ΠΕΘΑΝΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ, στα 74 του, ο επιφανής Αμερικανός αρθρογράφος, συγγραφέας και λειτουργός της πιο καυστικής (αλλά ποτέ μοχθηρής) πολιτικής σάτιρας, Πι Τζέι Ο’Ρουρκ (P.J. O'Rourke), όμως το συντηρητικό, σαρδόνιο και συχνά σπαρταριστό πνεύμα του έμοιαζε εδώ και αρκετά χρόνια εκτός εποχής, με τη σταδιακή άλωση μιας κλασικής «ζαμανφού» και καλλιεργημένης συντηρητικής / αντι-κρατιστικής αντίληψης από τα σύγχρονα ρεύματα της εθνικο-λαϊκιστικής, «θρησκευτικής», «εναλλακτικής» και άκρας δεξιάς.
Παιδί των ελευθεριακών ‘60s, ξεκίνησε ως νεαρός μαοϊκός μπον βιβέρ, αργότερα δούλεψε για το «Atlantic» και το «Rolling Stone», σταδιακά όμως εστίασε τη σαρκαστική του προδιάθεση στις (μπουρζουά) υποκρισίες της φιλελεύθερης κεντροαριστεράς.
«Όταν χρησιμοποιώ τον όρο "liberal" υποτιμητικά», έλεγε, «δεν εννοώ τους προοδευτικούς ή τους ανοιχτόμυαλους ανθρώπους, ούτε καν τους Δημοκρατικούς "μεγαλοκρατιστές" απαραίτητα. Εννοώ ένα είδος φυσικής αριστοκρατίας, μια λέσχη αριστείας όπου δεν χρειάζεται να είσαι γενναίος, έξυπνος, δυνατός ή τυχερός για να γίνεις μέλος, το μόνο που χρειάζεται είναι να δηλώνεις φιλελεύθερος».
Κι αν ο αντιδραστικός σαρκασμός του μοιάζει ίσως ξινός και «προνομιούχος» και παλιακός σε μια εποχή ύψιστης κρισιμότητας, ακραίας πόλωσης, απόλυτης σοβαροφάνειας και ακατάσχετης ηθικολογίας σαν την δική μας, δεν παύουν πολλές από τις ατάκες του να αποτελούν ένα ευφυές και καλοδεχούμενο πνεύμα αντιλογίας.
Στην πορεία έγραψε και καμιά εικοσαριά βιβλία. Κι αν ο αντιδραστικός σαρκασμός του μοιάζει ίσως ξινός και «προνομιούχος» και παλιακός σε μια εποχή ύψιστης κρισιμότητας, ακραίας πόλωσης, απόλυτης σοβαροφάνειας και ακατάσχετης ηθικολογίας σαν την δική μας, δεν παύουν πολλές από τις ατάκες του να αποτελούν ένα ευφυές και καλοδεχούμενο πνεύμα αντιλογίας.
Ιδού κάποιες χαρακτηριστικές…
— Δύο είναι οι εικόνες που χαρακτηρίζουν κάθε αμερικανική πρεσβεία στον κόσμο: μια μεγάλη αντιαμερικανική διαδήλωση και μια μεγάλη ουρά για χορήγηση βίζας.
— Η επιλογή μας είναι ανάμεσα στους Δημοκρατικούς, που δεν μπορούν να μάθουν από το παρελθόν, και στους Ρεπουμπλικάνους, που δεν μπορούν να πάψουν να ζουν στο παρελθόν.
— Αν έχω μια σταθερή πεποίθηση σχετικά με το αμερικανικό πολιτικό σύστημα, αυτή είναι η εξής: Ο Θεός είναι Ρεπουμπλικάνος και ο Άγιος Βασίλης Δημοκρατικός.
— Ο ιδεαλιστής μπορεί να είναι ο χειρότερος νταής: «Νοιάζομαι πιο πολύ από σένα. Νοιάζομαι τόσο πολύ που δεν μπορώ να φάω. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Και επειδή νοιάζομαι πιο πολύ από σένα, αυτό με κάνει καλύτερο άτομο. Και επειδή είμαι καλύτερο άτομο, έχω το δικαίωμα να σου τη λέω».
— Το μόνο βασικό ανθρώπινο δικαίωμα είναι το δικαίωμα να κάνεις ό,τι θέλεις. Συνοδεύεται όμως απαραίτητα από τη μόνη βασική ανθρώπινη υποχρέωση – την υποχρέωση να δέχεσαι τις συνέπειες των πράξεών σου.
