ΤΟ ΓΙΝΑΤΙ ΒΓΑΖΕΙ ΜΑΤΙ

Από τις χθεσινές εκλογές του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ δύο μείζονα συμπεράσματα προκύπτουν.

 

Πρώτον, η πρωτοφανής προσέλευση του κόσμου σε μια εκλογική διαδικασία που, παρά τις προεκλογικές εντάσεις, κύλησε ομαλά, δίχως το παραμικρό παρατράγουδο, αποδεικνύει τις βαθύτερες διεργασίες που συντελούνται στην κοινωνία. Ασφαλώς, αυτό αποτελεί πρωτίστως μήνυμα προς τον ΣΥΡΙΖΑ και την αλλοπρόσαλλη αντιπολιτευτική του τακτική. Θα ήταν λάθος, όμως, η Νέα Δημοκρατία να θεωρήσει ότι δεν την αφορά: το ειδύλλιό της με τον κεντρώο χώρο φαίνεται ότι περνάει μεγάλη κρίση.

 

Δεύτερον, το αποτέλεσμα είναι άκρως απογοητευτικό για τον Γιώργο Παπανδρέου. Προ καιρού, είχα γράψει ότι «κινδυνεύει με ταπείνωση ακόμη κι αν εκλεγεί, διότι όλα δείχνουν ότι η διαφορά με τον δεύτερο θα είναι μικρή». Πόσο μάλλον τώρα, που βρίσκεται 9 ποσοστιαίες μονάδες πίσω από τον πρώτο Νίκο Ανδρουλάκη. Παρά ταύτα επιμένει, μολονότι οι πιθανότητες να κερδίσει είναι μηδαμινές. Δυστυχώς, δεν κατάλαβε ότι το γινάτι βγάζει μάτι και η αρχοντιά αποδεικνύεται καθημερινά.

 

Όσον αφορά τους άλλους δύο διεκδικητές, ο Νίκος Ανδρουλάκης απέδειξε αν μη τι άλλο, ότι ξέρει να κερδίζει εκλογές. Μένει να δούμε αν ξέρει τι να κάνει τη νίκη του.

 

Παρά το αξιοπρεπές ποσοστό του, ο Ανδρέας Λοβέρδος διαψεύστηκε εκεί που πίστευε ότι βρισκόταν η ισχύς του, δηλαδή στη μαζική συμμετοχή.

 

Τέλος, υπάρχει και ένα ακόμη λίαν σημαντικό συμπέρασμα. Ο φόβος ή φοβία ότι, όποιος κι αν εκλεγεί, το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ δεν θα μείνει ενωμένο την επαύριο των εκλογών, είναι ανυπόστατος.

 

Όποιος διανοηθεί να δημιουργήσει προβλήματα συνοχής θα «τον φάει το μαύρο σκοτάδι», μετά από αυτή την κοσμοσυρροή στις κάλπες. Το αίτημα όσων ψήφισαν χθες είναι η ανασυγκρότηση του κέντρου/κεντροαριστεράς και όποιος επιχειρήσει, αμέσως ή εμμέσως, να υποσκάψει τη δυναμική αυτή θα εξοστρακιστεί πάραυτα. Ιδίως, τώρα, που άρχισε η αντίστροφη μέτρηση προς τις εκλογές.

 

Οι πρώτοι που (θέλω να πιστεύω ότι) το γνωρίζουν είναι οι 6 υποψήφιοι. 

 

• • •

 

ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΔΕΞΙΑ/ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ

Τα τεκταινόμενα στη γαλλική δεξιά παρουσιάζουν ευρύτερο ενδιαφέρον, τουλάχιστον στη φάση αυτή. Οι αντιπαλότητες μεταξύ κεντροδεξιών, δεξιών και ακροδεξιών είναι οξύτατες, και οι εξελίξεις στον χώρο ενδέχεται να αποτελέσουν οδοδείκτη για τη δεξιά στην Ευρώπη.

 

Υποψήφια των Ρεπουμπλικάνων στις προεδρικές εκλογές θα είναι η Βαλερί Πεκρές, που πήρε σχεδόν το 61% στον δεύτερο γύρο των προκριματικών εκλογών, επικρατώντας του Ερίκ Σιοτί (39,05%). 

 

Όπως αναμενόταν, το 39% του υπερσυντηρητικού Σιοτί άνοιξε την όρεξη σε όλους τους υποψήφιους της δεξιάς/ακροδεξιάς.

 

Ο Ερίκ Ζεμούρ κάλεσε όσους ψήφισαν Σιοτί να συστρατευθούν μαζί του.

 

Η Λεπέν είπε ότι η Πεκρές είναι η πιο "μακρονίστρια" από όλους τους υποψήφιους και κάλεσε τους απογοητευμένους οπαδούς των Ρεπουμπλικάνων να σταθούν στο πλευρό της.

 

Τα χαμόγελα μεταξύ Πεκρές και Σιοτί δεν κράτησαν ούτε 24 ώρες. Χθες, ο Σιοτί δήλωσε ότι «το μήνυμα που απηύθυνε η Πεκρές δεν ήταν καλό μήνυμα... ξάφνιασε και σόκαρε πολλούς από τους υποστηρικτές μου».

 

Υπάρχουν κι άλλα πιο ανησυχητικά, που δεν προοιωνίζονται ήρεμη προεκλογική περίοδο. 

 

Χθες ο Ζεμούρ πραγματοποίησε, στο εκθεσιακό πάρκο της Villepinte, την πρώτη ομιλία του μετά την επίσημη ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του. 

 

Στη συγκέντρωση υπήρξαν βιαιότητες και ακρότητες. Κάπου 50 αντιρατσιστικές συλλογικότητες κάλεσαν σε αντισυγκέντρωση, ένας αριθμός ατόμων εισήλθε στον χώρο, και συγκρούστηκε με οπαδούς του Ζεμούρ.

 

 

Ένας εξ αυτών επιτέθηκε στον Ζεμούρ καθώς κατευθυνόταν προς το βήμα για την ομιλία του.  

 

 

Από την άλλη, η ασφάλεια της συγκέντρωσης απομάκρυνε τη δημοσιογραφική ομάδα της Quotidien, μετά τα εχθρικά συνθήματα των οπαδών του Ζεμούρ. 

 

Το σημαντικότερο σημείο της ομιλίας του Ζεμούρ ήταν το νέο σλόγκαν «Επανάκτηση» (Reconquête), σαφής αναφορά στη Reconquista των Ισπανών, που έχει γίνει αντι-μουσουλμανικό σύνθημα της ακροδεξιάς.

 

• • •

 

ΔΙΚΑΙΩΣΗ

Είχα γράψει πριν από μερικές για τον Εβραίο καθηγητή, Γιτζάκ Μέλαμεντ, τον οποίο ο ραβίνος της σεφαραδίτικης κοινότητας του Άμστερνταμ κήρυξε persona non grata, επειδή είναι μελετητής του αφορισμένου το 1656 Εβραίου φιλοσόφου, Μπαρούχ Σπινόζα.

 

Ευτυχώς, η παράλογη και σκοταδιστική αυτή απόφαση ακυρώθηκε τάχιστα από το Συμβούλιο της Πορτογαλικής Συναγωγής.

 

«Λυπούμεθα που ένα εντελώς φυσιολογικό αίτημα να επισκεφθείτε την Πορτογαλική Συναγωγή [...]» προκάλεσε διεθνή σάλο», έγραψαν δύο μέλη του Συμβουλίου σε επιστολή προς τον Μέλαμεντ, του ζητούν συγγνώμη, και δηλώνουν ότι είναι ευπρόσδεκτος να επισκεφθεί τη συναγωγή και τη βιβλιοθήκη της.

 

 

• • •

 

ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΕΘΙΜΟ

Στις 4 Δεκεμβρίου του 1829, οι βρετανικές αρχές στην Ινδία απαγόρευσαν το ινδουιστικό κηδευτικό τελετουργικό, Σάτι — η καύση χήρας που τοποθετούνταν οικειοθελώς στη πυρά τού αποθανόντος συζύγου της.

 

Η αρχαία ινδουιστική παράδοση θεωρούσε το Σάτι πράξη υπέρτατης αφοσίωσης της γυναίκας προς τον άντρα της, τον οποίο ακολουθούσε στη μεταθανάτια ζωή. Ωστόσο, συν τω χρόνω κατέληξε σε πράξη εξαναγκασμού. Όσο κι αν εξωραϊστεί, πρόκειται για πρακτική που συνδεόταν ευθέως με τον αποκλεισμό της γυναίκας από την κοινωνία, στην οποία μια χήρα αντιμετωπιζόταν ως βάρος, ιδίως αν δεν είχε παιδιά να τη στηρίξουν. 

 

Οι Άγγλοι αποικιοκράτες πολέμησαν το Σάτι, και επέβαλλαν την ποινή του θανάτου σε ιερέα που θα παρίσταται σε τελετή Σάτι.

 

Ωστόσο, ακόμη και μετά το 1980 και μέχρι το 2015 έχουν υπάρξει περιστατικά Σάτι, παρά τον νόμο που προβλέπει ποινή του θανάτου για όποιον βίαια θα υποχρεώσει χήρα να οδηγηθεί στην πυρά.

 

Η απαγόρευση του Σάτι ασφαλώς πιστώνεται στην αποικιοκρατία, που έλαβε σειρά μέτρων εκσυγχρονισμού της χώρας. Πάντως, αυτά δεν την εξιλεώνουν από βαρβαρότητες που πραγματοποίησε στον ινδικό λαό γενικά, και στις Ινδές ειδικά. Είναι γνωστό, λόγου χάρη, ότι οι Βρετανοί εξανάγκασαν συστηματικά χιλιάδες Ινδές να γίνουν «σκλάβες του σεξ» για τους στρατιώτες τους.  

 

Πηγή: Culture Trip

 

Το γινάτι βγάζει μάτι
Το Σατί θεωρούνταν πράξη υπέρτατης αφοσίωσης της γυναίκας προς τον άντρα της, τον οποίο ακολουθούσε στη μεταθανάτια ζωή.

 

• • •

 

Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΝΤΕΝΙΣ ΧΟΠΕΡ 

Είναι μάλλον άγνωστο ότι ο Ντένις Χόπερ τράβηξε περί τις 18.000 φωτογραφίες το διάστημα 1961-67, που αποτυπώνουν τις ΗΠΑ στην ταραγμένη δεκαετία του ΄60. 

 

Όπως εξομολογείται ο ίδιος: «Ουδέποτε έβγαλα δεκάρα από αυτές τις φωτογραφίες. Μου κόστισαν χρήματα, αλλά με κράτησαν ζωντανό. Ξεκίνησα να βγάζω φωτογραφίες στα δεκαοκτώ. Αυτές παρουσιάζουν τα χρόνια από τα είκοσι πέντε μέχρι τα τριάντα ένα, 1961 μέχρι 1967... Σκηνοθέτησα τον Ξένοιαστο Καβαλάρη στα τριάντα ένα μου. Παντρεύτηκα την Μπρουκ στα είκοσι πέντε και πήρα μια καλή φωτογραφική μηχανή και μπορούσα να έχω τα μέσα να φωτογραφίζω και να τις τυπώνω. Αυτές ήταν η μόνη δημιουργική διέξοδος που είχα αυτά τα χρόνια μέχρι τον Ξένοιαστο Καβαλάρη. Δεν κουβάλησα φωτογραφική μηχανή ξανά.»

 

«Ήθελε να τον θυμούνται σαν σπουδαίο φωτογράφο», λέει η κόρη του Μαρίν, η οποία βρήκε τις ξεχασμένες φωτογραφίες στο σπίτι του μακαρίτη πατέρα της.

 

Double Standard
Double Standard, 1961, Λος Άντζελες.

 

Άικ και Τίνα Τέρνερ
Άικ και Τίνα Τέρνερ, 1965.

 

• • •

 

ΤΟ ΡΗΤΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Όταν η ίδια η ζωή μοιάζει τρελή, ποιος γνωρίζει πού βρίσκεται η παραφροσύνη; Ίσως το να είσαι υπερβολικά πρακτικός είναι παραφροσύνη. Να παραδίνεσαι στα όνειρα — αυτό μπορεί να είναι παραφροσύνη. Υπερβολική εχεφροσύνη μπορεί να είναι παραφροσύνη — και η παραφροσύνη όλων: να βλέπεις τη ζωή όπως είναι, και όχι όπως θα έπρεπε να είναι! 

 

— Μιγκέλ Θερβάντες, Δον Κιχώτης