ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ αρκετές συναυλίες ή εκδηλώσεις κάθε είδους που γίνονται αυτές τις μέρες ανά τη Δύση έχουν γενικό ή «γενόσημο» (generic) τίτλο «συναυλία ειρήνης» ή «συναυλία για την ειρήνη» (peace concert ή benefit). Η μεγάλη «αντιπολεμική» συναυλία με δημοφιλή γερμανικά γκρουπ που έγινε την Κυριακή στην Πύλη του Βραδεμβούργου είχε τίτλο απλώς «Ο ήχος της ειρήνης», ήταν όμως περίπου αυτονόητο ότι διοργανώθηκε ενάντια στη ρωσική εισβολή και υπέρ του ουκρανικού λαού, συγκεντρώνοντας δώδεκα εκατομμύρια ευρώ που θα διατεθούν ως ανθρωπιστική βοήθεια.
Είναι αλήθεια ότι από τη στιγμή που η μεγάλη «συναυλία ειρήνης» που θα γίνει την ερχόμενη Τρίτη στα Προπύλαια δεν φαίνεται να έχει τέτοιες φιλανθρωπικές (benefit) φιλοδοξίες, θα μπορούσε να περιέχει κάπου στην αφίσα, αν όχι στον τίτλο της, το όνομα της χώρας που η άγρια στρατιωτική επίθεση εναντίον της προκάλεσε τη διεξαγωγή αυτής της συναυλίας. Αντ’ αυτού, υπάρχει μόνο στο δελτίο Τύπου, έτσι, για το ξεκάρφωμα, χαμένο ανάμεσα σε βρεφικές κοινοτοπίες (όπως το σλόγκαν της αφίσας, «ειρήνη είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση»): «όταν κερδίζει ο πόλεμος, χάνει η ζωή», «τραγουδάμε όλοι μαζί για την ειρήνη, για να σταματήσει η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και για να σιγήσουν τα όπλα».
Είναι αλήθεια ότι όσο και να τραγουδάς για την ειρήνη, δεν σταματά ο πόλεμος (ή οι πόλεμοι γενικώς), ειδικά αν δεν τολμάς καν να τον αποκαλέσεις με το όνομά του.
Είναι αλήθεια ότι όσο και να τραγουδάς για την ειρήνη, δεν σταματά ο πόλεμος (ή οι πόλεμοι γενικώς), ειδικά αν δεν τολμάς καν να τον αποκαλέσεις με το όνομά του. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι η συγκεκριμένη συναυλία μοιάζει να αποπνέει, συγχρόνως με την αντιπολεμική, και μια, πλαγίως έστω, αντιπολιτευτική διάθεση. Από την άλλη πλευρά, τι να πει κανείς για όλους εκείνους που επιτίθενται με τόσο λυσσαλέο τρόπο σε μια συναυλιακή εκδήλωση στο κάτω-κάτω, μοιράζοντας δεξιά και αριστερά χαρακτηρισμούς του τύπου «πουτινόφιλοι», «πουτινόδουλοι» και τα συναφή και εγκαλώντας κόσμο ακόμα και για «εσχάτη προδοσία»; (Ναι, εκεί έχει φτάσει η παράνοια ορισμένων.) Σιγά που δεν θα μπλέκαμε και τη δύσμοιρη Ουκρανία στα μικροπολιτικά πάθη, στους διαρκείς διχασμούς, στην εχθροπάθεια και στην αβάσταχτη εσωστρέφειά μας.
Μια συναυλία είναι, ας κάνουν και άλλοι, με πιο συγκεκριμένη και με πιο υπεύθυνη ατζέντα, δεν θα σκοτωθούμε και γι’ αυτό. Ας πούμε ότι είναι μια ευκαιρία να βγει ο κόσμος και να δει δωρεάν τους αγαπημένους του τραγουδιστές (γούστα είναι αυτά, δεν κρίνουμε, και η αλήθεια είναι ότι στη συναυλία εκπροσωπείται ένα ευρύτατο φάσμα ερμηνευτών). Από τον Νταλάρα και τον Μητσιά μέχρι τον Εισβολέα και τον Θανάσιμο, όσο ανάρμοστα κι αν μοιάζουν τα ονόματά τους στο συγκεκριμένο «αντιπολεμικό» πλαίσιο. Τι να κάνουν κι αυτοί; Να αλλάξουν το καλλιτεχνικό τους brand μόνο και μόνο επειδή βρέθηκαν να συμμετέχουν σε μια «συναυλία ειρήνης»; Έχουν παίξει άλλωστε κατά καιρούς σε ξένα αλλά και σε εγχώρια αντιπολεμικά events σχήματα με πολύ πιο άγρια και απειλητικά ονόματα.
