Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που συνδυάζει τα πάντα και μπορεί να παίξει σε διπλό ταμπλό, αφού άλλοτε θεωρείται αστικό περιβάλλον και άλλοτε επαρχία. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πολύ ζωντανή πόλη, νεολαία παντού, μουσική στους δρόμους, ζωντάνια στις πλατείες, οι ταβέρνες, οι ζωντανές σκηνές, η νυχτερινή διασκέδαση, διάφορες μυρωδιές του φαγητού σε κάθε στενό και υπέροχα γλυκά. Η Θεσσαλονίκη είναι μια σχετικά μικρή πόλη, όπου είναι δυνατό να συναντήσεις σε κάθε γωνία και στέκι έναν γνωστό σου και μέσα από μια σύντομη διάδραση να σου έρθει μια νέα πρόταση για δουλειά, να βρεις κίνητρο ή απλώς να κάνεις μια όμορφη συζήτηση. Η Θεσσαλονίκη μου αρέσει γιατί έχω κοντά μου τη θάλασσα, έχω φίλους και φίλες που ονειρευόμαστε μαζί και έπειτα προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. Η Θεσσαλονίκη είναι σαν μια αγάπη που με κρατάει κοντά της σφιχτά, αλλά την ίδια στιγμή με πληγώνει συνεχώς.

01
θεσσ/νικη
Όλγα Δέικου
φωτογράφος

Γεννήθηκα στη Φλώρινα, εδώ και δεκαεννιά χρόνια όμως, παραπάνω από τη μισή μου ζωή, ζω και εργάζομαι στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά ήρθα για να σπουδάσω χημικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο. Αυτό, βέβαια, κράτησε μόλις δύο χρόνια, γιατί στη συνέχεια άφησα τη σχολή για να σπουδάσω φωτογραφία. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια είμαι επαγγελματίας φωτογράφος για ιδιώτες, εταιρείες, έντυπα κ.α. Παρά ταύτα, πέρα από τον βιοπορισμό, ανέκαθεν είχα την ανάγκη να κάνω εικόνες. Ξεκίνησα πριν από οκτώ χρόνια να φωτογραφίζω συστηματικά για μένα, κάτι το οποίο δεν νομίζω ότι θα σταματήσει σύντομα. Η αλήθεια είναι πως όταν έχω ελεύθερο χρόνο, είναι το πρώτο πράγμα που έχω ανάγκη να κάνω. Χάρηκα ιδιαίτερα όταν στην περίοδο της πρώτης καραντίνας έκανα μια σειρά εικόνων από την ταράτσα της πολυκατοικίας μου, οι οποίες είχαν μεγάλη ανταπόκριση. Το ένα έφερε το άλλο και ξεκίνησε να αναγνωρίζεται η δουλειά μου, με αποκορύφωμα, ίσως, τη δημιουργία της αφίσας του 23ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Μου κάνει εντύπωση ότι πλέον με ζητούν ακόμα και επαγγελματικά για το ύφος των εικόνων που έκανα στον δρόμο. Θεωρώ, και θέλω πολύ να πιστεύω, ότι ο κόσμος βαρέθηκε τόσο τη στυλιζαρισμένη εικόνα όσο και να τον πυροβολούν με αυτήν από social media και διαφήμιση, και έχει την ανάγκη να δει κάτι άλλο.

Αγαπημένο μέρος στη Θεσσαλονίκη: στοές, νεοκλασικά κτίρια, μέρη απαρατήρητα ή νεκρά που κάποτε είχαν ζωή, γενικά ό,τι δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά. Η Εγνατία με τους παράδρομους και τις στοές της επίσης. Είναι μια περιοχή που έχει αρχίσει να δείχνει αρκετή δημιουργική δράση, η οποία είχε χαθεί τα χρόνια της κρίσης και τώρα επανέρχεται. Η Εγνατία και οι πάνω περιοχές έχουν πολλές ιστορίες να μας πουν και νομίζω ότι τελευταία οι Θεσσαλονικείς δίνουν περισσότερη προσοχή στην πάνω πλευρά της, και καλά κάνουν. Ελπίζω να συνεχιστεί. Αυτό που θα άλλαζα, ή μάλλον θα πρότεινα, είναι ο κόσμος να παραμένει πιο ανεξάρτητος. Το γεγονός ότι η πόλη είναι σχετικά μικρή και όλοι, λίγο πολύ, γνωστοί κάνει τους ανθρώπους της να επηρεάζονται. Θα ήθελα να πιστεύουν την αλήθεια τους και αυτό που πρεσβεύουν.

Instagram: @olgadeikou
02
θεσσ/νικη
Στέφανος Αλεξιάδης
συγγραφέας

Γεννήθηκα, μεγάλωσα και συνεχίζω να μεγαλώνω στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Ελληνική Φιλολογία στο ΔΠΘ και έκανα το μεταπτυχιακό μου στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση του ΕΑΠ. Παράλληλα, σπουδάζω Παιδαγωγικά στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος. Με ενδιαφέρει η ανάπτυξη των παιδιών από κάθε άποψη, γι’ αυτό αναζητώ κάθε τρόπο ώστε να βρίσκομαι μέσα στις εξελίξεις και τα παιδαγωγικά δρώμενα. Αυτός είναι ο λόγος που οι σπουδές μου αφορούν μεγάλο ηλικιακό φάσμα της ανάπτυξης των παιδιών. Πρόσφατα εξέδωσα το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο «Τα φτερωτά σανδάλια» από τις εκδόσεις Υδροπλάνο, με πρωταγωνιστή ένα παιδί με κινητική αναπηρία. Γιατί το συγκεκριμένο θέμα; Γιατί λείπουν οι ήρωες της καθημερινότητας που βιώνουμε όλοι. Δεν έχουμε όλοι μια εύκολη ζωή και οι αναγνώστες έχουν το δικαίωμα να ταυτιστούν με ήρωες που παρουσιάζουν ομοιότητες με αυτούς. Το βιβλίο έχει ως τόπο δράσης τη Θεσσαλονίκη, μια πόλη τόσο αγαπημένη σε όλους, αλλά που ατυχώς απουσιάζει από τη λογοτεχνία, καθώς τα περισσότερα βιβλία έχουν υποθέσεις που διαδραματίζονται στην Αθήνα ή σε νησιά της χώρας μας.

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που συνδυάζει τα πάντα και μπορεί να παίξει σε διπλό ταμπλό, αφού άλλοτε θεωρείται αστικό περιβάλλον και άλλοτε επαρχία. Αυτό που μου αρέσει σε αυτή την πόλη είναι οι γειτονιές της. Υπάρχουν γειτονιές που μπορείς ανά πάσα στιγμή να καθίσεις σε μια γωνία και να δεις νήπια να μεγαλώνουν, ανθρώπους να συστήνονται με τον έρωτα και αυτοκίνητα να επιβραδύνουν την ταχύτητά τους, βοηθώντας τα παιδιά να επιταχύνουν την επίτευξη των ονείρων τους. Αν θα άλλαζα κάτι μέσα σε αυτές τις γειτονιές, είναι η εικόνα του πολιτισμού μας. Πολλοί χώροι είναι παραμελημένοι, με αποτέλεσμα να χάνουν την αξία τους. Ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα είναι, δυστυχώς, η συγκοινωνία και οι συνθήκες μετακίνησης. Κατεβαίνοντας, βέβαια, από τα λεωφορεία, απλώνονται μπροστά σου οι γειτονιές, που σε μεγαλώνουν και σε κάνουν τον άνθρωπο που είσαι.

Instagram: @a.stephanos
03
θεσσ/νικη
Ηλίας Στύλος-Hayate
street artist

Ονομάζομαι Ηλίας Στύλος και ζω στη Θεσσαλονίκη. Με το ψευδώνυμο Hayate υπογράφω τα σχέδια που δημιουργώ (street art, graffiti, murals). Έχω κάνει πολλές τοιχογραφίες στην πόλη, κάποιες από τις οποίες έγιναν γνωστές μέσω των social media αλλά και της τηλεόρασης, καθώς τις αγκάλιασε ο κόσμος. Στόχος μου είναι να δώσω χρώμα στην καθημερινότητα και να δημιουργήσω μια πολύ πιο όμορφη εικόνα για την πόλη μας, κάνοντας κάθε μου σχέδιο «point of interest» για μικρούς και μεγάλους. Αυτό που μου αρέσει στη Θεσσαλονίκη είναι ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να συνειδητοποίει μέσα από τα έργα μου πόσο σημαντική είναι η τέχνη του δρόμου και να απενοχοποιεί το γκράφιτι, που, κακώς, τόσα χρόνια είναι μια παρεξηγημένη έννοια. Η Θεσσαλονίκη ήταν και είναι μια πόλη με έντονη πολιτιστική δραστηριότητα. Όπως μαρτυρούν τα δεκάδες μουσεία, θέατρα, οι πολυχώροι τέχνης, το Μέγαρο Μουσικής, η υπαίθρια γλυπτική και η μουσική της κληρονομιά, παράγει πολιτισμό και κινείται με δύναμη και πολυσυλλεκτικότητα, έχοντας ένα ανήσυχο έμψυχο δυναμικό, τους κατοίκους της, που δημιουργούν και πολλές φορές πρωτοπορούν στην πολιτιστική κίνηση της Ελλάδας. Η τέχνη του δρόμου είναι ένα κομμάτι που έρχεται να δέσει την ιστορία της πόλης με τη σύγχρονη Ιστορία της Τέχνης που μπορεί οποιοσδήποτε να δει και να θαυμάσει σε πολλά σημεία της πόλης, χωρίς να χρειάζεται να μπει σε μουσεία ή εκθέσεις ζωγραφικής. Είναι ένα δώρο από τον καλλιτέχνη σε όλο τον κόσμο, ο οποίος αρχίζει να αναγνωρίζει τη street art ως μια πάρα πολύ σημαντική μορφή τέχνης, η οποία μόνο άνοδο και εξέλιξη μπορεί να έχει.

Instagram: @hayate_style
04
θεσσ/νικη
Nikos on the Run
videographer

Ονομάζομαι Νίκος Πασχάλης, αλλά οι πιο πολλοί με ξέρουν ως Nikos on the Run. Είμαι είκοσι δύο χρονών, με καταγωγή από Θεσσαλονίκη και από μικρό παιδί αυτή η πόλη με βοήθησε να βρω την αγάπη και το πάθος μου για την κινούμενη εικόνα (φιλμ/βίντεο) και τη φωτογραφία. Ήμουν δεκατριών όταν άρχισα να βγάζω ερασιτεχνικά βίντεο με τους φίλους μου. Μάθαινα τα βασικά του storytelling και της εικόνας και σιγά σιγά ήθελα να είμαι περισσότερο πίσω από την κάμερα πάρα μπροστά της. Κάπως έτσι ξεκίνησε η πορεία μου ως σκηνοθέτη και φωτογράφου. Από τότε μέχρι σήμερα έμαθα (και συνεχίζω να μαθαίνω) αυτή την τέχνη μέσα από προσωπικές εμπειρίες, πολλές ώρες μελέτης και παρατήρησης και έπειτα από μαθήματα/σεμινάρια της σχολής που παρακολουθώ στο Σικάγο. Πλέον έχω αφοσιωθεί στην τέχνη μου στον χώρο της μουσικής σε Αμερική και Ελλάδα. Έχω σκηνοθετήσει/γυρίσει/μοντάρει δεκάδες μουσικά βίντεο, έχω πάει σε παγκόσμιο tour με γνωστούς Αμερικανούς μουσικούς και έχω βιντεοσκοπήσει/φωτογραφίσει πολλές συναυλίες και behind-the-scenes moments. Η αγάπη μου για τη μουσική (συγκεκριμένα το ραπ) και την εικόνα είναι αυτό που με κρατάει μόνιμα μαγεμένο με αυτό που κάνω. Τον Φεβρουάριο του 2021 ξεκίνησα ένα πρότζεκτ στο κανάλι μου στο YouTube που ονομάζεται «Raps On The Run». Το ROTR είναι μια σειρά με μονόλεπτα μουσικά βίντεο ‒ κάθε επεισόδιο με διαφορετικό καλλιτέχνη και παραγωγό, π.χ. Wang με Electabaz, Immune με Eversor και Dani Gambino με DJ The Boy. Αυτό το πρότζεκτ είναι από τα πιο ευχάριστα πράγματα που έχω κάνει στην καριέρα μου ως τώρα και πιστεύω πως αντικατοπτρίζει την αισθητική και την ταυτότητά μου ως σκηνοθέτη. Ένα πράγμα που αγαπώ στην πόλη μου και που συνειδητοποιώ όσο μεγαλώνω είναι ότι το community είναι πάρα πολύ μικρό, αλλά ταυτόχρονα γεμάτο ταλέντα σε κάθε είδος τέχνης. Τον τελευταίο χρόνο έχω γνωρίσει πολλούς καλλιτέχνες που μου δίνουν νέες προοπτικές και έμπνευση. Η Θεσσαλονίκη είναι μια σχετικά μικρή πόλη, όπου είναι δυνατό να συναντήσεις σε κάθε γωνία και στέκι έναν γνωστό σου και μέσα από μια σύντομη διάδραση να σου έρθει μια νέα πρόταση για δουλειά, να βρεις κίνητρο ή απλώς να κάνεις μια όμορφη συζήτηση. Ένα πράγμα που με χαλάει είναι ότι δεν προσέχουμε όλοι την πόλη μας. Πολύ συχνά παρατηρώ ότι οι παρέες που μαζεύονται σε πάρκα και πλατείες αφήνουν τα μπουκάλια, τις σακούλες και ό,τι άλλο βαριούνται να πετάξουν στα παγκάκια και στο έδαφος. Αυτή η πόλη είναι το σπίτι μας και πρέπει να της δείχνουμε σεβασμό. Όπως έχει πει και ο Μικρός Κλέφτης, «από τα σκουπίδια που αφήνουν πίσω τους καταλαβαίνεις αυτούς που δεν αγαπάνε την πλατεία».

Instagram: @nikosontherun
05
θεσσ/νικη
Μαρία Ελισάβετ Κοτίνη
μέλος της ομάδας θεάτρου C for Circus και του ηλεκτρονικού τρίο M.A.t.E

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αλεξανδρούπολη. Την τελευταία στιγμή́ πριν καταθέσω το μηχανογραφικό́ μου για το πανεπιστήμιο επέλεξα τη Θεσσαλονίκη. Δεκαπέντε χρόνια μετά βρίσκομαι ακόμα εδώ. Η πόλη αυτή, που πολλοί χαρακτηρίζουν «μαύρη τρύπα», γιατί δεν καταλαβαίνεις πώς περνούν οι πενταετίες μέσα στους χαλαρούς της ρυθμούς, είναι πραγματικά τόσο βολική στην καθημερινότητά της, που δύσκολα την αλλάζεις. Εκτός αν έχεις βλέψεις για καριέρα, οπότε σίγουρα η πρωτεύουσα σου προσφέρει άλλου επιπέδου επιλογές, στον τομέα των τεχνών τουλάχιστον. Εδώ ιδρύσαμε τη θεατρική μας ομάδα «C for Circus» που ενηλικιώθηκε και συνεχίζει την πορεία της στην Αθήνα. Αποφοίτησα από τη Νομική του ΑΠΘ και τη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου και είχα την τύχη να εργαστώ κάποια χρόνια σε αυτό, όπου, συγκρίνοντας το εργασιακό κλίμα με αυτό του αντίστοιχου αθηναϊκού σιναφιού, καταλήγω στο πόσο ξεκάθαρα πιο οικογενειακός είναι ο χαρακτήρας του επαγγέλματος εδώ. Τραγουδώντας στο ηλεκτρονικό τρίο Μ.A.t.E, είχα την ευκαιρία να μοιραστώ τη σκηνή με σπουδαίους μουσικούς της πόλης αλλά και με καλλιτέχνες από το εξωτερικό, όπως ο Dub FX, οι Dub Pistols, ο Tricky, οι Kadebostany. Μου λείπει η δυνατότητα να χάνομαι σε καινούργιους δρόμους, όπως στην Αθήνα. Είναι ανυπόφορη το καλοκαίρι η θερμαϊκίλα και η υγρασία που κολλάει στο δέρμα, αλλά πώς να αφήσεις την ποιότητα ζωής που σου προσφέρει η Σαλονικούλα; Νιώθω πως, παραμένοντας εδώ, προφυλάσσομαι κάπως, συνειδητά εκτός του ριγκ της φιλοδοξίας, όπου θα έτρεχα στην κούρσα πίσω από το καρότο. Άρα, Θεσσαλονίκη και ξερό ψωμί προς το παρόν. Σκιτσάρω τα κομιξάκια μου με τη στήριξη μιας ανεξάρτητης εταιρείας εκδόσεων του Θερμαϊκού και φτιάχνω trash βιντεάκια για την Ursula Henares Prodaksioz. Το αγαπημένο μου εγχείρημα, όμως, είναι ένα αυτοσχέδιο Escape Room που λειτουργώ σε κρυφό σημείο της πόλης και σύντομα αναμένεται να εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο στα προάστια.

Instagram: @m.a.t.e_band
06
θεσσ/νικη
Χριστόφορος Αλαμάνης
εικαστικός

Είμαι είκοσι χρονών και σπουδάζω στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών στη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Λάρισα, όπου από μικρή ηλικία ανακάλυψα την ανάγκη μου για προσωπική έκφραση. Η δουλειά μου είναι βιωματική και κυρίως ανθρωποκεντρική. Συνήθως πειραματίζομαι με την εικόνα του ίδιου μου του εαυτού, καθώς νιώθω ότι είναι το μέσο με το οποίο μπορώ να νιώσω μεγαλύτερη σύνδεση και να εκφράσω τα συναισθήματά μου. Πολλές φορές, όμως, αποτελεί αφορμή και το οικογενειακό μου φωτογραφικό αρχείο, όπου μέσα από προσωπική επιλογή και στοιχειοθέτηση προκύπτουν σύμβολα και στοιχεία τα οποία μεταφέρω σε ζωγραφικά έργα. Κύριος στόχος μου είναι μέσω της αποτύπωσης ενός φαινομενικά ασήμαντου, αλλά συναισθηματικά και αισθητικά φορτισμένου στιγμιότυπου να αναγνωρίσω και να εκφράσω τον ψυχισμό του υποκειμένου. Επίσης πέρα από το ζωγραφικό κομμάτι της δουλειάς μου, ασχολούμαι με τη φωτογραφία και τον ήχο. Η Θεσσαλονίκη για μένα έχει σημεία-«διαμάντια» που μπορείς να ανακαλύψεις και μια έντονη αίσθηση Ιστορίας. Ταυτόχρονα, από μια πιο προσωπική ματιά, πιστεύω ότι στην πόλη επικρατεί μία ατμόσφαιρα ιδιαίτερα μελαγχολική και γκρίζα. Για κάποιους ανθρώπους αυτό μπορεί να είναι πηγή έμπνευσης και για κάποιους άλλους δυσάρεστο ‒ εγώ δεν έχω αποφασίσει ακόμα πώς με επηρεάζει. Πάντως, βλέπω άτομα που είναι πολλά υποσχόμενα να δημιουργούν με μανία και ενθουσιάζομαι, καθώς σκέφτομαι τι θα ακολουθήσει στο μέλλον. Πάνω απ’ όλα πρέπει να στηρίζουμε τους ντόπιους καλλιτέχνες και να ανοίξουμε τα αυτιά και τα μάτια μας σε οτιδήποτε καινούργιο συμβαίνει γύρω μας.

Instagram: @christalamanis
07
θεσσ/νικη
TSO150
μουσικός - σκηνοθέτης

Το «tso150» είναι η περσόνα μου, που κατά κάποιον τρόπο είναι πιο δυναμική και γενναία από εμένα. Με την περσόνα αυτή προσπαθώ να κυκλοφορήσω μουσική, να κάνω ταινίες και ενίοτε freelance modeling. Με την κινηματογραφική μου ομάδα (madebyvanity_) έχουμε σκηνοθετήσει βίντεο για την Penny («Rotonda», «Vipera», «Vasilissis»), για τον capétte ( «Kirozini») καθώς και το δεύτερο δικό μου κλιπ («Crucify me»). Μουσικά πλέον πειραματίζομαι με την ανάμειξη της τραπ με experimental ηλεκτρονική μουσική και Αρβανιτάκη. Το πρώτο μου ελληνόφωνο EP θα κυκλοφορήσει (ελπίζω) μέσα στο 2022. Τον τελευταίο καιρό δουλεύω και πάνω στη διπλωματική μου ταινία, το «Καληνύχτα, Μάρα». Η Θεσσαλονίκη για μένα θα είναι πάντα το πρώτο μου σπίτι, η περιοχή όπου για πρώτη φορά ένιωσα ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω και να είμαι όπως θέλω. Ο κόσμος στον δρόμο δεν πολυασχολείται με το τι φοράς, τι χρώμα μαλλιά έχεις, αν έχεις βαμμένα νύχια – κάτι που έχω παρατηρήσει ότι σχολιάζεται στους δρόμους της Αθήνας. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι το μάτι του Θεσσαλονικιού περαστικού έχει συνηθίσει στο «έξτρα» από τις Θεσσαλονικιές που στερεοτυπικά κυκλοφορούν in full drag από το χάραμα ως το βράδυ και πλέον κανένας δεν σοκάρεται με τίποτα έξτρα που κάνω εγώ. Στη Θεσσαλονίκη όλοι με αγκάλιασαν σαν οικογένεια. Αναμείχθηκα με ράπερ, με πανκ, με κάγκουρες κ.λπ. και πάντα όλες και όλοι με σέβονταν. Έμαθα να αγαπάω την τέχνη του λαού και να αποβάλλω τις υπεροπτικές μου απόψεις για το τι εν τέλει είναι τέχνη και τι όχι. Σε ένα ιστορικό κέντρο, όπου η μεγαλύτερη απόσταση που θα διανύσει κανείς είναι είκοσι λεπτά με τα πόδια, έζησα ατελείωτο πάρτι, νυχτερινή ζωή και γενικά wild φοιτητικά χρόνια. Τι θα άλλαζα στη Θεσσαλονίκη; Καταρχάς τα φώτα στους δρόμους. Μετά, θα προσπαθούσα να πείσω τους Θεσσαλονικείς να μη φοβούνται να παίρνουν καινοτόμες αποφάσεις. Όλοι πιστεύουν ότι η συμπρωτεύουσα είναι συντηρητική, αλλά εγώ έχω συνειδητοποιήσει ότι στα βόρεια όλοι έχουν περιέργεια να δοκιμάσουν το ανοίκειο, απλώς φοβούνται. Θα ήθελα να υπάρχουν περισσότερα queer raves, περισσότερη τέχνη και λιγότεροι αστυνομικοί ανά στενό. Στην ιδανική για μένα Θεσσαλονίκη τα λεωφορεία δεν είναι τιγκαρισμένα με κόσμο, οι δρόμοι δεν έχουν κίνηση και το μετρό υπάρχει κανονικά. Ένα μετρό που στον ειδυλλιακό κόσμο μου συνδέει τα τρένα του ΟΣΕ με το αεροδρόμιο.

Instagram: @tso150
08
θεσσ/νικη
Love Itoya
τραγουδοποιός, τραγουδίστρια, χορεύτρια, φωνητική παραγωγός

Είμαι είκοσι τεσσάρων χρονών, Ελληνο-νιγηριανή, από Νιγηριανούς γονείς. Σπούδασα τζαζ μουσική στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης και σκηνοθεσία στο ΙΕΚ Ακμή. Το 2016 κέρδισα στη Γερμανία το βραβείο «Best Diaspora Artist» του Nollywood Film Festival. Έχω συνεργαστεί με πολλούς ντόπιους καλλιτέχνες και έχω εμφανιστεί σε διάφορα φεστιβάλ και συναυλίες τόσο στα Βαλκάνια όσο και στην Ευρώπη. Στις αρχές της χρονιάς κυκλοφόρησα το πρώτο μου single «Pepper Dem», το οποίο αποκαλώ «ύμνο υποστήριξης και ενθάρρυνσης στις έγχρωμες γυναίκες και στις γυναίκες γενικότερα». Ακολούθησε το «Party», στις 24/9 κυκλοφόρησα το πρώτο μου EP με τίτλο «Introduction» και μόλις βγήκε το πρώτο μου βίντεο στο YouTube για το κομμάτι «Reminiscing You». Δεν υπήρξε ποτέ Ελληνο-νιγηριανή τραγουδίστρια-πρότυπο στον χώρο, θέλω πολύ να αναλάβω εγώ αυτόν τον ρόλο και χαίρομαι γι’ αυτό. Είναι δύσκολο ως έγχρωμη και γυναίκα και το άτομο που χειρίζεται τα περισσότερα πράγματα να είσαι στον χώρο της μουσικής, όπου είτε θα κριθείς λόγω του φύλου, του χρώματος και της ηλικίας, είτε θα σε υποβαθμίσουν. Αλλά έχω πολλή πίστη στον Θεό, με έχει βοηθήσει πολύ στα δύσκολα, και χαίρομαι που έχω φτάσει εδώ με τη βοήθειά του. Δεν θα το βάλω κάτω, αυτή είναι μόνο η αρχή. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πολύ ζωντανή πόλη, πάντα μου άρεσε αυτό. Νεολαία παντού, μουσική στους δρόμους, ζωντάνια στις πλατείες, οι ταβέρνες, οι ζωντανές σκηνές, η νυχτερινή διασκέδαση, διάφορες μυρωδιές φαγητού σε κάθε στενό και υπέροχα γλυκά. Επίσης, μου αρέσει η θέα στο λιμάνι, είναι το αγαπημένο μου μέρος, έχω γράψει αρκετά τραγούδια μου εκεί. Όλα αυτά κάνουν πολύ αγαπητή τη Θεσσαλονίκη, αλλά τώρα, λόγω πανδημίας, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Έχουν κλείσει πολλές live σκηνές, κι αυτό είναι πολύ λυπηρό, δεν υπάρχει ποικιλία διαφορετικών ειδών μουσικής, όπως παλιότερα. Ελπίζω να καλυτερέψει η κατάσταση παγκοσμίως και να βγούμε πιο δυνατοί και υγιείς από όλο αυτό.

Instagram: @loveitoya
09
θεσσ/νικη
Mike Anson
μουσικός

Είμαι ένας Έλληνας μουσικός από τη Θεσσαλονίκη και πειραματίζομαι με fusion/alternative/trip-hop μουσική με ελληνικό στίχο. Ξεκίνησα ως ντράμερ σε πανκ-ρoκ συγκρότημα στην ηλικία των δώδεκα ετών και αργότερα άρχισα να πειραματίζομαι με τη μουσική τεχνολογία σε χιπ-χοπ αλλά και R’n’B παραγωγές, κάνοντας live acts σε μεγάλους χώρους στη Θεσσαλονίκη, μόνος μου ή δίπλα σε μεγάλα ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Το 2019 κίνησε το ενδιαφέρον μου ένα τραγούδι του Παύλου Παυλίδη με τίτλο «Ένα αλλιώτικο παιδάκι». Είχα και έχω την τύχη να παρακολουθώ σεμινάρια στιχουργικής δίπλα του, έτσι κατάφερα και βρήκα τον δρόμο μου όσον αφορά το τι έχω να πω. Δημιουργώ τραγούδια για «όλα αυτά που είναι μπροστά μας και δεν λέμε από φόβο». Τον Σεπτέμβριο του 2020 δημιούργησα ένα music label με το όνομα Vinyl Records και μαζί με άλλους ενδιαφέροντες μουσικούς ξεκινήσαμε ένα καινούργιο ταξίδι με προορισμό την άνθηση ενός νέου, εναλλακτικού ήχου.

Το 2021 δημιούργησα ένα νέο post punk project, τους The Black Comedies, και κυκλοφορήσαμε το πρώτο μας single με τίτλο «Δρόμοι». Κάναμε κάποια live σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα, δουλεύοντας ταυτόχρονα το πρώτο άλμπουμ με μουσικό παραγωγό και στιχουργό τον Mike. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που με εμπνέει συνεχώς, άλλες φορές για τα όμορφα και άλλες για τα άσχημά της. Τη νύχτα πέφτουν οι ρυθμοί, μπορείς να την περπατήσεις και να την παρατηρήσεις με έναν άλλον τρόπο. Στα μάτια μου η Θεσσαλονίκη είναι μια πολύ μεγάλη γειτονιά, σχεδόν κάθε δρόμος της μου φαίνεται γνώριμος. Στα αρνητικά της είναι ότι δεν υπάρχουν ακόμα πολλά μαγαζιά, μουσικές σκηνές κ.λπ. που να στηρίζουν τη μουσική μας, αλλά νομίζω ότι κι αυτό είναι θέμα χρόνου.

Instagram: @mike_anson_gram
10
θεσσ/νικη
Σταύρος Κιουτσιούκης
καρτουνίστας και δημιουργός κόμικς

Ζω και εργάζομαι ως καρτουνίστας και δημιουργός κόμικς στη Θεσσαλονίκη από επιλογή. Δική της! Οπότε αντλώ την έμπνευσή μου από τους δρόμους, τα μαγαζιά και τα κορίτσια της. Τώρα, πώς κάποιες φορές καταλήγουν σε εξωτικές ιστορίες σε απροσδιόριστα νησιά του Αιγαίου, είναι μια άλλη ιστορία. Κανείς δεν με ρώτησε αν πιστεύω στον έρωτα, αλλά πιστεύω στον έρωτα και έχω βαλθεί να τον εικονοποιώ. Είναι μάλλον η κινητήρια δύναμη της δουλειάς μου, ακόμη κι αν πρόκειται για μικρά κόμικ στριπ των τεσσάρων μόλις καρέ. Έτσι, προσπαθώ να μεταφέρω στο χαρτί τις φαντασιώσεις ή τις ερωτικές επιδιώξεις μου αλλά και προσωπικές εμπειρίες, όπως, καλή ώρα, στο κόμικ που δουλεύω αυτόν τον καιρό και μιλάει για την απαγωγή μου από UFO. Είμαι, με λίγα λόγια, ο αυτοβιογράφος μου, αλλά σε κόμικ. Και πάντα με την ελπίδα αυτό που λέω στις σελίδες μου να αποτελεί μια μικρή επανάσταση απέναντι στην σεμνοτυφία, τα στερεότυπα και τον καθωσπρεπισμό (που ακόμη δεν συνάντησα άνθρωπο να του ταιριάζει αληθινά). Όσον αφορά την καθημερινότητα, αυτή κινείται μεταξύ γειτονιάς και κέντρου, στο αέναο κυνήγι της έμπνευσης (και μερικών ποτών). Τέλος, αν πρέπει να πω τι είναι αυτό που μισώ στην πόλη μου… Τα φασολάκια! Αλλά, ευτυχώς, αυτά τα μισώ παντού.

Instagram: @kioutsioukis
11
θεσσ/νικη
Βίβιαν Γουγουλιά
χορογράφος - καλλιτέχνης

Γεννημένη στη πόλη της Λάρισας, ξεκίνησα το χορευτικό μου ταξίδι στην ηλικία των τριών ετών. Στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού «Ανδρομάχη Καφαντάρη», στη Θεσσαλονίκη, σπούδασα μπαλέτο, σύγχρονο, τζαζ, ερμηνεύοντας ρόλους κλασικού αλλά και μοντέρνου ρεπερτορίου. Συμμετέχοντας σε πολλά πρότζεκτ της πόλης και ούσα μέλος διαφόρων χορευτικών ομάδων στη Θεσσαλονίκη, θέλησα να εξελίξω την προσωπική μου αισθητική στον χώρο της τέχνης. Το 2014, συνδυάζοντας τον σύγχρονο χορό με το pole dance-«Contemporary Pole», απαλλαγμένη από το «τι υπάρχει, τι είναι σωστό και τι όχι ως κίνηση και νόρμα στον χορό», δημιούργησα ένα signature στυλ μαθήματος με ένα προσωπικό και διαφορετικό ύφος. Με απόλυτο κριτήριο το νέο αυτό μονοπάτι που είχα να εξερευνήσω ίδρυσα το 2015 τη δική μου ομάδα, το πρώτο στην Ελλάδα experimental pole group, τις DaDaDolls. Οι DaDaDolls, ως γυναικείο χοροθεατρικό σχήμα, αμιγώς dark αισθητικής, έχουν προγραμματίσει την επόμενη περφόρμανς τους τον Δεκέμβρη, στον μοναδικό πολυχώρο του Μπενσουσάν Χαν, στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα, με ένα νέο πρότζεκτ που έχει τον τίτλο «Experimental Erotica» συνεχίζω να πειραματίζομαι με τα «πρέπει» της τέχνης. Πρόκειται για χορογραφίες που παραδίδονται σεμιναριακά στη σχολή ProDancers Studio, στη Θεσσαλονίκη, και με αυτές θέλω να αναδείξω μια έντονα ερωτική και αναπολογητική διάθεση ως προς την έκφραση της κίνησης, ανεξαρτήτως φύλου. Ζώντας με έντονους ρυθμούς την πόλη της Θεσσαλονίκης, πιστεύω πως η πόλη έχει μια χύμα ομορφιά, καθώς είναι ένα κέντρο του οποίου τον παλμό μπορείς να αντιληφθείς άμεσα ή να του τον δώσεις εσύ. Μια πόλη που συνδυάζει τη βόλτα στην παραλιακή και τα όμορφα μικρά ατμοσφαιρικά μπαρ που θα συναντήσεις σκόρπια εδώ και κει με τον κόσμο που χορεύει όταν δεν το περιμένεις. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως η Θεσσαλονίκη έχει ακόμα κρυμμένες ομορφιές, παρατημένες και θαμμένες σε μια αίσθηση που είναι, πια, ένα με την πόλη. «Χαλαρά».

Instagram: @viviangougoulia
12
θεσσ/νικη
Κύκλος
ένα εργαστήριο αστικής βιωσιμότητας και κυκλικότητας

Στον Κύκλο, ένα εγχείρημα της InCommOn ΑΜΚΕ, μιας ομάδας νέων ανθρώπων με πολύ διαφορετικά backgrounds, βάλαμε στόχο να ανακαλύψουμε μαζί με τους κατοίκους της Άνω Πόλης πώς μπορούν οι γειτονιές να γίνουν πιο φιλικές και βιώσιμες, εστιάζοντας στην αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προβλημάτων και στον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας. Είμαστε ο πρώτος χώρος στην Ελλάδα που διερευνά στην πράξη πώς μια γειτονιά μπορεί να λειτουργήσει κυκλικά. Έτσι, προ(σ)καλούμε όλες και όλους ανεξαιρέτως προκειμένου να αναζητήσουμε μαζί δημιουργικές λύσεις στα διάφορα ζητήματα και να τις εφαρμόσουμε. Διοργανώνουμε εργαστήρια και δράσεις γειτονιάς για όλες τις ηλικίες, συναντήσεις παραγωγής και ανταλλαγής γνώσης αλλά και καμπάνιες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης. Η κοινότητα ενεργοποιείται και ενδυναμώνεται μέσω μιας συμμετοχικής ομάδας συνοικιακής κομποστοποίησης, ώστε η γειτονιά της Άνω Πόλης να πρωτοπορήσει στο ζήτημα των οργανικών υπολειμμάτων με εργαστήρια πράσινης ρομποτικής και τον γαστρονομικό περίπατο, στο πλαίσιο του οποίου, τρώγοντας και διασκεδάζοντας, συζητάμε για το food waste και μειώνουμε τα πλαστικά μίας χρήση. Με τη φυσική παρουσία και τον χώρο του ο Κύκλος αποτελεί ένα σημείο συνάντησης και κοινωνικής καινοτομίας. Οι πολίτες εξοικειώνονται και εμπλέκονται με θέματα και αξίες που μέχρι πρόσφατα έμοιαζαν άγνωστα, όπως η βιωσιμότητα, η αλληλεγγύη, η επανάχρηση.

Λατρεύουμε το παραλιακό μέτωπο, τη θέα του Ολύμπου και το πανόραμα της Θεσσαλονίκης από τα Κάστρα, την ενέργεια της πόλης σε συνδυασμό με το μεράκι των ανθρώπων της, την πολυπολιτισμικότητα και την ιστορία της που διαφαίνονται σε κάθε σημείο του κέντρου. Με τα γραφικά της στενά, η γειτονιά του Κύκλου είναι πανέμορφη. Αγαπάμε τη μικρή κλίμακα της πόλης μας, που μας βοηθάει να κοινωνικοποιούμαστε και να συνυπάρχουμε και, φυσικά, το φαγητό της.

Δυστυχώς, απουσιάζουν οι δημόσιοι πράσινοι χώροι, τα μέσα μαζικής μεταφοράς με χαμηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Οι ενέργειες συμπερίληψης ανθρώπων με κινητικά προβλήματα στον αστικό ιστό είναι σχεδόν ανύπαρκτες, κάτι που μας θλίβει. Επίσης, στη Θεσσαλονίκη υπάρχει έλλειψη επιτυχημένων συστημάτων διαχείρισης των απορριμμάτων, απουσιάζει η κυκλική διαχείριση των πόρων συνολικά.

Instagram: @kyklosskg
13
θεσσ/νικη
Χριστιάνα Αθανασιάδου
δημιουργός και creative director του περιοδικού και brand ΥΟΚΕ

Σπούδασα Δημοσιογραφία και ΜΜΕ στο Αριστοτέλειο. Aπό το πρώτο έτος άρχισα να αρθρογραφώ σε διάφορα έντυπα και ιστοσελίδες. Παράλληλα, άρχισα να κάνω ραδιόφωνο, ένα μέσο το οποίο λάτρεψα. Bρέθηκα για Erasmus στη Βαρκελώνη, όπου άρχισα να ανακαλύπτω τον κόσμο του digital marketing. Όλα τα παραπάνω ήταν χρήσιμα ερεθίσματα και εμπειρίες που με οδήγησαν και με βοήθησαν να δημιουργήσω ένα σύγχρονο περιοδικό, το οποίο αρχικά ήταν η πτυχιακή μου εργασία.

Σήμερα δραστηριοποιούμαι στον χώρο των social media, ασχολούμαι με το copywriting και τη δημιουργία περιεχομένου. Παράλληλα με όλα αυτά τρέχω το ΥΟΚΕ, το τριμηνιαίο ελληνικό οικολογικό περιοδικό με πρωτογενές περιεχόμενο, το οποίο, χάρη στη βοήθεια μιας παρέας κοριτσιών, περιλαμβάνει όσα αγαπώ. Πρόκειται για ένα απαιτητικό πρότζεκτ που υλοποιεί ιδέες και διαμορφώνει μια κοινότητα γύρω του. Αυτή την περίοδο ετοιμάζουμε το επόμενο τεύχος του, το οποίο θα είναι μέρος της νέας σειράς του brand με τίτλο «Furusato» που σημαίνει γενέτειρα στα γιαπωνέζικα και αποτελεί ένα κλείσιμο ματιού στην πόλη μου.

Η Θεσσαλονίκη είναι το σπίτι μου, πάντα εδώ γυρίζω, νιώθοντας την ίδια οικειότητα κάθε φορά. Εδώ έχω περάσει κάποιες από τις πιο όμορφες και τις πιο περίεργες μέρες μου, εδώ βρίσκονται κάποιοι από τους πιο αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μου. Πρόσφατα άλλαξα σπίτι και βλέπω την πόλη με άλλα μάτια. Μου αρέσει η θάλασσα και το πόσο εύκολο είναι να δραπετεύσεις μέσα στην πόλη, απλώς περπατώντας την. Το βράδυ η Θεσσαλονίκη είναι μαγική. Δυστυχώς όπως οι περισσότερες ελληνικές πόλεις, δεν έχει αρκετό πράσινο, ενώ τα πολιτιστικά της δρώμενα θα μπορούσαν να είναι πολύ περισσότερα. Έχουμε και ένα θεματάκι με το πάρκινγκ. Παρ’ όλα αυτά, η ζωή στη Θεσσαλονίκη είναι πολύχρωμη και ζεστή.

14
θεσσ/νικη
Μαΐτα Χατζηιωαννίδου
αρχιτέκτονας, γραφίστρια, καλλιτέχνις

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, ζω και εργάζομαι εδώ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στην αρχιτεκτονική, την προσοχή μου κέρδισε η εικονογράφηση, άρχισα να βλέπω το βιβλίο ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σχεδιαστικά αντικείμενα. Είμαι μέλος του Loopo Studio, το οποίο από το 2012 λειτουργεί ως δημιουργικό γραφείο, παρέχοντας υπηρεσίες αρχιτεκτονικού και γραφιστικού σχεδιασμού. Ταυτόχρονα, αποτελεί για μένα και τους συνεργάτες μου πεδίο εξερεύνησης των ορίων του σχεδιασμού ως προσωπικής έκφρασης.

Με αφορμή τον χώρο που νοικιάζουμε τώρα, που τυχαίνει να είναι ένα όμορφο ισόγειο, τελευταίο μας εγχείρημα ήταν ένα εβδομαδιαίο pop-up design market που τρέξαμε, το Loopo kiosk, με τυπώματα, βιβλία και αυθεντικά έργα μας, καθώς και μια μικρή βιβλιοθήκη με εκδόσεις προς ανάγνωση, στις οποίες έχουμε συμμετάσχει.

Παράλληλα, απολαμβάνω να φτιάχνω εικόνες-αναπαραστάσεις, μέσα από τις οποίες θέλω να αφηγηθώ ιστορίες του σώματος και της φύσης στο πλαίσιο της καθημερινής τελειότητας/ατέλειάς τους, ιστορίες που θέλουν να αμφισβητούν την έννοια της κανονικότητας. Υπογράφω αυτές τις εικόνες με το όνομα Ma(t)ita Colorata, που στα ιταλικά σημαίνει «χρωματιστό μολύβι». Επικοινωνώ αυτό το έργο μέσα από μικρές αυτοεκδόσεις, εργαστήρια, δημοσιεύσεις, συμμετοχές σε φεστιβάλ, εκθέσεις και καλλιτεχνικές φιλοξενίες.

Μόλις επέστρεψα από ένα residency στη βουλγαρική πόλη Σμόλιαν, όπου είχα την ευκαιρία να δουλέψω αντλώντας έμπνευση από τα εργόχειρα, τα στολίδια, τα ενδύματα και τα σύμβολα των γυναικών της περιοχής. Πειραματίστηκα με τη δημιουργία ενός κεντήματος, αναπαράγοντας την παραδοσιακή πρακτική, στην οποία οι γυναίκες έχουν τον ρόλο της δημιουργού και ταυτόχρονα της μούσας του έργου τους.

Η Θεσσαλονίκη μού αρέσει γιατί έχω κοντά μου τη θάλασσα, έχω φίλους και φίλες που ονειρευόμαστε μαζί κι έπειτα προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. Θα μου άρεσε να είναι λιγότερο συντηρητική, να διαθέτει περισσότερο «χώρο» για πράγματα που δεν συνάδουν απαραίτητα με την κυρίαρχη κουλτούρα, να προσφέρει μια πραγματικότητα που θα βασίζεται περισσότερο στον σεβασμό, την εμπιστοσύνη και τη φροντίδα.

15
θεσσ/νικη
The Chilli Factor Organic Farm
σκηνοθέτις. Διδάσκει στην ανώτερη ιδιωτική δραματική σχολή «Δήλος - Δήμητρα Χατούπη»

Είμαστε ο Νίκος Ιωάννου και η Λίλιαν Κουίδου. Η κρίση του 2007 μας οδήγησε στη βιοκαλλιέργεια μοναδικών και ιδιαίτερων λαχανικών σε έναν χώρο επτά στρεμμάτων στους Νέους Επιβάτες, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, με την ονομασία The Chilli Factor Organic Farm. Πέρα από την απόρριψη των φυτοφαρμάκων και των μεθόδων καλλιέργειας που απογυμνώνουν τις ζωτικές ιδιότητες των τροφίμων και οδηγούν σε περιβαλλοντική ανισορροπία, οργανώνουμε τη βιοποικιλότητα της εκμετάλλευσής μας για να δημιουργήσουμε ένα αυτορρυθμιζόμενο και ανανεώσιμο οικοσύστημα. Δεν χρησιμοποιούμε μεγάλα αγροτικά μηχανήματα, δουλεύουμε με τα χέρια, φροντίζοντας το μοναδικό, πολύτιμο έδαφος. Ένα έδαφος γεμάτο θρεπτικά συστατικά και μικροοργανισμούς που ευτυχισμένοι θα προσφέρουν τα πολύτιμα στοιχεία τους στα φυτά μας. Ένα έδαφος που μαζί με τον ήλιο, το νερό, το μεράκι, τη φροντίδα και την αγάπη μας θα δώσει μοναδική γεύση στα λαχανικά μας που θα βρεθούν στο πιάτο του καταναλωτή. Από το χωράφι στο τραπέζι.

Πολλά από τα λαχανικά μας μεταποιούνται κι έτσι έχουμε δημιουργήσει μια σειρά από σάλτσες, σος, πάστες από διάφορες καυτερές πιπεριές, πέστο, τουρσί, μαρμελάδες (Χρυσό βραβείο Βιολογικού Προϊόντος στη μαρμελάδα Jalapeno Chilli Jelly Jam για το 2021). Δεν περιέχουν συντηρητικά, είναι χειροποίητα και παράγονται σε μικρές ποσότητες, με ιδιοπαραγόμενα υλικά και μόνο στόχο την εξαιρετική γεύση. Τα microgreens και η καλλιέργεια βρώσιμων λουλουδιών είναι επίσης μία από τις καινοτομίες της φάρμας μας και φτάνουν στα χέρια των σεφ σε όλη τη χώρα, αλλά κυρίως της Θεσσαλονίκης, της οποίας η γαστρονομία είναι μοναδική και οι γευστικές της απολαύσεις ατελείωτες.

Όπως μοναδική είναι κι αυτή η πόλη στην οποία μεγαλώσαμε και οι δύο, η πόλη όπου διατηρούσαμε για είκοσι ένα χρόνια ένα από τα πρώτα κομιξάδικα, τη Σπηλιά Των Comics. Η πόλη που απέχει μόλις μισή ώρα από τη φάρμα μας, έτσι το οικολογικό μας αποτύπωμα είναι πολύ μικρό. Η πόλη που έχει αγκαλιάσει τους βιοκαλλιεργητές στις Βιολογικές Αγορές Παραγωγών. Η πόλη που κρύβει χιλιάδες αναμνήσεις και υπέροχες στιγμές. Η πόλη που, σιγά σιγά, μας έδιωξε με τα κυκλοφοριακά της προβλήματα, την έλλειψη των μέσων μεταφοράς και πάρκινγκ, τον θόρυβο, την ανοργανωσιά της. Η πόλη με τις αμέτρητες δυνατότητες και τα ατελείωτα αδιέξοδα.

16
θεσσ/νικη
Raw Bee Candles
drag artist

Ασχολούμαι όλη μου τη ζωή σχεδόν με τις τέχνες. Συγκεκριμένα με τη μουσική (κυρίως), το θέατρο, τον χορό, το καράτε (γιατί για τέχνη πρόκειται), και τα τελευταία τρία χρόνια με το drag. Παρά το γεγονός ότι έχω μια σταθερή δουλειά στις πωλήσεις, το drag είναι αυτό που εύχομαι να ανθήσει τόσο, ώστε να πληρώνουμε απ’ αυτό και κάνα λογαριασμό, βρε αδερφέ! Ξεκινώντας από το Ηράκλειο της Κρήτης και το πάλαι ποτέ Haus of Handax, πριν από ενάμιση χρόνο «ξεβράστηκα» κάπου στον Θερμαϊκό και από τότε έχω πάρει φωτιά. Είμαι στην ευχάριστη θέση να πω (με τεράστιο καμάρι) ότι ανήκω στην ευρύτερη drag οικογένεια της Θεσσαλονίκης (γιατί στον Βορρά όλες αγαπημένες είμαστε), καθώς και στην πρώτη καλλιτεχνική και κινηματική drag συλλογικότητα στην Ελλάδα, την Drag Sabbat. Το highlight της καριέρας μου είναι το 9ο Thessaloniki Pride, του οποίου έκανα την παρουσίαση τέσσερις στις πέντε μέρες (σερί), στο μαγευτικό Θέατρο Κήπου. Ωστόσο δεν σταματάω, ειδικά μετά το Pride, να ψάχνομαι για οποιοδήποτε gig, οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Ειλικρινά δεν έχω βρει κάτι που να μου τη σπάει στη Θεσσαλονίκη. Σίγουρα θέλω, για παράδειγμα, να διαδοθεί κι άλλο η κουλτούρα του drag και της ψυχαγωγίας που προσφέρει σε περισσότερους χώρους, όχι μόνο στα γκέι μπαρ ή σε αυτοοργανωμένους χώρους. Όπως είναι στόχος μου (drum roll) όλα μας να είμαστε αποδεκτά παντού, έτσι θέλω και η τέχνη μας να φιλοξενείται όπου υπάρχει δυνατότητα και όχι απλώς επιθυμία. Το έδαφος είναι πολύ πρόσφορο εδώ, υπάρχει η ανάγκη να γίνουν πανέμορφα πράγματα και είμαι αισιόδοξο ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε. Ίδωμεν!

Instagram: @itsrawbeehunty
17
θεσσ/νικη
Χλόη Χατζηβαρύτη
οινοποιός

Μοιράζω τον χρόνο μου μεταξύ της Γουμένισσας, όπου βρίσκονται τα αμπέλια και το οινοποιείο, και της Θεσσαλονίκης, όπου κατοικώ. Γύρω στα δεκαέξι με δεκαεπτά, ο πατέρας μου με ρώτησε αν ήθελα να γίνω οινολόγος, είπα «ναι», χωρίς όμως να το έχω σκεφτεί σοβαρά.

Σπούδασα στο Τμήμα Γεωπονίας του Αριστοτελείου, επέλεξα την κατεύθυνση Οπωροκηπευτικών και Αμπέλου ‒ τότε ήταν που η σχολή άρχισε να έχει ενδιαφέρον για μένα. Ασχολήθηκα με το θέατρο μέχρι που έφυγα για μεταπτυχιακό πάνω στην οινολογία, την αμπελουργία και τα wine economics στη Γαλλία και εκεί ήρθα σε επαφή με τη βιοδυναμική καλλιέργεια, γνώρισα και δοκίμασα φυσικά κρασιά, είδα μια άλλη φιλοσοφία που μου ταίριαζε ‒ τότε ήταν που ήρθα πιο κοντά στο κρασί. Έπειτα βρέθηκα και εργάστηκα πάνω σε αυτό στην Πορτογαλία, στη Νέα Ζηλανδία, στην Αργεντινή και στη Χιλή. Έχοντας δουλέψει πολύ τεχνικά κρασιά, κατάλαβα ότι το κρασί δεν χρειάζεται να είναι τέλειο. Το να είναι ειλικρινές και αληθινό είναι πιο σημαντικό για μένα, να εκφράζει τον τόπο από τον οποίο προέρχεται, τον άνθρωπο που το δημιούργησε.

Επέστρεψα το 2017 και άρχισα να πειραματίζομαι με τα κρασιά που ήθελα να κάνω, με μια νέα σειρά για το οινοποιείο μας χωρίς παρεμβάσεις, με καινούργιες οινοποιήσεις, με τη μέθοδο pet-nat και την καρβονική εκχύλιση. Οι τρεις πρώτες μου ετικέτες βγήκαν σε μόλις χίλιες φιάλες συνολικά.

Η ζωή στη Θεσσαλονίκη μού αρέσει πολύ και όχι επειδή είναι η πόλη μου απαραίτητα. Το μέγεθός της είναι ανθρώπινο, σε βοηθάει να γνωρίζεις όσους έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα και ανησυχίες μ’ εσένα, μπορείς εύκολα να συναντήσεις αυτούς που είναι στη δική σου φάση. Την ίδια στιγμή, το ότι μπορώ να πάρω τον καφέ μου, να βρεθώ στη Ρωμαϊκή Αγορά και εκεί, τυχαία, να συναντήσω φίλους και γνωστούς είναι κάτι που δεν το αλλάζω εύκολα.

Αυτό που δεν με ευχαριστεί στην πόλη είναι η απουσία πρασίνου και η κίνησή της, αν και πρόκειται για ένα πρόβλημα που θα αντιμετώπιζα και στην Αθήνα. Αλλά αυτό που με χαλάει περισσότερο είναι η οδηγική μας συμπεριφορά, λείπει ο σεβασμός στους δρόμους.

Η πολιτεία θα πρέπει είτε να στηρίξει οικονομικά τις δραματικές σχολές είτε να δημιουργήσει περισσότερες κρατικές σχολές με αξιοκρατικά κριτήρια. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η εκπαίδευση ενός καλλιτέχνη εξαρτάται άμεσα και από το γενικότερο επίπεδο του πολιτισμού μιας χώρας.

18
θεσσ/νικη
Ομάδα SpaceDot - πρόγραμμα AcubeSAT

Η SpaceDot, μια διεπιστημονική ομάδα με έδρα το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, αποτελείται από εξήντα τέσσερις φοιτητές και φοιτήτριες που προέρχονται από ένα δίκτυο περισσότερων από δέκα σχολών σε έντεκα ευρωπαϊκές πόλεις. Κύρια δραστηριότητά της αποτελεί το πρότζεκτ AcubeSAT που έχει ως στόχο τον σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός νανοδορυφόρου. Το πρότζεκτ ξεκίνησε το 2018 στο πλαίσιο της φοιτητικής ομάδας ASAT του ΑΠΘ και καθώς το εγχείρημά μας μεγάλωνε, και πλέον έχει την υποστήριξη του Educational Office του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, τον Δεκέμβριο του 2020 η ομάδα μας ανεξαρτητοποιήθηκε με την ίδρυση της SpaceDot.

Ο νανοδορυφόρος AcubeSAT αποσκοπεί στην εκτέλεση ενός βιολογικού πειράματος στο Διάστημα, επιχειρώντας να δώσει απαντήσεις στο ερώτημα «πώς επιδρούν οι συνθήκες του Διαστήματος σε ζώντες οργανισμούς και ειδικά στον άνθρωπο;». Το AcubeSAT προγραμματίζεται να τεθεί σε τροχιά στα τέλη του 2023, κατόπιν επιτυχούς σχεδιαστικής και κατασκευαστικής υλοποίησης. Θα αποτελέσει τον πρώτο δορυφόρο της Θεσσαλονίκης, καθώς και τον πρώτο νανοδορυφόρο στην Ευρώπη, σχεδιασμένο για την υλοποίηση βιολογικού πειράματος τέτοιας κλίμακας. Βασική πεποίθηση της ομάδας είναι πως το AcubeSAT αποτελεί απλώς την αρχή της εδραίωσης του ΑΠΘ στην αεροδιαστημική. Θέλουμε η ομάδα να διατηρήσει τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα και να εισαγάγει τους φοιτητές και τις φοιτήτριες στη διαστημική τεχνολογία και στην εφαρμοσμένη έρευνα. Αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε έναν επόμενο δορυφόρο, σε πλήθος «μικρότερων» πρότζεκτ, σε συνεργασία με εταιρείες και την ακαδημαϊκή κοινότητα, αλλά και σε μια μελλοντική spin-off εταιρεία!

Η Θεσσαλονίκη αποτελεί τη βάση της ομάδας και του πρότζεκτ από τη δημιουργία τους μέχρι σήμερα και θα συνεχίσει και μετά την εκτόξευση του νανοδορυφόρου. Όπως είναι αναμενόμενο, δεν ήταν λίγες οι φορές που αντιμετωπίσαμε δυσκολίες, έχοντας ξεκινήσει ένα εγχείρημα διαστημικής εκ του μηδενός από δω. Οι φορές, όμως, που χρειάστηκε να «προσγειωθούμε» λόγω της έδρας μας αντισταθμίζονται από την υποστήριξη που έχουμε λάβει από την πόλη. Λόγω της σχετικά μικρότερης κλίμακας της πόλης και του πανεπιστημίου, έχουμε ευκολότερη πρόσβαση και πιο άμεσες σχέσεις τόσο με τους καθηγητές όσο και με εταιρείες και επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον χώρο. Το έδαφος για συνεργασία είναι πρόσφορο, καθώς ο κόσμος στη Θεσσαλονίκη φαίνεται να ενδιαφέρεται για καινοτομία και να πιστεύει στο πρότζεκτ μας. Παρ’ όλα αυτά, θα ήταν αδύνατο να μην επηρεαστούμε από τις συνθήκες που επικρατούν στα πανεπιστήμια και την απουσία υποδομών και εγκαταστάσεων που θα υποστήριζαν το πρότζεκτ. Συχνά αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιήσουμε εξωτερικά εργαστήρια, τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στο εξωτερικό, ώστε να πραγματοποιούμε δοκιμές των συστημάτων μας. Από τις πιο ευχάριστες πτυχές της δουλειάς μας αποτελούν τα events της πόλης, τα οποία μας δίνουν τη δυνατότητα να κοινοποιούμε τη δραστηριότητά μας όχι μόνο εντός αλλά και εκτός των ορίων της Θεσσαλονίκης. Είναι εντυπωσιακή η υποστήριξη που λαμβάνουμε από την επαφή με το κοινό σε τέτοιες εκδηλώσεις. Κάθε ειλικρινές χαμόγελο περιέργειας στα εκθεσιακά stands της ομάδας μάς υπενθυμίζει πόσο τυχεροί και τυχερές είμαστε που αποτελούμε κομμάτι της. Φυσικά, κάθε φοιτητής και φοιτήτρια που έχει αποτελέσει μέλος της SpaceDot αδιαμφισβήτητα θα συμφωνήσει πως το αγαπημένο κομμάτι της Θεσσαλονίκης είναι η θέα από το εργαστήριο και το ηλιοβασίλεμα που πάντα αποτελεί αφορμή για ένα ευχάριστο διάλειμμα από τη δουλειά.

19
θεσσ/νικη
Μαριάννα Πουρέγκα
ηθοποιός

Αυτή την περίοδο ετοιμαζόμαστε για την πρεμιέρα της καινούργιας παραγωγής του ΚΘΒΕ «Η δολοφονία του Μαρά», ένα έργο του Πέτερ Βάις σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη. Η παράσταση ήταν να ανέβει έναν χρόνο πριν, αλλά η επέλαση του κορωνοϊού και της δεύτερης καραντίνας δεν το επέτρεψαν. Υποδύομαι τη Σαρλότ Κορντέ, το νεαρό κορίτσι που δολοφονεί τον Μαρά, γιατί, όπως λέει και στο κείμενο, ενώ «ποθούσαν και οι δυο τη λευτεριά, για τον Μαρά η λευτεριά περνούσε μέσα από πτώματα βουνό, γι’ αυτόν τον λόγο τον απαρνήθηκε και χρέος της έκανε τη θανή του». Ανυπομονώ να ξεκινήσουμε στις 19 Νοέμβρη. Κάποιες παραστάσεις που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου είναι σίγουρα η πρώτη στην οποία συμμετείχα, η «Ιφιγένεια στη Χώρα των Ταύρων», σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Μόλις είχα βγει από τη σχολή και ήταν το πιο δυναμικό αλλά και γενναιόδωρο ξεκίνημα για μένα. Χρειάστηκε να ξυρίσουμε τα κεφάλια μας γουλί, αλλά αυτό ήταν τόσο απελευθερωτικό όσο και η συμμετοχή σε μια ομάδα της οποίας μέλημα ήταν η κοινή ανάσα και ο αλληλοσεβασμός.

Η Θεσσαλονίκη είναι σαν μια αγάπη που με κρατάει κοντά της σφιχτά, αλλά την ίδια στιγμή με πληγώνει συνεχώς. Αγαπώ τη θάλασσα, αγαπώ τις μικρές αποστάσεις, αγαπώ το γεγονός ότι μπορώ να την περπατήσω, ότι όλα μου μοιάζουν γνώριμα και οικεία. Μένω δεκαπέντε χρόνια τώρα στην πόλη αυτή και ομολογώ πως νιώθω μια γλυκιά εξάρτηση, μου φαίνεται πιο φιλική ως προς τους ρυθμούς της καθημερινότητας. Δεν περνάω καλά με την υγρασία, με τον ΟΑΣΘ, νιώθω εδώ και χρόνια μια στασιμότητα γύρω μου, τα πράγματα δεν αλλάζουν εύκολα, επίσης δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες σε σχέση με τη δουλειά μας και γενικότερα για τους νέους, και στενοχωριέμαι πολύ που, ενώ θα μπορούσε να είναι μια πόλη που να σφύζει από ζωή, τέχνες, πολιτισμό, τεχνολογία, αρχιτεκτονική, ομορφιά γενικότερα, βλέπεις ότι παρακμάζει συνεχώς και βυθίζεται όλο και περισσότερο σε έναν επικίνδυνο συντηρητισμό.

20
θεσσ/νικη
Post-Spectacular Office
δημιουργικό γραφείο

Η φράση «περισσότερα από ένα πράγμα» είναι η περιγραφή που συνοδεύει τη δομή του studio και που επιδιώκουμε κάθε φορά να ενισχύουμε. Η αρχιτεκτονική, η γραφιστική, ο εκθεσιακός σχεδιασμός, ο σχεδιασμός αντικειμένων είναι οι δορυφόροι ανάμεσα στους οποίους κινούμαστε δημιουργικά. Από την επινόηση όλων των επιμέρους τμημάτων ενός έργου και την οπτική του ταυτότητα μέχρι τη σύλληψη της χωρικής του εμπειρίας και τα αντικείμενά του, μας αφορά μια συνολική προσέγγιση πάνω σε ένα ενιαίο αφηγηματικό νήμα.

Στόχος μας είναι να δημιουργούμε δυνατά concepts που συνδέουν όλους αυτούς τους δορυφόρους. Αυτή η μετάβαση από τη μια δημιουργική κλίμακα στην άλλη αλλά και η αλλαγή του πλαισίου και των εννοιών σε κάθε έργο μάς κρατάει διαρκώς σε ρυθμούς εξερεύνησης. Βασιζόμαστε στην έρευνα και τον πολιτισμό και έτσι προσεγγίζουμε κάθε έργο, με στόχο τον πολιτιστικό του αντίκτυπο.

Η καθημερινότητά μας κινείται γύρω από τη Βενιζέλου, στα ψηλά της σημεία, μια γειτονιά που αναπτύσσεται δυναμικά τα τελευταία χρόνια. Μας αρέσει που βρισκόμαστε κοντά σε καταστήματα υλικών και κατασκευαστές, καθώς έτσι η παραγωγή συνδέεται άρρηκτα με τη διαδικασία του σχεδιασμού.

Δεν μας αρέσουν οι χρήσεις περιορισμένης έμπνευσης που βλέπουμε στα ισόγεια της πόλης. Η Θεσσαλονίκη σε κάνει να σκαρφαλώνεις σε γραφεία στους ορόφους των κτιρίων, ενώ η δημιουργική κοινότητα έχει ανάγκη από ένα μεγαλύτερο άνοιγμα στην πόλη, να συναντάει κανείς όλα αυτά τα δημιουργικά πράγματα που συμβαίνουν στο επίπεδο του δρόμου. Λείπουν project spaces, χώροι που να τους διαχειρίζονται δημιουργικές κοινότητες, μέρη που να διοργανώνουν περιοδικές εκθέσεις, που να μας φέρνουν σε επαφή με εκδόσεις από το εξωτερικό.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Scroll to top icon