Η ΒΟΥΛΕΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΗΝ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ Ζέττα Μακρή κατήγγειλε ότι ένας δημοσιογράφος και ιδιοκτήτης Μέσων την εκβίαζε προκειμένου να μη γράφει/αναφέρει επικριτικά σχόλια εναντίον της από τα μέσα ενημέρωσης στα οποία εργάζεται ή έχει στην ιδιοκτησία του. Η κ. Μακρή ανέφερε τον εκβιασμό στην αστυνομία, η αστυνομία προσημείωσε 5.000 ευρώ τα οποία έδωσε η βουλευτής στον δημοσιογράφο, και λίγο μετά την παράδοση των χρημάτων εκείνος συνελήφθη. Αρχικά, όπως κατήγγειλε η κ. Μακρή, της είχε ζητήσει 15.000 ευρώ, τελικά δέχθηκε 10.000 ευρώ και σε δόσεις. Ο δημοσιογράφος οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη και σίγουρα έχει μεγάλο δικαστικό δρόμο μπροστά του. Μια αξιοσημείωτη λεπτομέρεια: ο δημοσιογράφος είναι ένας από τους βραβευμένους του χώρου, τον περασμένο Απρίλιο τιμήθηκε από την υπηρεσία Silver Alert της οργάνωσης Γραμμή Ζωής για «την αφοσίωσή του στους κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας και το ήθος του»! Σίγουρα ο σουρεαλισμός περισσεύει στη χώρα.
Δεν γνωρίζω αν είναι αθώος ή ένοχος, θα αποδειχτεί αυτό δικαστικά, αυτό που γνωρίζω είναι ότι όσοι δημοσιογράφοι κινούνται στη σχετικά μικρή κοινωνία του Βόλου –από όπου και η καταγωγή του συγκεκριμένου δημοσιογράφου− δεν εντυπωσιάστηκαν από αυτή την ιστορία, γνώριζαν και, από ό,τι έλεγαν, δεν τους προκάλεσε καμία έκπληξη η εξέλιξή της. Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν κανένας στοιχειωδώς υποψιασμένος δημοσιογράφος σε όλη τη χώρα δεν έπεσε από τα σύννεφα, για να επικαλεστούμε τη γνωστή φράση-κλισέ. Σχεδόν όλοι γνωρίζουν, για την ακρίβεια όλοι γνωρίζουμε, ότι υπάρχουν δημοσιογράφοι οι οποίοι επιδιώκουν τον παράνομο πλουτισμό με διαφόρου τύπου εκβιασμούς. Είναι ένα «κοινό μυστικό», το οποίο παραμένει μυστικό για τους παροικούντες τη δημοσιογραφική Ιερουσαλήμ εκτός των άλλων και επειδή είναι δύσκολο να αποδειχτεί. Κανένας εκβιαστής δεν αφήνει εύκολα ίχνη, αποδείξεις και ντοκουμέντα, εκτός και αν κάνει ένα μοιραίο λάθος.
Υπάρχουν δημοσιογράφοι-εκβιαστές που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ψιλικατζήδες», με την έννοια ότι τα προϊόντα των εκβιασμών τους είναι μικρά σχετικά ποσά, αλλά υπάρχουν και αυτοί που έχουν πολύ μεγαλύτερες οικονομικές φιλοδοξίες και συνήθως τα καταφέρνουν, αποκτώντας τεράστιες περιουσίες.
Το συγκεκριμένο συμβάν, ανεξάρτητα από την πορεία που θα έχει, αναδεικνύει μια δυσώδη πλευρά της δημοσιογραφίας, η οποία είναι τόσο παλιά όσο και η ιστορία της, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς. Στο βιβλίο «Χρήμα» ο Εμίλ Ζολά περιγράφει κάποιες ιστορίες με δημοσιογράφους της εποχής οι οποίοι συναλλάσσονται οικονομικά με τραπεζίτες, χρηματιστές και πολιτικούς, από τους οποίους ζητάνε χρήματα για να μην αποκαλύψουν στοιχεία εναντίον τους ή για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Όλα αυτά συμβαίνουν το ιδιαίτερα μακρινό 1891!
Τέτοιου είδους φαινόμενα δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν από τη δική μας χώρα, παρότι είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που αποκαλύπτονται οι δημοσιογράφοι οι οποίοι λειτουργούν με αυτό τον τρόπο. Πώς, άλλωστε, να αποδειχτεί ότι ένας πρωτοσέλιδος τίτλος που απειλεί συγκεκριμένο πρόσωπο με αποκαλύψεις αποτελεί μέσο εκβιασμού και απειλή προς αυτόν στον οποίο απευθύνεται; Πώς να καταλάβεις ότι ένα υμνητικό σχόλιο για έναν πολιτικό ή έναν επιχειρηματία κρύβει σκοπιμότητες τέτοιου είδους; Όταν μάλιστα ο εκβιαζόμενος υποκύπτει και οι σχετικές απειλές εξαφανίζονται και δεν έχουν καμία συνέχεια οι όποιες αποκαλύψεις; Μπορεί ακόμα να συμβεί το εξής: ένας δημοσιογράφος να φύγει από τη ζωή και να εκπλαγούμε από το μέγεθος της περιουσίας που είχε αποκτήσει κάνοντας αυτήν τη δουλειά, αλλά να είναι σχεδόν αδύνατον να αποδείξουμε ότι αυτό οφείλεται σε εκβιασμούς που έκανε. Κι ας το θεωρούμε δεδομένο.
Υπάρχουν δημοσιογράφοι-εκβιαστές που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ψιλικατζήδες», με την έννοια ότι τα προϊόντα των εκβιασμών τους είναι μικρά σχετικά ποσά, αλλά υπάρχουν και αυτοί που έχουν πολύ μεγαλύτερες οικονομικές φιλοδοξίες και συνήθως τα καταφέρνουν, αποκτώντας τεράστιες περιουσίες. Μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις εκβιαστών δημοσιογράφων που αποκαλύφθηκαν και καταδικάστηκαν αμετάκλητα είναι αυτή του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, ιδιοκτήτη εφημερίδων και τηλεοπτικού σταθμού, ο οποίος εκβίαζε οικονομικά ισχυρούς παράγοντες της χώρας. Το 2016 σχηματίστηκε μια μεγάλη δικογραφία με ονόματα δημοσιογράφων που κατείχαν ειδησεογραφικές ιστοσελίδες οι οποίοι, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, εκβίαζαν πολιτικούς −και όχι μόνο− για να τους καλύπτουν, να παίρνουν κρατική διαφήμιση κ.ο.κ. Δεν μάθαμε ποτέ ποια ήταν η δικαστική τύχη τους, όπως συμβαίνει συνήθως.
Αν το πρόβλημα είχε λύση, αυτή θα έπρεπε να αναζητηθεί στον ίδιο τον κλάδο των δημοσιογράφων. Οι ίδιοι οφείλουν να καταγγέλλουν και να αποκαλύπτουν τέτοια φαινόμενα, οι ίδιες οι δημοσιογραφικές ενώσεις να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση, για την προστασία του ίδιου του επαγγέλματος. Σε μια ανακοίνωσή της η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας διευκρίνισε ότι ο καταγγελλόμενος για εκβιασμό δεν είναι μέλος της∙ ενδιαφέρον, αλλά δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Θα μπορούσε και να είναι και μέλος της. Προτάσεις και πρωτοβουλίες για περιορισμό του φαινομένου χρειάζονται…
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO
