ΔΕΝ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΕΧΩ καμιά σχεδόν επαφή με την κουλτούρα των video games ούτε και πεθαίνω γενικά με το υποπρολεταριάτο των ζόμπι (πιο πολύ τα λυπάμαι) στην οθόνη. Συνεπώς, πολύ δύσκολα θα με έψηνε θεωρητικά μια σειρά όπως το The Last of Us (Οι τελευταίοι από μας) που είναι «βασισμένη στο ομώνυμο PlayStation video game» και αποτελεί σε ένα πρώτο επίπεδο μια ακόμη εκδοχή του είδους zombie apocalypse. Όχι άλλο Walking Dead, έλεος.
Όσοι πάντως τρέφουν ανάλογες προκαταλήψεις, θα ήταν καλή ιδέα να τις βάλουν περιστασιακά έστω στην άκρη καθόσον πρόκειται πραγματικά για μια εντυπωσιακά καλοφτιαγμένη σειρά που υπερβαίνει τη λογική του μέσου απ’ όπου προέρχεται.
Αναρωτιέμαι πάντως πώς μπορεί να φαίνεται σε κάποιον που έχει εξοικειωθεί ως παίκτης με το ομώνυμο game, μια μεταφορά του interactive κόσμου στον χώρο της μυθοπλασίας όπου δεν μπορεί να παρέμβει. Ούτε να αποδεκατίσει τους ζωντανούς νεκρούς της Αποκάλυψης που ευτυχώς ανήκουν στο «γρήγορο» είδος των ζόμπι, δεν σέρνονται ματαίως. Και σε κάθε περίπτωση, αποτελούν ένα μόνο στοιχείο μιας αφήγησης που έχει να κάνει με την επιβίωση αλλά και με την ύπαρξη την ίδια.
Έχοντας δει μόνο ένα από τα εννέα επεισόδια του πρώτου κύκλου της σειράς, ο οποίος φημολογείται ότι κόστισε στο HBO πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια, δεν μπορούμε να βάλουμε και το χέρι στη φωτιά, ήταν όμως αρκούντως συναρπαστικό και υπερβατικό ώστε να περιμένουμε τα καλύτερα.
Η πρώτη σκηνή του πρώτου επεισοδίου που κρατά ογδόντα χορταστικά λεπτά είναι μια φλασιά πίσω στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Σ’ ένα τηλεοπτικό talk show προσκεκλημένοι είναι δύο επιστήμονες από τους οποίους ο παρουσιαστής ζητά να αποκαλύψουν ποια πιστεύουν ότι είναι η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα.
Ο ένας κάνει λόγο για μια πανδημία σαν αυτή που έχουμε ζήσει τα τελευταία τρία χρόνια, ο άλλος όμως διαφωνεί. Η καταστροφή θα έρθει από κάποιον μύκητα που άπαξ και εποικήσει τον ανθρώπινο οργανισμό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με κανένα τρόπο και με κανένα εμβόλιο.
Και πράγματι, όπως παρακολουθούμε σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά εικοσάλεπτα που έχουμε δει ποτέ σε σειρά, αυτό συνέβη (στο σύμπαν του The Last of Us), το 2003, επί Τζορτζ Μπους του νεότερου. Τότε είναι που συναντιόμαστε με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, τον Τζόελ (Πέντρο Πασκάλ) καθώς περνά την πιο αγωνιώδη και πιο τραυματική μέρα της ζωής του, αλλά και του πλανήτη συνολικά.
Είκοσι χρόνια αργότερα, στην παράλληλη πραγματικότητα της σειράς, ο κόσμος το 2023 είναι μια ατέλειωτη δυστοπία όπου κυριαρχεί η καταστολή, η ανέχεια και ο τρόμος. Ο Τζόελ είναι πλέον ένας κλονισμένος και κυνικός 55άρης, η μοίρα όμως τα φέρνει έτσι που θα πρέπει να είναι εκείνος που θα συνοδέψει κατά μήκος της χώρας μια 14χρονη που ως εκ θαύματος δεν μπορεί να μολυνθεί, με τον θάνατο να παραμονεύει σε κάθε βήμα.
Έχοντας δει μόνο ένα (κι ας είχε διάρκεια ταινίας μεγάλου μήκους) από τα εννέα επεισόδια του πρώτου κύκλου της σειράς, ο οποίος φημολογείται ότι κόστισε στο HBO πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια, δεν μπορούμε να βάλουμε και το χέρι στη φωτιά, ήταν όμως αρκούντως συναρπαστικό και υπερβατικό (συγχρόνως άγριο και ζεστό, τρομακτικό και όμορφο) ώστε να περιμένουμε τα καλύτερα.
