ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ μετά την πρεμιέρα του «Dahmer - Monster: The Jeffrey Dahmer Story», που παρά τον σόλοικο τίτλο, τον μονολιθικό τόνο και την αγρίως αμφιλεγόμενη διαχείριση του θέματός του, αποτελεί ήδη μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του Netflix, ο αρχιμάστορας της πλατφόρμας Ράιαν Μέρφι παρέδωσε πριν από λίγες μέρες στην κυκλοφορία ένα ακόμα φιλόδοξο δημιούργημά του, φιλοδοξώντας να ξεχαστούν οι χλιαρές εντυπώσεις που είχαν αφήσει προηγούμενες παραγωγές του όπως το «Feud» ή το «Hulston».
H σειρά εξετάζει ακροθιγώς στην πορεία σύγχρονες αλλά και αρχέγονες πληγές όπως η διαρκής παρακολούθηση, ο εξευγενισμός (gentrification), οι προνομιούχες κλειστές κοινότητες, η απληστία, η ζήλια, ο ανταγωνισμός, η παράνοια, οι ταξικές και φυλετικές προκαταλήψεις.
Όπως και η σειρά για τον Τζέφρι Ντάμερ, κι εδώ σε ένα πρώτο επίπεδο έχουμε μια σειρά δραματοποιημένου true crime που βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, αλλά το «The Watcher» είναι εντελώς άλλου παπά ευαγγέλιο – λιγότερο νοσηρό και μουντό, πιο εύπεπτο και πιο ιλουστρασιόν, συγχρόνως όμως πιο ανοιχτό και πιο ενδιαφέρον στην οπτική του.
Όχι ότι λείπουν τα κόλπα και τα κλισέ (αισθητικά και σεναριακά) που μαστίζουν τις παραγωγές που φέρουν την υπογραφή του Ράιαν Μέρφι, αν όμως παρ’ όλα αυτά εγκαταλείψει κανείς τις ενστάσεις και παρασυρθεί εξαρχής –με τη βοήθεια ενός εκλεκτού καστ πρώτων και δεύτερων ρόλων– στην περιστρεφόμενη πλοκή και τις καραμπινάτες ανατροπές του, το πιο πιθανό είναι να κολλήσει ως το τέλος. Με το ρίσκο να απογοητευτεί από την έλλειψη ξεκάθαρων απαντήσεων.
Ούτε όμως και η αληθινή ιστορία ενός ζευγαριού με δύο παιδιά που αποφάσισαν το 2014 να μετακομίσουν από την πόλη της Νέας Υόρκης σ' ένα μεγαλειώδες και ιδανικό σπίτι σε ένα ειδυλλιακό μακρινό προάστιο του Νιου Τζέρσι για να συναντήσουν εκεί τον τρόμο, είχε ξεκάθαρο τέλος.
Η ταυτότητα του «watcher» που τους τρομοκρατούσε δεν αποκαλύφθηκε ποτέ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 2018, η μυστηριώδης ιστορία του «στοιχειωμένου» αυτού σπιτιού έγινε ευρέως γνωστή μετά από ένα μακροσκελές ρεπορτάζ / αφήγημα που δημοσιεύτηκε στο New York και έγινε viral.
Πάνω στο κομμάτι αυτό βασίστηκε η σειρά, διατηρώντας όμως μόνο τον κεντρικό πυρήνα πριν αμοληθεί στο πεδίο της μυθοπλασίας και των αυθαίρετων ανατροπών, εξετάζοντας ακροθιγώς στην πορεία σύγχρονες αλλά και αρχέγονες πληγές όπως η διαρκής παρακολούθηση, ο εξευγενισμός (gentrification), οι προνομιούχες κλειστές κοινότητες, η απληστία, η ζήλια, ο ανταγωνισμός, η παράνοια, οι ταξικές και φυλετικές προκαταλήψεις.
Η παρουσία της Μία Φάροου αποτελεί μια από τις πονηρές αναφορές της σειράς στο «Μωρό της Ρόζμαρι», ο χαρακτήρας της όμως, όπως και οι λοιποί δεύτεροι ρόλοι, με εξαίρεση ίσως την «αιώνια MILF in extremis» που υποδύεται κι εδώ η Τζένιφερ Κούλιτζ, παραμένει ως το τέλος εγκληματικά μονοδιάστατος.
