ΠΑΝΤΑ ΑΠΟΡΟΥΣΑ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ που έβλεπαν τον «Ιησού από τη Ναζαρέτ» και τα «Πάθη του Χριστού» χωρίς να βαριούνται.
Οι αγαπημένες μου πασχαλινές ταινίες ήταν πάντα χολιγουντιανά βιβλικά έπη του ‘50 ή του ‘60 που έπαιζαν κάτι μεσημέρια Μεγάλης Τρίτης ή χαράματα – τα έβλεπα παιδί πάντα μέσα σε μια παραζάλη βαρεμάρας και πάθαινα μια ανεξήγητη έξαψη. Συνήθως απεικόνιζαν ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη. Κάποιες ήταν εξ ολοκλήρου γυρισμένες σε στούντιο της Τσινετσιτά. Ξαναείδα κάποια αποσπάσματα στο ΥouΤube πρόσφατα και κατάλαβα τι με γοήτευε.
Μου άρεσαν οι πρωταγωνίστριες – η Δαλιδά, η Μεσσαλίνα, η Εσθήρ· εξωτικές φαμ φατάλ ντυμένες με αραχνοΰφαντους χιτώνες και χρυσά κοσμήματα. Συχνά ερωτεύονται έναν χριστιανό και μετανοούν αλλά πρώτα έχουν προλάβει να κυλιστούν στον υπέροχο βούρκο της αμαρτίας.
Σε ένα φεγγαρόφωτο ξέφωτο η βασίλισσα στολισμένη με χρυσαφικά χορεύει ημίγυμνη σχεδόν σε έκσταση. Τα μάτια της μοιάζουν με κάρβουνα. Από πίσω οι παγανιστές γιορτάζουν υπό των ήχο των τυμπάνων. Το κάλεσμα της σάρκας λυγίζει τον Γιούλ Μπρίνερ που υποδύεται τον σοφό Σολομώντα αλλά ο Θεός τους εκδικείται, γκρεμίζει ναούς, γίνονται λιμοί και καταποντισμοί, ο λαός εξεγείρεται. Όλα βέβαια φτιάχνουν όταν η Τζίνα ασπάζεται τον χριστιανισμό, ντύνεται σεμνά και κοιτά το πάτωμα με μάτια υποταγής.
Σε αυτές τις ταινίες οι βάρβαροι παγανιστές, οι περισσότεροι βαμμένοι με φούμο, περνάνε υπέροχα: τρώνε σταφύλια, ψήνουν σε σούβλες, βάφουν τα νύχια τους και ζουν την καλύτερή τους ζωή, συχνά μέσα σε σκηνικά που σήμερα μοιάζουν ευτελή.
Ψάχνοντας βρήκα και τον λόγο για όλο αυτόν τον διάχυτο αισθησιασμό και την αγάπη για αμαρτία: Στη δεκαετία του '50 και του '60 οι θρησκευτικές ιστορίες ήταν ένας εύκολος τρόπος να δικαιολογηθεί το σεξ και η βία στην οθόνη.
Με ένα γρήγορο ψάξιμο είδα πως η μόνη από αυτές τις ταινίες που θα παιχτεί φέτος στην ελληνική τηλεόραση –πρόκειται για μια από τις ποιοτικές ταινίες του είδους– είναι «Ο Χιτών» του 1953.
Ταινίες όπως οι φαντασμαγορικές «Δέκα εντολές», «Ο Σολομών και η Βασίλισσα του Σαβά», «Η Εσθήρ και ο Βασιλιάς» με την Τζόαν Κόλινς παιδούλα, «Ο Δημήτριος και οι Μονομάχοι» και φυσικά το «The last days of Sodom and Gomorrah» (δεν είμαι καν σίγουρη αν αυτή η ταινία έχει παίξει στην ελληνική τηλεόραση, αν και κάποιοι φίλοι τη θυμούνται ως «Σόδομα και Γόμορα») δεν αποτελούν πια μέρος του τηλεοπτικού προγράμματος.
Το απόλυτο αγαπημένο μου είναι «Ο Σολομών και η Βασίλισσα του Σαβά» που γυρίστηκε το 1959. Έχω χρόνια να τη δω στην τηλεόραση αλλά νομίζω πως παιζόταν κυρίως μετά τα μεσάνυχτα στην ΕΡΤ.
Η Τζίνα Λολομπρίτζιτα είναι η αμαρτωλή Βασίλισσα του Σαβά. Στο πρόσωπο της ενσαρκώνεται κάθε οριενταλιστικό στερεότυπο: Η βασίλισσα έχει παπαγάλους, ευνούχους και χαρέμι και νικάει στις μάχες χτυπώντας τους εχθρούς της με ένα μαστίγιο στο πρόσωπο. Το highlight της ταινίας είναι ένα πάρτι γονιμότητας αφιερωμένο στη θεότητα του φεγγαριού Ra Gong/Almaqah.
Σε ένα φεγγαρόφωτο ξέφωτο η βασίλισσα στολισμένη με χρυσαφικά χορεύει ημίγυμνη σχεδόν σε έκσταση. Τα μάτια της μοιάζουν με κάρβουνα. Από πίσω οι παγανιστές γιορτάζουν υπό των ήχο των τυμπάνων.
Το κάλεσμα της σάρκας λυγίζει τον Γιούλ Μπρίνερ που υποδύεται τον σοφό Σολομώντα αλλά ο Θεός τους εκδικείται, γκρεμίζει ναούς, γίνονται λιμοί και καταποντισμοί, ο λαός εξεγείρεται. Όλα βέβαια φτιάχνουν όταν η Τζίνα ασπάζεται τον χριστιανισμό, ντύνεται σεμνά και κοιτά το πάτωμα με μάτια υποταγής.
Φυσικά δεν θα μπορούσαν να πάνε και όλα καλά – κάπως θα πρέπει να τιμωρηθεί η αστεφάνωτη παστρικιά παγανίστρια. Στο τέλος της ταινίας υποταγμένη και ντυμένη περιμένει να γίνει μανούλα αλλά γυρνά μόνη της να γεννήσει στο βασίλειο του Σαβά γιατί, όπως εξηγεί στον Σολομώντα, το έχει κάνει τάμα. Αποχωρεί κυρία, με το κεφάλι ψηλά και δάκρυα στα μάτια.
Solomon and Sheba, 1959
