ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑ με τους γκέι, έχω και συνεργάτες γκέι, αλλά… Βασικά σε αυτή την περίπτωση δεν θα διαβάσετε κάτι πέρα από το «αλλά». Όταν ο Αλέξανδρος Διακοσάββας μου είπε ότι θα ήθελε να του καταθέσω την εμπειρία μου ως εργαζόμενου σε ένα γραφείο όπου οι στρέιτ δεν αποτελούν την απόλυτη πλειοψηφία, τον κοίταξα με περιέργεια, γιατί δεν κατάλαβα αρχικά τι ακριβώς ήθελε να γράψω.
Όπως προείπα, δεν είχα ποτέ «αλλά» όσον αφορά τα πιστεύω μου και τη σχέση μου και με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Υπήρξα πάντοτε υποστηρικτής της, και μάλιστα μέσα από αυτήν τη στήριξη που της προσέφερα κατά καιρούς στα social media ένιωσα και γω κάποια μικρά ψήγματα του τυφλού μίσους που αντιμετωπίζουν στο διαδίκτυο και, φυσικά, στον «πραγματικό κόσμο».
Μέσα από αυτά συνειδητοποίησα ότι, όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα, οι αγώνες τους για ισότητα και ισονομία είναι οι αγώνες όλων των προοδευτικών πολιτών που ασφυκτιούμε από τον συντηρητισμό της ελληνικής κοινωνίας.
Τα σεξιστικά σχόλια και οι σεξιστικοί χαρακτηρισμοί πήγαιναν κι έρχονταν σε οποιοδήποτε ποστ έκανα και υποστήριζε τους γάμους ομοφύλων ή σατίριζε την τοξική αρρενωπότητα που ερχόταν σε αντίθεση ό,τι δεν ανταποκρινόταν στα «αρσενικά πρότυπα», ακόμα και αν ήξεραν ότι είμαι στρέιτ.
Το 2024 θα είχαμε ιπτάμενα αμάξια, που λέει το meme, αντ’ αυτού στο γραφείο τον τελευταίο καιρό συζητάμε για τα αυτονόητα, δηλαδή για το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στον γάμο και την τεκνοθεσία.
Αντί για τις κλασικές, αθλητικές συζητήσεις που έκανα με τους συναδέλφους μου στις προηγούμενες δουλειές, τώρα μιλάμε για αρνητικές και θετικές ψήφους που υπολογίζουμε για να δούμε αν θα υπερψηφιστεί το επίμαχο νομοσχέδιο, και τα ονόματα ποδοσφαιριστών που έπαιξαν καλά ή χάλια τώρα έχουν αντικατασταθεί από αυτά των βουλευτών που θα απέχουν ή θα ψηφίσουν θετικά ή αρνητικά.
Πάντα ήμουν σύμμαχος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, αλλά μέσα από την καθημερινή μου συνεργασία με τα ενεργά μέλη αυτής της κοινότητας κατανόησα βαθύτερα τους προβληματισμούς και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και αφορούν είτε νομικά ζητήματα που προκύπτουν επειδή οι «πατρίς θρησκεία οικογένεια» συμπολίτες μας τους στερούν δικαιώματα είτε τις άπειρες προκαταλήψεις που υπομένουν στην καθημερινότητά τους και τους κάνουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Μέσα από αυτά συνειδητοποίησα ότι, όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα, οι αγώνες τους για ισότητα και ισονομία είναι οι αγώνες όλων των προοδευτικών πολιτών που ασφυκτιούμε από τον συντηρητισμό της ελληνικής κοινωνίας. Έναν συντηρητισμό που πάντα υπήρχε, απλώς είχε αράξει για λίγο στο background και τώρα, με αφορμή το επερχόμενο νομοσχέδιο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, σύμμαχό της την άνοδο της ακροδεξιάς, που αριθμεί πλέον τρία κόμματα στο Κοινοβούλιο, φαίνεται να επιστρέφει με δριμύτητα.
«Είναι φοβερό που ακόμα πρέπει να παλεύουμε γι’ αυτές τις μαλακίες», που έλεγε και ένα πανό για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+, όμως πρέπει.
Ο Γιώργος Τσαγκόζης είναι δημοσιογράφος, συνεργάτης και φίλος ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
