ΣτΗ έκθεση «Ένα τηλεγράφημα στην αγαπημένη μου Suki», με σχέδια και ζωγραφικά έργα του Oscar Murillo, θα φιλοξενηθεί στην γκαλερί Gagosian. Τα εγκαίνια θα γίνουν στην Αθήνα στις 20 Ιουνίου 2025.
Στις προηγούμενες εκθέσεις του, τη «Flooded garden» που έγινε στην Tate Modern του Λονδίνου (2024) και την «Espíritus en el Pantano» –θα παρουσιάζεται παράλληλα στο Museo de Arte Contemporáneo de Monterrey στο Μεξικό μέχρι τις 10 Αυγούστου 2025–, με τους θεσμικούς αυτούς χώρους να έχουν μεταμορφωθεί σε πεδία συλλογικής έκφρασης, οι επισκέπτες καλούνταν να κάνουν τις δικές τους καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στους επικών διαστάσεων καμβάδες που ήταν τοποθετημένοι σε όλο τον χώρο. Μέσω αυτής της συμμετοχικής διαδικασίας, το μουσείο μετατρέπεται σε κοινωνική αρένα, όπου υπογραμμίζονται οι δυνατότητες και οι προκλήσεις που θέτουν η συλλογικότητα, η επικοινωνία και η κοινή κουλτούρα.
Στο «Ένα τηλεγράφημα στην αγαπημένη μου Suki» η προβληματική αφορά τη δυναμική και την ευθραυστότητα της επικοινωνίας μέσω της δημιουργίας ιχνών.
Μία από τις θεματικές στις οποίες επικεντρώνει είναι η κοινωνική διάσταση της πρακτικής του. Σε αυτήν τη λογική, το 2012 διοργάνωσε πάρτι για τις καθαρίστριες στις Serpentine Galleries του Λονδίνου και το 2014 έφερε Κολομβιανούς εργάτες για να λειτουργήσουν τη δική τους γραμμή παραγωγής σοκολάτας σε μια γκαλερί της Νέας Υόρκης.
Μία και μόνο χειρονομία ενεργοποιεί μια επιφάνεια, φορτίζοντάς την με ενέργεια που μπορεί να αντηχήσει, να σβηστεί ή να επεκταθεί από κάποιον άλλον. Αυτές οι ιδέες της διάχυσης, της ανταλλαγής, της σύνδεσης και της ρήξης αποκτούν ιδιαίτερη σημασία στο σημερινό πολιτιστικό και πολιτικό κλίμα. Στην έκθεση περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, έργα από τη σειρά «Flight drawings» (2012–), σχέδια σε χαρτί που ο καλλιτέχνης δημιουργεί ενώ ταξιδεύει αεροπορικώς.
Αυτά ορίζονται από την οικονομία των υλικών και εκτελούνται είτε σε μικρά είτε σε μεγαλύτερα φύλλα χαρτιού, τα οποία έχουν διπλωθεί και ξαναδιπλωθεί. Τα εργαλεία –στιλό, μολύβι και καρμπόν– είναι ελάχιστα και ο Murillo δουλεύει και στις δύο πλευρές του χαρτιού, δημιουργώντας πυκνές, πολυεπίπεδες συνθέσεις όπου λέξεις και σημάδια αλληλοκαλύπτονται.
Τα σχέδια είναι οικεία, αβίαστα. Εμπνευσμένα από τον αυτοματισμό, επιτρέπουν στη χειρονομία να λειτουργήσει ως μια απελευθερωμένη μορφή επικοινωνίας. Η ίδια ιδέα διαπνέει και μια επιλογή εικαστικών βίντεο με τίτλο «Echoing Spirits» (2022–), τα οποία αποτυπώνουν περφόρμανς των τελευταίων τριών ετών όπου τα «Flight drawings» του Murillo χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλεία ενεργοποίησης, θυμίζοντας παρτιτούρες μουσικής.
Παράλληλα, θα παρουσιαστούν και αρκετά ζωγραφικά έργα από τη σειρά «Telegram» (2013–). Τα έργα αυτά προέρχονται από το αρχείο ή το «σύνολο δεδομένων» του πρότζεκτ «Frequencies», μιας φιλόδοξης πρωτοβουλίας που ξεκίνησε το 2013 και περιλάμβανε την τοποθέτηση καμβάδων σε σχολικά θρανία ανά τον κόσμο, επιφανειών που με τον καιρό συγκέντρωσαν, τόσο ασυναίσθητα όσο και σκόπιμα, ίχνη των μαθητών. Με αυτούς τους πίνακες-καμβάδες, που λειτουργούν ως καταγραφή αυτής της πολύπλευρης, ζωντανής εμπειρίας, ο Murillo «συντονίζεται», δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στις δικές του παρεμβάσεις και τις πολλαπλές επιστρώσεις από τα ίχνη των νεαρών συνεργατών του.
Τέλος, μια επιλογή έργων από τη σειρά «surge» (social cataracts, 2018–) φέρνει στο προσκήνιο την κατάρρευση της επικοινωνίας. Σε αυτούς τους πίνακες, πυκνά πεδία από μπλε λαδοπαστέλ εφαρμόζονται στον καμβά σε σχηματισμούς που μοιάζουν με κύματα και πλημμυρίζουν την οπτική επιφάνεια. Το αποτέλεσμα είναι μια ζωγραφική «κατακλυσμού», την οποία ο Murillo έχει συνδέσει με την ικανότητα του νερού να αφανίζει, να σβήνει τα πάντα στο πέρασμά του. Η καθαρότητα διαλύεται και η κατανόηση κλονίζεται, κι όμως μέσα σε αυτή την καταστροφή αναδεικνύονται νέες δυνατότητες.
Αν το νερό λειτουργεί ως δύναμη καταστροφής, υποδηλώνει ταυτόχρονα και την ανανέωση, τη δυνατότητα εξαγνισμού για μια νέα αρχή. Η θάλασσα, με τη σύνθετη φύση της, γίνεται ένα ιδιαίτερα ισχυρό σύμβολο στο ελληνικό πλαίσιο, συνομιλώντας με ένα έθνος που περιβάλλεται από το Ιόνιο, το Αιγαίο και τη Μεσόγειο Θάλασσα. Πράγματι, κάθε ενότητα έργων της έκθεσης ενσωματώνει αυτή την αίσθηση δυναμικής και λανθάνουσας ενέργειας, προσφέροντας όχι λύσεις αλλά μια υπνωτιστική αμφισημία μέσα από την οποία μπορούν να αναδυθούν νέα νοήματα, νέες ιδέες, νέες φωνές.
Ο Murillo γεννήθηκε το 1986 στην Κολομβία, αλλά σε ηλικία δέκα ετών μετακόμισε με τους γονείς του στο Λονδίνο. Έχει bachelor στις Καλές Τέχνες (2007) από το Πανεπιστήμιο του Γουέστμινστερ και master στον ίδιο τομέα (2012) από το Βασιλικό Κολέγιο Τέχνης του Λονδίνου. Τιμήθηκε το 2019 με το βραβείο Turner, μαζί με όλους τους συνυποψήφιούς του, ενώ πήρε μέρος στην έκθεση της 56ης Μπιενάλε της Βενετίας, «All the World’s Futures».
Μία από τις θεματικές στις οποίες επικεντρώνει το έργο του είναι η κοινωνική διάσταση της πρακτικής του. Σε αυτήν τη λογική, το 2012 διοργάνωσε ένα πάρτι για τις καθαρίστριες στις Serpentine Galleries του Λονδίνου και το 2014 έφερε Κολομβιανούς εργάτες για να λειτουργήσουν τη δική τους γραμμή παραγωγής σοκολάτας σε μια γκαλερί της Νέας Υόρκης. Το 2024, εμπνευσμένος από τους πίνακες που ζωγράφισε ο Claude Monet ενώ είχε καταρράκτη, δημιούργησε τη συμμετοχική εγκατάσταση «The flooded garden» για την Turbine Hall στην Tate Modern του Λονδίνου.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση εδώ.
