ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΑ η πρώτη φορά που οι θεοί του Ολύμπου, πασπαλισμένοι με άλλα πικάντικα στοιχεία της ασύγκριτης σε αφηγηματικό πλούτο ελληνικής μυθολογίας, εμφανίζονται μεταλλαγμένοι σε κάποια σύγχρονη εκδοχή μυθοπλασίας.
Αυτό όμως εδώ το –πιο Netflix πεθαίνεις, υπό μία έννοια– προϊόν τ@ δημιουργού της σειράς The End of the F**king World, Τσάρλι Κόβελ (που είναι non-binary άτομο) είναι σίγουρα από τις πιο εντυπωσιακά εξωφρενικές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν απευθύνεται στο ευρύ κοινό, το οποίο ήδη μοιάζει να την απολαμβάνει.
Εντελώς διαφορετικού ύφους από τη σαρδόνια cult μελαγχολία της προηγούμενης δημιουργίας τ@ Κόβελ, το KAOS μοιάζει σε πρώτο επίπεδο με πυρετώδες όνειρο ή με όραμα που είδε σε φάση άγριου χανγκόβερ εκστασιασμένος τουρίστας στη Μύκονο. Ή στην Κρήτη, όπου τοποθετείται σε έναν σημαντικό βαθμό η δράση της σειράς.
Εμφανίζονται σε –σπαρταριστά queer συχνά– σύγχρονες εκδοχές τους, διάφορες εμβληματικές φιγούρες της ελληνικής μυθολογίας: Οι Μαινάδες, οι Μοίρες, η Μέδουσα, η Κασσάνδρα, ο Δαίδαλος και άλλοι και άλλες, σε μικρότερους ή μεγαλύτερους ρόλους.
Μια «Κρήτη» της (τρελής) φαντασίας για την ακρίβεια (η σειρά είναι γυρισμένη στην Ισπανία κυρίως), όπου βασιλεύει ακόμα ο Μίνωας, ο οποίος είναι κάτι μεταξύ σύγχρονου πεφωτισμένου ηγέτη και Πινοσέτ. Η «Κρήτη» –με επίκεντρο το «Ηράκλειο»– είναι ο σύγχρονος, μητροπολιτικός, επίγειος κόσμος των θνητών που βρίσκεται ανάμεσα στην κατοικία των θεών και στον Κάτω Κόσμο, ο οποίος στη σειρά παρουσιάζεται αυστηρά ασπρόμαυρος και γεμάτος από μνημεία μπρουταλισμού (η παραγωγή είναι σταθερά εντυπωσιακή σε όλα τα επίπεδα).
Στο KAOS συμπλέκονται γλυκά κι αυθαίρετα οι μύθοι του δωδεκάθεου (παρότι οι περισσότεροι θεοί δεν εμφανίζονται, ίσως σε προσεχείς κύκλους), ο Τρωικός πόλεμος (οι Τρώες είναι, μετά την ήττα και τον ξεριζωμό τους, οι καταπιεσμένοι προλετάριοι που πρωτοστατούν στην εξέγερση εναντίον των θεών), ο μύθος του Ορφέα (ο οποίος εδώ είναι ροκ σταρ) και της Ευρυδίκης (που δεν τον αγαπάει πραγματικά) στον Άδη, και το παλάτι του Μίνωα, με τον Μινώταυρο, την Αριάδνη και τον Θησέα.
Ο τελευταίος είναι και μαύρος και γκέι, συνδυασμός που ενδέχεται να προκαλέσει αποπληξία στους αντι-woke ζηλωτές και στους οπαδούς της μυθολογικής «καθαρότητας». Κεντρικό ρόλο παίζει επίσης ο Διόνυσος που είναι κάτι ανάμεσα σε κακομαθημένο πλουσιόπαιδο και αλανιάρη κάγκουρα και ο Προμηθέας (όταν δεν κάθεται στωικά να του τρώνε τις σάρκες τα όρνεα), ο οποίος είναι και ο αφηγητής των δρώμενων, εκείνος που μας περιγράφει το πλαίσιο, μας καθοδηγεί και μας κλείνει το μάτι.
Συγχρόνως εμφανίζονται σε –σπαρταριστά queer συχνά– σύγχρονες εκδοχές τους, διάφορες εμβληματικές φιγούρες της ελληνικής μυθολογίας: Οι Μαινάδες, οι Μοίρες, η Μέδουσα, η Κασσάνδρα, ο Δαίδαλος και άλλοι και άλλες, σε μικρότερους ή μεγαλύτερους ρόλους.
Το στίγμα όμως της σειράς δίνεται από τους Ολύμπιους θεούς και για όποιον/-α δεν έχει ακόμα εικόνα, αρκεί ίσως να πληροφορηθεί ότι τον Δία υποδύεται ο Τζεφ Γκόλντμπλουμ για να αντιληφθεί το ύφος και το πνεύμα της. Σαρκαστικός, πνευματώδης, κυνικός και καχύποπτος, φοράει κατά κανόνα ένα λευκό ensemble πισίνας (ζακέτα / σορτσάκι) και μοιάζει με εκκεντρικό ολιγάρχη ή δικτάτορα που όταν δεν κυνηγάει όμορφες θνητές, με ή χωρίς την άδεια της συζύγου του (αλλά και αδερφής του, όπως μας υπενθυμίζει ένας αστερίσκος), της Ήρας (φοβερή στο ρόλο η Τζάνετ ΜακΤιρ), αναλώνεται στην εμμονή του να μην επιτρέψει σ’ έναν μυστηριώδη χρησμό που φαίνεται να προμηνύει το τέλος των θεών, να βγει αληθινός.
Ο αδερφός του ο Ποσειδώνας από την άλλη ερμηνεύεται από τον Κλιφ Κέρτις περίπου ως Έλληνας μεγιστάνας που προτιμά να περνά τον χρόνο στην πολυτελή θαλαμηγό του. Σε πλήρη αντίθεση και με τους δύο, ένας άλλος αδελφός τους, ο Πλούτωνας («Άδης»), τον οποίον ενσαρκώνει απολαυστικά ο Ντέιβιντ Θιούλις, μοιάζει να πάσχει από αιώνια κατάθλιψη ως ο απόλυτος αρχι-γραφειοκράτης του Κάτω Κόσμου.
Κάπου μετά τη μέση (από το πέμπτο επεισόδιο και μετά), ο αρχικός εντυπωσιασμός αρχίζει να ξεθωριάζει με τις απότομες αλλαγές τόνου αλλά και είδους –από την κωμωδία στο δράμα, από τη σάτιρα στον τρόμο κι από το φως στο σκοτάδι– να μη λειτουργούν πάντα, όμως συνολικά το ψυχαγωγικό ισοζύγιο της σειράς είναι θετικό, ειδικά αν αφήσει ο θεατής τον εαυτό του να γλιστρήσει στη λουστραρισμένη υφή της.
KAOS | Official Trailer | Netflix
