ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ, ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ, υπερθέαμα, παρουσίες, απουσίες, αντιδράσεις... Συνδύασε πολλά στοιχεία και συναισθήματα η φιέστα των εγκαινίων του νέου γηπέδου της ΑΕΚ αλλά ίσως το πιο αναπάντεχο ήταν ότι σε γενικές γραμμές η εκδήλωση κινήθηκε σε καλόγουστους τόνους και δεν ήταν το επικό κιτς που ίσως περίμενε κανείς δεδομένης και της (μη εμπορικής) νέας ονομασίας του.
Ξερνούν σαρκασμό πολλοί οπαδοί των άλλων ομάδων για το όνομα «Αγιά Σοφιά» και τον καρτουνικό αλυτρωτισμό που τους φαίνεται ότι εκπροσωπεί, και μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να έκανε το ίδιο στη θέση τους.
Κατανοώ ότι είναι εύκολος στόχος (αυτούς που δεν κατανοώ είναι κάποιους οπαδούς άλλων προσφυγικών, εντός ή εκτός εισαγωγικών, σωματείων που κάθε τόσο βγάζουν το «προσφυγόμετρο» και μετράνε ποιοι είναι οι πιο αυθεντικοί εκπρόσωποι ή απόγονοι ή κληρονόμοι της προσφυγιάς). Το προτιμώ πάντως από το «ΟPAP Arena».
Αυτούς που δεν κατανοώ είναι κάποιους οπαδούς άλλων προσφυγικών, εντός ή εκτός εισαγωγικών, σωματείων που κάθε τόσο βγάζουν το «προσφυγόμετρο» και μετράνε ποιοι είναι οι πιο αυθεντικοί εκπρόσωποι ή απόγονοι ή κληρονόμοι της προσφυγιάς.
Το ότι ήταν μια καλοστημένη και καλόγουστη (για τα όρια της περίστασης) παραγωγή δεν εμπόδισε βέβαια κάποιους που κατά κανόνα δεν έχουν πάει ποτέ σε γήπεδο και φρίττουν μόνο και με την ιδέα ότι θα μπορούσαν να στριμωχτούν ανάμεσα στους υπανθρώπους που θεωρούν ότι αποτελούν το γηπεδικό κοινό, να κράξουν το όλο event ή επιμέρους συστατικά του ως μνημείο ολοκληρωτικού κιτς.
Σε ό,τι έχει να κάνει δε με το ζήτημα που προέκυψε από τη σεφερλικής έμπνευσης φωτογραφική σύνθεση με τα γυναικεία πρόσωπα που κοσμεί τα ανδρικά ουρητήρια, πιο πολύ αδιανόητα σαχλό, χαζοχαρούμενο και πανηλίθιο (μα, δηλαδή, ποιος όχι μόνο σκέφτηκε αλλά υλοποίησε κιόλας αυτήν τη φαιδρότητα;) μου φάνηκε παρά καραμπινάτα σεξιστικό.
Όλα αυτά όμως μοιάζουν ευτελή και ασήμαντα δύο μέρες αργότερα, υπό το βάρος των εικόνων και των ανταποκρίσεων από την τραγωδία στην Ινδονησία με τους 125 νεκρούς που έχασαν τη ζωή τους σε ένα άλλο ποδοσφαιρικό γήπεδο, επιχειρώντας απελπισμένα να διαφύγουν από την αποπνικτική ατμόσφαιρα που είχε δημιουργήσει η χρήση δακρυγόνων εκ μέρους των αστυνομικών δυνάμεων.
Μια από τις πιο συγκλονιστικές μαρτυρίες προέρχεται από τον προπονητή της γηπεδούχου ομάδας: «Το πιο τρομακτικό πράγμα ήταν τα θύματα που μεταφέρονταν στο ιατρείο της ομάδας. Γύρω στα είκοσι άτομα μας φέρανε, τα τέσσερα εξέπνευσαν μπροστά στα μάτια μας. Οπαδοί της ομάδας πέθαιναν στα χέρια παικτών της ομάδας».
Ενώ ένας παλαιός οπαδός των γηπεδούχων που ήταν στις κερκίδες το μοιραίο προχθεσινό βράδυ, προσπάθησε να περιγράψει στον ανταποκριτή των New York Times το πόσο βαθιά τον έχει στοιχειώσει αυτό που έζησε: «Κλείνω τα μάτια και ακούω τις φωνές που ουρλιάζουν για βοήθεια. Αντηχούν στ’ αυτιά μου. Δεν θέλω να είμαι οπαδός πια. Εύχομαι να καταργηθεί το ποδόσφαιρο στην Ινδονησία».
