ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ, αλλά ταυτόχρονα και πολύ γρήγορα, λόγω των πολύ προβοκατόρικων και ξεκάθαρα ακροδεξιών ξεσπασμάτων του, ο Κάνιε Γουέστ μετατρέπεται σε έναν αντι-Μίδα. Ό,τι αγγίζει παύει να έχει αξία, καταφέρνοντας ακόμα και τον χρυσό να τον μετατρέψει αμέσως σε άνθρακα.
Μετά τη Vogue, την Adidas και πολλές άλλες εταιρείες και φυσικά πρόσωπα που δημόσια τον έχουν αποκηρύξει ή έχουν διακόψει τις εμπορικές τους συμφωνίες μαζί του, μετά κι από την αναστολή των λογαριασμών του σε Instagram και Twitter, σειρά έχει η ίδια η μουσική βιομηχανία που τον ανέδειξε και που τώρα προσπαθεί να διαχειριστεί την πτώση του.
Το Spotify, η Universal και η Sony αποκηρύσσουν μεν τα αντισημιτικά σχόλια του 45χρονου ράπερ, διατηρούν όμως τα τραγούδια του στις πλατφόρμες τους διαθέσιμα για ακρόαση.
Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Spotify, Daniel Ek, δήλωσε, ερωτώμενος σχετικά, ότι δεν παραβιάζει με τα τραγούδια του τις πολιτικές εναντίον του «λόγου που παρακινεί σε μίσος». Σύμφωνα με την απάντηση του Ek στο πρακτορείο Reuters, αν τα «απλώς απαίσια σχόλια» του Γουέστ βρίσκονταν σε κάποιο podcast ή εμπεριέχονταν γενικά σε κάποια ηχογράφηση, τότε θα είχαν απομακρυνθεί από την πλατφόρμα.
Ο Κάνιε Γουέστ παρακινεί σαφώς σε θανάσιμη βία με tweets που αναφέρουν συγκεκριμένα τη φράση «θάνατος στους Εβραίους».
Με τον ίδιο τρόπο απάντησαν οι επί μακρόν συνέταιροι του ράπερ, Universal και Sony Music, οι οποίες αποκήρυξαν και αυτές με τη σειρά τους τις αντισημιτικές του δηλώσεις, χωρίς όμως να προβούν σε περαιτέρω οικονομικές και εμπορικές ενέργειες, που να επικυρώνουν έμπρακτα την απόσταση που θέλουν να κρατήσουν από τον μουσικό.
Την ίδια ώρα λοιπόν που διαφωνούν με τα σχόλια του Γουέστ, συνεχίζουν να εισπράττουν κανονικά έσοδα από τη μουσική του, ωθώντας πολλούς να τους ζητούν να σταθούν με συνέπεια και ευθύνη απέναντι στο κοινό τους.
Μεταξύ αυτών που αντέδρασαν ήταν ο Διευθύνων Σύμβουλος της Endeavor, μιας εταιρείας πολυμέσων που, μεταξύ άλλων, μεταδίδει το UFC, Ari Emanuel, ζητώντας τους με δήλωσή του στους Financial Times να «μιλήσουν και να αναλάβουν δράση» εναντίον του Ye, όπως έχει μετονομαστεί τα τελευταία χρόνια ο Κάνιε Γουέστ.
«Ο Γουέστ δεν είναι ένα απλό πρόσωπο» είπε, «είναι ένα είδωλο της ποπ με εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως. Και μεταξύ αυτών υπάρχουν νέοι άνθρωποι, των οποίων οι απόψεις βρίσκονται υπό διαμόρφωση». Οι εμπορικοί εταίροι του Γουέστ «προσφέρουν ένα ακροατήριο στο απατηλό μίσος» του καλλιτέχνη, σύμφωνα με τον Emanuel.
«Δεν πρέπει να υπάρξει καμία ανοχή για τον αντισημιτισμό του Γουέστ. Αυτή είναι μια ιστορική στιγμή, όπου το στοίχημα είναι πολύ μεγάλο για τις αξίες μας. Γι’ αυτό είναι κομβικό να τις υπερασπιζόμαστε ανοιχτά και να τις ενσαρκώνουμε στις ζωές μας. Η σιωπή και η αδράνεια δεν μπορούν να είναι οι επιλογές μας» τόνισε.
Από την πλευρά του ο Γουέστ αμύνθηκε, λέγοντας ότι «σε έναν κόσμο που οι συντηρητικές απόψεις θεωρούνται αμφιλεγόμενες, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι έχουμε το δικαίωμα να εκφραζόμαστε ελεύθερα». Οι συντηρητικές βέβαια απόψεις της εποχής μας, εδώ και πολλά χρόνια έχουν μετατοπιστεί πολύ μακριά από αντισημιτικές θέσεις, μια κοινή κατάκτηση του δυτικού κόσμου μετά από το Ολοκαύτωμα.
David Irving και πατέρας Πλεύρη
Ο Κάνιε Γουέστ, εν αγνοία του, θυμίζει την άνοδο και την πτώση του David Irving, κι αν σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να του μοιάσει επιστημονικά, με την απήχησή του μπορεί να πετύχει εκεί που ο Άγγλος ιστορικός απέτυχε.
Ο συγκεκριμένος αρνητής του Ολοκαυτώματος έχασε το επιστημονικό του κύρος, όταν αποδείχτηκε ότι ήταν όντως ρατσιστής και αντισημίτης από αγγλικό δικαστήριο, σε μια αποτυχημένη προσπάθειά του να ασκήσει δίωξη για συκοφαντική δυσφήμιση εναντίον της Αμερικανίδας ιστορικού Deborah Lipstadt και του εκδοτικού οίκου Penguin Books.
Τότε αρκετοί προοδευτικοί πολίτες, με εμβληματικότερο αυτών τον Christopher Hitchens, υπερασπίστηκαν το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης του Irving. Όμως δεν χρειάζεται να πάμε τόσο μακριά.
Το ίδιο είχε συμβεί και με την ελληνική περίπτωση του πατέρα Πλεύρη, όταν δικάστηκε για το βιβλίο του «Οι Εβραίοι», όπου είχε ανοίξει μια δημόσια συζήτηση σχετικά με το αν μπορεί να καταφέρεται εναντίον των Εβραίων και κατά πόσον μια τέτοια ενέργεια παρακινεί σε βία εναντίον τους.
Στην περίπτωση όμως του Κάνιε Γουέστ τα πράγματα είναι λίγο πιο ξεκάθαρα, όμως και πιο επικίνδυνα, όπως κατάλαβε έγκαιρα ο Ari Emanuel. Ο Κάνιε Γουέστ παρακινεί σαφώς σε θανάσιμη βία με tweets που αναφέρουν συγκεκριμένα τη φράση «θάνατος στους Εβραίους». Κι ίσως η απαίτηση μόνο από εμπορικούς ομίλους να αναλάβουν δράση εναντίον του Γουέστ να είναι πολύ ήπια, όταν θα έπρεπε να αναλάβει κανονικά δράση η πολιτεία.
