bulbs, wood, brass, steel, electromagnet, string and paint. Tate. Purchased with assistance from Tate International Council, Tate Members, Tate Patrons and with Art Fund support 2019 © ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: © Tate (Andrew Dunkley and Mark Heathcote)
Telepainting 1964. Ceramic, iron, lamps, magnet, nylon thread, plastic, rheostats, steel screwdriver, vinyl, wood. Private Collection
© ADAGP, Paris and DACS, London 2019 Photo: © Tate (Andrew Dunkley and Mark Heathcote)
Telepainting 1964. Ceramic, iron, lamps, magnet, nylon thread, plastic, rheostats, steel screwdriver, vinyl, wood. Private Collection © ADAGP, Paris and DACS, London 2019 Photo: © Tate (Andrew Dunkley and Mark Heathcote)

 

Musical Sphere 1985. Aluminium, iron, metal string, metal wire, paint, polyester. Takis Foundation © ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: Hlias Nak
Musical Sphere 1985. Aluminium, iron, metal string, metal wire, paint, polyester. Takis Foundation © ADAGP, Paris and DACS, London 2019. Photo: Hlias Nak

 

Info:

Takis στην Tate Modern

3/7-27/10

tate.org.uk

 

Μαθήτευσε στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και το αθηναϊκό underground press. Ως επαγγελματίας γραφιάς συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τις εκδόσεις Τερζόπουλος, τον ΔΟΛ, την Ελευθεροτυπία, το free press Metropolis, τα περιοδικά 01, 10% και Υποβρύχιο. Ανήκει στην συντακτική ομάδα της Lifo. Έχει επίσης ασχοληθεί με επιμέλειες κειμένων και εκδόσεων.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τakis στην Tate Modern: «Ξέρω να χρησιμοποιώ την ενέργειά μου. Γι’ αυτό κι εγώ είμαι πιο νέος από σένα»
Στην πλέον των 70 χρόνων καριέρα του, ο Takis δημιούργησε μερικές από τις πιο πρωτοποριακές τέχνες του 20ου αιώνα ενώ σε λίγο καιρό πρόκειται να παρουσιαστεί η μεγαλύτερη έκθεση του στην Tate Moden του Λονδίνου
Μέσα στο μαγνητικό βασίλειο του Τάκι, του μεγαλύτερου εν ζωή Έλληνα καλλιτέχνη
Στο Γεροβουνό, δίπλα στο Ζεφύρι, κρύβεται ένα πολιτιστικός θησαυρός της πόλης μας που λίγοι γνωρίζουν
Ο γλύπτης Takis θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών
Σε αναγνώριση του παγκοσμίου εμβέλειας έργου του και την εξέχουσας προσωπικότητάς του

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

13 καλοκαιρινές εικαστικές εκθέσεις που θα επισκεφθούμε στα νησιά
Τα μουσεία και οι γκαλερί των καλοκαιρινών προορισμών έχουν ετοιμάσει ενδιαφέρουσες προτάσεις για τις διακοπές
Ντίκος Βυζάντιος στην Άνδρο: Αναδρομική έκθεση στο έργο ενός Έλληνα της διασποράς
Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Γουλανδρή αφιερώνει τη φετινή καλοκαιρινή του έκθεση σε έναν σημαντικό και μάλλον παραγνωρισμένο στην Ελλάδα ζωγράφο που διέπρεψε για μισό αιώνα στο Παρίσι.
Αυτή η αφίσα του 1894 είναι μάλλον η πιο εμβληματική όλων των εποχών
Η αφίσα που δημιούργησε για μια παράσταση της Σάρα Μπερνάρ ο Τσέχος πρωτοπόρος της Art Nouveau, Αλφόνς Μούχα εκτίθεται μαζί με πλήθος άλλες δημιουργίες του στην μεγάλη έκθεση για το έργο στο Poster House, το νεοσύστατο μουσείο αφίσας στη Νέα Υόρκη
Μια άγνωστη συνέντευξη του Φώτη Κόντογλου στον Ανδρέα Φραγκιά
Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Έλληνα ζωγράφου και συγγραφέα που δημοσιεύτηκε στο Αρχείο Φώτη Κόντογλου, επίσημη σελίδα της οικογένειας του Φώτη Κόντογλου.
O Ανδετοκούμβιος, o Λάνθιμος, ο Τσιτσιπάς και άλλοι υπέροχοι, νέοι Έλληνες
O Φίκος φιλοτεχνεί τους νέους μεγάλους Έλληνες που (μας) προκαλούν δέος
«Στο ίδιο ποτάμι δύο φορές»: η εικαστική εξέλιξη της Αθήνας σε μία συλλογική έκθεση
Περισσότεροι από τριάντα δημιουργοί κάθε ηλικίας και εθνικότητας συμμετέχουν στην έκθεση που άνοιξε στο Μουσείο Μπενάκη, σε συνεργασία με το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ και το New Museum της Νέας Υόρκης
«Περσέας»: Ένας ιστορικός ξενώνας Ξενία ξανανοίγει στην Σέριφο για χάρη μιας έκθεσης
Μια ομάδα καλλιτεχνών συγκεντρώνεται στο ιστορικό ξενοδοχείο και ξαναζωντανεύει το μέρος μέσα από την έκθεση REMAIN(S) που πραγματεύεται την εφήμερη φύση της καλοκαιρινής διαμονής
Ψάχνω σπίτι: Πόσο δύσκολο είναι να βρεις διαμέρισμα στην πόλη σου;
Το πρότζεκτ του Έλληνα καλλιτέχνη The Krank, που ζει στο Βερολίνο, πραγματεύεται τη δυσκολία των κατοίκων των μεγάλων αστικών κέντρων να εξασφαλίσουν αξιοπρεπή στέγαση
Ο ουρανός του Τζανμπαττίστα Τιέπολο
... πάνω από τα Μέθανα.
Ο εγγονός του Πικάσο μιλά για την έκθεση «Πικάσο και Αρχαιότητα. Γραμμή και Πηλός»
Ο νόμιμος κληρονόμος του Πάμπλο Πικάσο, Μπερνάρ Ρουίζ Πικάσο, αποκαλύπτει τα μυστικά του έργου του παππού του με αφορμή τη νέα έκθεση στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.
Ελένη Λουκούμη: Η Ελληνίδα εικονογράφος που κάνει τέχνη το body positivity και τον φεμινισμό
Η φεμινίστρια καλλιτέχνις μιλά στη LiFO για την αποδοχή του σώματος που έγινε ο βασικός άξονας της δουλειάς της
Γιάννης Τσαρούχης: Η αγάπη που δεν έλεγε το όνομά της
Στη δύσκολη εποχή που έζησε, ο Γιάννης Τσαρούχης μετατόπισε, με τη ζωγραφική του, τα όρια της ανεκτικότητας για την ομοφυλόφιλη επιθυμία μιας πολύ συντηρητικής κοινωνίας και υπερασπίστηκε σθεναρά το δικαίωμά του να μην κοινοποιήσει ποτέ δημόσια τον σεξουαλικό προσανατολισμό του.
Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης αποκαλύπτεται μέσα από μια διπλή έκθεση στον Πόρο
Η γκαλερί Citronne και το Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου φιλοξενούν έργα του σημαντικού ζωγράφου.
Πώς ο Cacao Rocks εμπόδισε μια λαθρανασκαφή στον Υμηττό, όταν προετοίμαζε τη νέα του έκθεση
«Οι Σωτήρες του Θεού»: Η πρώτη ατομική έκθεση του καλλιτέχνη στην Αθήνα εμπνέεται από τον ναό του Ομβρίου Διός στον Υμηττό
Το Γυμνό του Ντισάν που κατεβαίνει τη σκάλα, την κατεβαίνει επιτέλους ― ψηφιακά
Ο καλλιτέχνης των βίντεο-κολάζ Marco Brambilla εξετάζει την ψευδαίσθηση της κίνησης σε αυτήν την ψηφιακή επανεξέταση του έργου του Marcel Duchamp
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή