(Προσοχή, περιέχει spoilers)
Η ΜΑΡΘΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΜΠ στο Λονδίνο και ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός. Ένα απόγευμα εμφανίζεται στη βάρδια της ένας ταλαιπωρημένος μεσήλικας, ο Ντόνι. Μοιάζει αναστατωμένος κι εκείνη από ευγένεια τον κερνάει ένα τσάι. Αυτή η κίνηση ανοίγει το κουτί της Πανδώρας: ο Ντόνι εμφανίζεται κάθε απόγευμα στη δουλειά της, τη βομβαρδίζει με χιλιάδες e-mails με ακατάληπτο, τρομακτικό περιεχόμενο, την παίρνει από πίσω τα βράδια. Αυτή τον φοβάται και τον λυπάται ταυτόχρονα. Δεν τον καταγγέλλει. Ακόμα και όταν ανακαλύπτει πως έχει καταδικαστεί και φυλακιστεί για stalking και παρενόχληση, δεν κάνει κάτι σε μια πράξη αυτοσαμποταρίσματος που θυμίζει σχεδόν μαζοχισμό.
Ο Ντόνι εμφανίζεται στις παραστάσεις που συμμετέχει, παρενοχλεί τους γονείς της με ατελείωτα απειλητικά τηλεφωνήματα, επιτίθεται βίαια στον άντρα που της αρέσει, κάνει τη ζωή της μια κόλαση. Και πάλι η Μάρθα, αν και απόλυτα δυστυχισμένη και τρομαγμένη, κάνει ελάχιστα πράγματα για να τον διώξει. Στο περίφημο τέταρτο επεισόδιο της σειράς αποκαλύπτεται και το γιατί: κάποια χρόνια πριν, ούσα νεαρή φοιτήτρια δραματικής σχολής, ένας καταξιωμένος σεναριογράφος, χρησιμοποιώντας τη δουλειά ως δικαιολογία, την εκμεταλλεύτηκε και τη βίασε ‒ κάτι που βλέπουμε στην οθόνη με ανατριχιαστική λεπτομέρεια. Αυτή η τραυματική εμπειρία την έχει στοιχειώσει, κάνοντάς τη να αδυνατεί να προχωρήσει στη ζωή της.
Και ο ίδιος ο χαρακτήρας του Ντόνι πάει κόντρα σε κάθε αξίωμα παραδοσιακού ανδρισμού: είναι πολύ ευάλωτος, είναι ευαίσθητος, φοβάται, η αυτοεκτίμησή του είναι στα τάρταρα, υποτίθεται ότι είναι κωμικός, αλλά κλαίει στη σκηνή και μιλάει για τον βιασμό του, δεν είναι σίγουρος για τη σεξουαλικότητά του, αυτοσαμποτάρεται ανελέητα, είναι θύμα.
Αυτή είναι η πλοκή του «Baby Reindeer», της «ανατριχιαστικής» νέας σειράς του Netflix που έχει γίνει η νέα απόλυτη παγκόσμια επιτυχία του Νetflix. Mε μία διαφορά: οι ρόλοι είναι αντεστραμμένοι. Ο Ντόνι είναι ο ευαίσθητος πρωταγωνιστής και η Μάρθα αυτή που τον παρενοχλεί. Δεν μοιάζει διαφορετικό το σενάριο τώρα;
Η σειρά είναι εξαιρετική ‒ τίποτα δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο, όλα κινούνται σε αποχρώσεις του γκρι, η απόσταση μεταξύ λαγνείας και αηδίας, συναίνεσης και πόνου δεν είναι ποτέ ξεκάθαρη. Η ιστορία είναι αληθινή (τα social media έχουν γεμίσει με θεωρίες συνωμοσίας για την αληθινή ταυτότητα του βιαστή και της stalker) και έχει συμβεί στον δημιουργό και πρωταγωνιστή της σειράς Richard Gadd. Κι όμως, ούτε το σενάριο ούτε το ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία κάνουν το «Baby Reindeer» τόσο επιτυχημένο ή να προκαλεί τέτοιο σοκ στους θεατές.
Αυτό που εκπλήσσει είναι ότι ο πρωταγωνιστής είναι άντρας που παρενοχλείται από μια γυναίκα και άντρας που βιάζεται από έναν άλλον άντρα. Ο δε βιασμός δεν υπονοείται, τον βλέπουμε στην οθόνη και είναι προμελετημένος, καθώς ο βιαστής του έχει φροντίσει να καλλιεργήσει μια ολόκληρη σχέση με το θύμα του, το οποίο βρίσκεται σε μια άκρως ευάλωτη στιγμή.
Και ο ίδιος ο χαρακτήρας του Ντόνι πάει κόντρα σε κάθε αξίωμα παραδοσιακού ανδρισμού: είναι πολύ ευάλωτος, είναι ευαίσθητος, φοβάται, η αυτοεκτίμησή του είναι στα τάρταρα, υποτίθεται ότι είναι κωμικός, αλλά κλαίει στη σκηνή και μιλάει για τον βιασμό του, δεν είναι σίγουρος για τη σεξουαλικότητά του, αυτοσαμποτάρεται ανελέητα, είναι θύμα.
Δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που είδα έναν τέτοιο πρωταγωνιστικό ανδρικό χαρακτήρα σε mainstream επιτυχημένη σειρά. Οι ρόλοι εδώ είναι «ανάποδοι» και μάλλον εδώ οφείλεται και το σοκ του κοινού: ο άντρας προβάλλεται ως το απόλυτο κατατρεγμένο θύμα.
