ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΕΒΙΩΣΕ ΣΕ βαθύ γήρας ο Κένεθ Άνγκερ, σκοτεινός λόρδος του queer και του πρωτοποριακού σινεμά (ο ίδιος απεχθανόταν τέτοιους «τεχνικούς» προσδιορισμούς), ενθουσιώδης κήρυκας του αποκρυφισμού και ανατόμος του σκοτεινού υπογαστρίου του Χόλιγουντ, οι φοβερές ταινίες του όμως ζουν για πάντα (έστω και στο YouTube όπου υπάρχουν όλες σχεδόν).
Ζουν επίσης, ή μάλλον δεν μπορούν να πεθάνουν, σαν τα βαμπίρ, οι εξωφρενικοί –αλλά όχι απαραίτητα ψευδείς– «αστικοί μύθοι» που έσπειρε το διαβόητο βιβλίο του «Hollywood Babylon» για κάποιους από τους πιο διάσημους σταρ του παλιού Χόλιγουντ.
Η Λουσίλ Μπολ ως περιστασιακή σεξεργάτρια, ο Τσάρλι Τσάπλιν ως παιδόφιλος, ο Τζέιμς Ντιν ως Ανθρώπινο Τασάκι, η αποκεφαλισμένη Τζέιν Μάνσφιλντ και πολλά, πολλά άλλα που αιωρούνται ανάμεσα στην άγρια φήμη και τη μαύρη αλήθεια. Τέσσερις πρωταγωνίστριες του σκηνοθέτη Ότο Πρέμινγκερ αυτοκτόνησαν –η Τζιν Σίμπεργκ, η Μάγκι ΜακΝαμάρ, η Ντόροθι Ντάντριτζ και η Μέριλιν Μονρό– και αν αυτό αποτελεί μια τραγική σύμπτωση, στο βιβλίο εξετάζεται ως άλλο ένα σύμπτωμα της νοσηρής ενέργειας που περιτριγυρίζει το χολιγουντιανό σύμπαν, από την εποχή του βωβού ακόμα.
Εναλλακτικά, πρόκειται για κάτι ανάμεσα σε βιβλίο αναφοράς και pulp μυθιστόρημα που έχει κάτι να πει για το τίμημα που πληρώνουν οι άνθρωποι που μασάει και φτύνει το Χόλιγουντ. Είναι ο εφιάλτης πίσω από το όνειρο του Χόλιγουντ… Ο Κένεθ Άνγκερ ήταν το φροϊδικό ID στο μυαλό της αμερικανικής ποπ κουλτούρας, ο Αντονέν Αρτό του υπόγειου σινεμά
Μια τέτοια περιγραφή όμως είναι μάλλον παραπλανητική και αδικεί κατάφωρα ένα απολαυστικά γραμμένο βιβλίο, σαρδόνιο και μελαγχολικό συγχρόνως.
Όπως πολύ ωραία το έθεσε προχθές στη νεκρολογία του για τον εκλιπόντα στον Guardian, o σινε-κριτικός της εφημερίδας Peter Bradshow, «στην πραγματικότητα, το βιβλίο του Άνγκερ θα πρέπει να θεωρηθεί ως μια λαμπρή σατιρική μυθοπλασία, μια σεάνς τρόμου, που επικοινωνεί με τα πνεύματα της δυστυχίας και της υπερβολής που περιφέρονται ανεπίγνωστα στο Λος Άντζελες. Εναλλακτικά, πρόκειται για κάτι ανάμεσα σε βιβλίο αναφοράς και pulp μυθιστόρημα που έχει κάτι να πει για το τίμημα που πληρώνουν οι άνθρωποι που μασάει και φτύνει το Χόλιγουντ. Είναι ο εφιάλτης πίσω από το όνειρο του Χόλιγουντ… Ο Κένεθ Άνγκερ ήταν το φροϊδικό ID στο μυαλό της αμερικανικής ποπ κουλτούρας, ο Αντονέν Αρτό του υπόγειου σινεμά».
Και για του λόγου το αληθές, ιδού μεταφρασμένο ένα απόσπασμα του βιβλίου που αναφέρεται στις εκδηλώσεις νεκροφιλικής λατρείας που ακολούθησαν τον θάνατο του Ρούντολφ Βαλεντίνο το 1926:
«Με την είδηση του θανάτου του Βαλεντίνο, δύο γυναίκες αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν μπροστά στο νοσοκομείο. Στο Λονδίνο μια κοπέλα κατάπιε δηλητήριο κρατώντας μια φωτογραφία με αυτόγραφο του Ρούντι. Ένας γκρουμ του ξενοδοχείου Ritz στο Παρίσι βρέθηκε νεκρός σε ένα κρεβάτι καλυμμένο με φωτογραφίες του Βαλεντίνο… Ενώ ο Βαλεντίνο αναπαυόταν σε κοινή θέα στο γραφείο τελετών Campbell's Funeral Home, οι δρόμοι της Νέας Υόρκης μεταμορφώνονταν σε σκηνικό ενός μακάβριου καρναβαλιού, καθώς ένας όχλος άνω των 100.000 ατόμων πάλευε για μια τελευταία ματιά στον Μεγάλο Εραστή. Το πτώμα περιστοιχιζόταν από ψεύτικους μελανοχίτωνες σε στάση προσοχής, με ένα εξίσου ψεύτικο στεφάνι με την επιγραφή "Από τον Μπενίτο" πλάι του».
«Ανάμεσα σ’ εκείνους που κέρδισαν την είσοδο στην αίθουσα με τα κεριά που βρισκόταν η σορός ήταν και η πρώην σύζυγός του, Τζιν Άκερ, η επίδειξη θλίψης της οποίας στην άκρη του φέρετρου θα είχε μετριαστεί σημαντικά αν ήξερε ότι ο Ρούντι τής είχε αφήσει μόνο ένα δολάριο στη διαθήκη του… Ο χαμός του Βαλεντίνο στα τριάντα ένα του χρόνια άφησε απαρηγόρητους εραστές και των δύο φύλων, αν κρίνουμε από τις δακρύβρεχτες μαρτυρίες. Εκτός από τη μυστηριώδη "Κυρία με τα Μαύρα" που κάθε χρόνο άφηνε λουλούδια στο μαυσωλείο του στην επέτειο του θανάτου του, την ανάμνηση του Ρούντι είχε ως φυλαχτό ο Ρομάν Ναβάρο, ο οποίος διατηρούσε σε ένα βωμό στην κρεβατοκάμαρά του έναν μαύρο μολυβένιο Art Deco δονητή στολισμένο με την ασημένια υπογραφή του Βαλεντίνο. Ένα αιώνιο δώρο από τον Ρούντι…».
Ο εν λόγω δονητής ξανακάνει δραματικά την εμφάνισή του στο βιβλίο, ως το φονικό εργαλείο με το οποίο σκότωσαν δεκαετίες αργότερα τον πρώην σταρ του βωβού Ναβάρο, δύο «τσόλια» που είχε μαζέψει σπίτι του μια μοιραία νύχτα του 1968.
Δεν ισχύει, αλλά η μυθοπλασία μοιάζει πάντα πιο μοιραία, πιο σημαδιακή και πιο αληθινή ακόμα από την πραγματικότητα.
