Το πιο γλυκό εγκεφαλικό: «The Bear»
Ναι, σεφ, ευχαριστώ, σεφ, κάνω ό,τι μπορώ, σεφ…
Έχουν καταντήσει μπανάλ οι προσδιορισμοί «αυθεντικό» και «ανθρώπινο», ταιριάζουν όμως απολύτως στους ρυθμούς και στο ύφος αυτής της σειράς που προσφέρει μαθήματα ζωής και συντροφικότητας χωρίς ίχνος διδακτισμού και χειραγώγησης.
Τα πάντα μοιάζουν οργανικά και αβίαστα στη σειρά που εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγάλα σουξέ της χρονιάς: Οι διάλογοι, οι συμπεριφορές, οι μεταπτώσεις, οι κραδασμοί, οι προσμονές, οι απογοητεύσεις, οι κλονισμοί, οι εθισμοί, οι λυτρώσεις. Η κουζίνα ως καθαρτήριο ψυχών.
«Πώς το λένε όταν φοβάσαι την ώρα που συμβαίνει κάτι καλό επειδή πιστεύεις ότι θα στο τέλος θα συμβεί κάτι κακό;» αναρωτιέται ο κεντρικός ήρωας για να δεχτεί τη διστακτική αλλά καθησυχαστική απόκριση του φίλου του, Ρίτσι, ο οποίος επίσης δυσκολεύεται να διαχειριστεί την απώλεια του Μάικ. «Ξέρω ‘γω; Ζωή;»
Μεγάλοι αποχαιρετισμοί Ι: «Better Call Saul»
Η αξέχαστη σειρά ήταν συγχρόνως μια γλυκόπικρη κωμωδία με έντονες κατά τόπους νεφώσεις και συχνές σκοτεινές νύχτες της ψυχής, ένα υπαρξιακό δράμα, μια ρομαντική ελεγεία, μια εξαιρετικά δομημένη σπουδή ηθών και χαρακτήρων, ένα συναρπαστικό αστυνομικό (ναρκο)θρίλερ, ένα ενδελεχές δικηγορικό «procedural», μια αινιγματική παραβολή, μια μελαγχολική υπενθύμιση του ότι οι πράξεις έχουν πάντα συνέπειες.
Είναι δύσκολο να μετρήσουμε πόσο συχνά ή πόσο καταλυτικά επεμβαίνει το κάρμα ή η θεία δίκη στην πραγματική ζωή, στον κόσμο του Better Call Saul όμως, αυτές οι δυνάμεις αποτελούσαν τις μόνες σταθερές μιας χαοτικής ύπαρξης.
Μεγάλοι αποχαιρετισμοί ΙΙ: «Atlanta»
Τέλος και για την αριστουργηματική σειρά που δημιούργησε ο πολυσχιδής και πολυτάλαντος Ντόναλντ Γκλόβερ και τη διαπερνούσε ένας ιδιαίτερος, υποβλητικός τόνος και μια ατμόσφαιρα που, ελλείψει καταλληλότερου προσδιορισμού, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εξέχον δείγμα σύγχρονου μαγικού σουρεαλισμού.
Σα να εξερευνούσε τα παράλληλα σύμπαντα που ξεπηδούσαν διαρκώς μέσα από την ονειρική υφή της πραγματικότητας.
«Το λένε αμερικάνικο όνειρο επειδή μόνο κοιμισμένος μπορείς να το πιστέψεις»: «George Carlin’s American Dream»
Δεκατέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του Τζορτζ Κάρλιν, τo ντοκιμαντέρ του HBO ξεδίπλωσε την περιπετειώδη ζωή και τις μεταμορφώσεις του πιο σημαντικού ίσως Αμερικανού κωμικού «σκηνής» όλων των εποχών: το φλερτ με τη mainstream κωμωδία στη δεκαετία του ’60, τα ναρκωτικά που του ξεκλείδωσαν το μυαλό και του επέτρεψαν να είναι ο εαυτός του πάνω στη σκηνή, ο καταστροφικός στη συνέχεια εθισμός στην κόκα, το πέρασμα στην αντικουλτούρα, η διασημότητα, η ριζοσπαστικοποίηση, η ροπή προς τη «μαυρίλα» και τον μηδενισμό στην τελευταία φάση της καριέρας του.
Υπήρξε κάποτε «το πιο τέλειο ζευγάρι του κόσμου»: «The Last Movie Stars»
Μπορεί να μην είχαν τελικά ακριβώς τον «τέλειο γάμο» ο Πολ Νιούμαν και η Τζοάν Γούντγουορντ, είχαν όμως κάτι πολύ βαθύτερο, όπως αποκαλύφθηκε στα έξι ωριαία επεισόδια αυτού του μεγαλόπνοου, αποκαλυπτικού και απολύτως σαγηνευτικού ντοκιμαντέρ που έκατσε κι έφτιαξε ο Ίθαν Χοκ όσο καιρό διαρκούσαν τα λοκντάουν, με άξονα τη μακρά και πολυκύμαντη διαδρομή του πιο ιδανικού ζεύγους που γνώρισε ποτέ το Χόλιγουντ: «Το ζήτημα δεν είναι τόσο να βρεις τον ιδανικό σύντροφο, αλλά κυρίως να είσαι εσύ ο ιδανικός σύντροφος».
Η ζωή είναι πολύ πιο παράξενη από την μυθοπλασία: «The Rehearsal»
Τι ήταν αυτό πάλι; Ψεύτικο ή αληθινό; Κωμωδία ή δράμα; Παραβολή ή φάρσα;
Πειραγμένο ριάλιτι ή εξεζητημένο κοινωνικό πείραμα; Το meta στα όρια του; ‘Ένα ιδεοψυχαναγκαστικό όργιο; Ένα WTF στη νιοστή; Η συνεκδοχή της παράνοιας;
Και το συναίσθημα που βγάζει, απάτη κι αυτό ή η πικρή αλήθεια; Μας δουλεύει στεγνά ο δημιουργός της σειράς; Είναι κι ο ίδιος για τα σίδερα; Ή είμαστε όλοι μαζί στο κόλπο; Η πιο περίεργη και κουλή τηλεοπτική σειρά της χρονιάς ίσως ήταν και η πιο ιδιοφυής.
Το βάρος της ιστορίας στους ώμους μας: «The U.S and the Holocaust»
Πέρα από τις κρίσιμες πτυχές και τους δυσοίωνους συνειρμούς με το παρόν, το νέο συνταρακτικό ντοκιμαντέρ-έπος του κορυφαίου εκπροσώπου του είδους –του σπουδαίου, πολυβραβευμένου κινηματογραφιστή Κεν Μπερνς–, με θέμα τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στο Ολοκαύτωμα ενώ εκείνο συνέβαινε, αποτελεί μια συνταρακτική καταγραφή των ευκαιριών που χάθηκαν μέσα σ' ένα κλίμα διάσπαρτου αντισημιτισμού, απομονωτισμού, ξενοφοβίας, ρητορικής μίσους και αντανακλαστικής αντίδρασης μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης, ακόμα και στην ίδια την ιδέα του μετανάστη και του πρόσφυγα.
«Θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο, αλλά ο αποκλεισμός των ξένων είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αμερικανικής παράδοσης» λέει κάποια στιγμή στο ντοκιμαντέρ ο ιστορικός Πίτερ Χέις, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τον μύθο του αμερικανικού εξαιρετισμού.
Η σειρά που απογειώθηκε: «Barry» season 3
Ο τρίτος κύκλος της πολυβραβευμένης ήδη σειράς ήταν η συναρπαστική κορύφωση μιας απίστευτης διαδρομής η οποία ποιος ξέρει πού αλλού θα μας βγάλει στη συνέχειά της.
Από την κωμωδία στο δράμα και στην πυροτεχνική δράση, η σκηνοθεσία γίνεται όλο και πιο περιπετειώδης και το απίθανο καστ εξακολουθεί να στηρίζει με τον πιο ιδιοφυή τρόπο τις έντονες διαταραχές του πρωταγωνιστή και συν-δημιουργού της σειράς Μπιλ Χέιντερ στον ρόλο ενός επαγγελματία δολοφόνου που επιχειρώντας να αποδράσει από τη φύση του, σκοντάφτει στο σύμπαν του θεάτρου και της υποκριτικής τέχνης.
Ανταποκρίσεις από το υπερπέραν: «The Andy Warhol Diaries»
Αν τα περισσότερα πράγματα που δείχνει το ντοκιμαντέρ είναι λίγο-πολύ γνωστά, ίσως δεν είχε γίνει ποτέ τόσο φανερή όσο εδώ η ιδέα μιας βαθιάς προσμονής και λαχτάρας που προκύπτει από τις μισές αλήθειες και τους μισούς καημούς που ακούγονται από το υπερπέραν να εκφράζει ο Άντι Γουόρχολ, αλλά και μια μεταφυσικού τύπου, (αυτο)καταστροφική σχέση που είχε αναπτύξει με τη μοιρολατρία ή με τη Μοίρα την ίδια.
Είπα στον «Ψ» μου τι σκέφτομαι για σένα: «The Patient»
Ίσως η κορυφαία αυτοτελής σειρά της χρονιάς. Ένα βαρύ, βαθύ και διαπεραστικό ψυχολογικό θρίλερ δωματίου που οι προεκτάσεις του σε στοιχειώνουν για καιρό, και δύο απόκοσμες ερμηνείες από τον Στιβ Καρέλ στον ρόλο ενός κλονισμένου μεσήλικα ψυχίατρου και από τον Ντόμναλ (γιο του Μπρένταν) Γκλίσον στον ρόλο του νεαρού ψυχοπαθή δολοφόνου που τον κρατά όμηρο σπίτι του ώστε να είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος για συνεδρία.
