ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ κρίσιμη διαμεσολάβηση του ελεήμονος πλανητάρχη η οποία επέφερε την εκεχειρία στο σφαγείο της Γάζας, που επί δύο ολόκληρα χρόνια διεξαγόταν ανεμπόδιστο με τους ηγέτες του πολιτισμένου κόσμου να το παρακολουθούν τρώγοντας ποπ κορν, η γενοκτονία είχε προλάβει να συνεισφέρει στο λεξικό της επείγουσας βοήθειας το ακρωνύμιο WCNSF, δηλαδή “wounded child, no surviving family” («τραυματισμένο παιδί, χωρίς επιζώντες συγγενείς»).
Σύμφωνα με την UNICEF, μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου είχαν καταγραφεί 2.596 παιδιά που έχασαν στον «πόλεμο» και τους δύο γονείς τους, ενώ άλλα 53.724 έχασαν τον έναν από τους δύο.
Μέχρι το τέλος Ιουλίου, το σύνολο των νεκρών ξεπερνούσε τις 60.000, εκ των οποίων οι 18.457 ήταν ανήλικοι. Η λίστα αυτή δεν περιλαμβάνει τις χιλιάδες που παραμένουν θαμμένοι κάτω από τα ερείπια καθώς και πολλές άλλες «παράπλευρες απώλειες».
Η Γάζα μετατράπηκε σε κρανίου τόπο, προηγουμένως όμως πρόλαβε να λειτουργήσει ως πρότυπο εργαστήριο εθνοκάθαρσης και ως πεδίο δοκιμών σύγχρονων όπλων και συστημάτων ασφαλείας και παρακολούθησης.
Ούτε λίγο ούτε πολύ, το 10% του πληθυσμού της Γάζας έχει είτε σκοτωθεί είτε τραυματιστεί σοβαρά, και αυτός είναι ένας συντηρητικός υπολογισμός. Η Γάζα μετατράπηκε σε κρανίου τόπο, προηγουμένως όμως πρόλαβε να λειτουργήσει ως πρότυπο εργαστήριο εθνοκάθαρσης και ως πεδίο δοκιμών σύγχρονων όπλων και συστημάτων ασφαλείας και παρακολούθησης.
Αλλά αυτά είναι απλώς νούμερα, στοιχεία και στατιστικές που σε πολλούς (πάρα πολλούς) τριγύρω μας δεν φαίνονται να λένε απολύτως τίποτα. Και οι πιο ευγενείς και διακριτικοί από αυτούς – όσοι δεν έχουν μεταλλαχτεί πλήρως σε ένθερμους υποστηρικτές της γενοκτονίας – μας λένε να μην είμαστε αχάριστοι και αναρωτιούνται καχύποπτα γιατί δεν συμμετέχουμε στους πανηγυρισμούς για το τέλος του πολέμου. Αυτό που μας λένε ουσιαστικά είναι να ξεχάσουμε τη φρίκη που είδαμε να συμβαίνει επί δύο χρόνια, να τη σβήσουμε από το μυαλό μας, να κάνουμε επανεκκίνηση και να συνεχίσουμε σα να μη συμβαίνει τίποτα.
Τουλάχιστον, οι επιζώντες της πρωτοφανούς θηριωδίας στη Γάζα έζησαν με τα ίδια τους τα μάτια αυτό που εμείς μελετάμε διαρκώς αλλά το βλέπουμε μόνο σε όλο και περισσότερα σενάρια σύγχρονης μυθοπλασίας: μια πολύ πειστική εκδοχή της Αποκάλυψης. «Στις εικόνες που βλέπουμε από τη Γάζα, ακόμη και το φως του ήλιου φαίνεται διαφορετικό και απόκοσμο», έγραφε χθες στον Guardian η Νεσρίν Μαλίκ, μία από τις επιφανείς αρθρογράφους της εφημερίδας.
«Δεν μπορούσα να εξηγήσω ακριβώς γιατί, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχουν κτιριακές δομές να για να το φιλτράρουν. Ούτε σκίαση, ούτε σκιές. Το σπίτι στο οποίο επιστρέφεις είναι απλώς ένα οικόπεδο στο οποίο μπορείς να στήσεις άλλη μια σκηνή και να περιμένεις να φτάσει η βοήθεια. Τουλάχιστον αυτή τη φορά, είναι μικρότερος ο κίνδυνος να σε βομβαρδίσουν στον ύπνο σου…».
