Η υψωμένη γροθιά και το «μαχαίρι στο κόκκαλο»

Η υψωμένη γροθιά και το «μαχαίρι στο κόκκαλο» Facebook Twitter
Ο Κώστας Γαλανόπουλος πέτυχε το νικητήριο τέρμα και το πανηγύρισε με υψωμένη τη γροθιά του στην οποία κρατούσε σφιχτά το πένθιμο περιβραχιόνιο που φορούσαν οι παίκτες της ομάδας στη μνήμη του δολοφονημένου οπαδού. Φωτ.: EUROKINISSI
0

ΜΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΜΕΤΑ τον ναζιστικό (φαινομενικά τουλάχιστον) χαιρετισμό του τότε ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ Γιώργου Κατίδη στον αγώνα με τη Βέροια τον Μάρτιο του 2013 (αμέσως μετά θα έλεγε ότι δεν είχε ιδέα ότι θα «ερμηνευτεί» έτσι το τεντωμένο του χέρι προς την εξέδρα και όσοι γνώριζαν τον ίδιον και τη συγκλονιστική αφέλεια και άγνοια που τον διέκρινε, συμφώνησαν) ήρθε προχθές το βράδυ το υψωμένο χέρι ενός άλλου παίκτη της ομάδας για να μεταφέρει έναν εντελώς αντίθετο, και πολύ πιο ισχυρό, συμβολισμό

Η ΑΕΚ ξεκίνησε τον αγώνα με τη Ντινάμο Ζάγκρεμπ υπό τη σκιά μιας τραγωδίας και χωρίς ούτε έναν Έλληνα παίκτη στην αρχική της σύνθεση, στοιχείο πάντα θλιβερό και δυσοίωνο που αφαιρεί από κάθε ομάδα τον όποιο τοπικό χαρακτήρα της και την κάνει να μοιάζει με μισθοφορικό θίασο.

Στο τέλος όμως ήταν ο Κώστας Γαλανόπουλος αυτός που πέτυχε το νικητήριο τέρμα και το πανηγύρισε με υψωμένη τη γροθιά του στην οποία κρατούσε σφιχτά το πένθιμο περιβραχιόνιο που φορούσαν οι παίκτες της ομάδας στη μνήμη του δολοφονημένου οπαδού.

«Η υψωμένη μας γροθιά θα σας αγγίζει πάντα», έγραψε στο instagram του ο ποδοσφαιριστής κάτω από την φωτογραφία που τον δείχνει να υψώνει το μαύρο περιβραχιόνιο προς τον ουρανό (ή προς τους νεοναζί ultras της Ντινάμο Ζάγκρεμπ).

Ασχέτως του χάους (ιδεολογικού και μη) που επικρατεί στις παραφυάδες του οργανωμένου οπαδισμού και των απανταχού “ultras” –όποιος συμμετέχει σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών και σε «ραντεβού θανάτου» δεν δικαιούται να επικαλείται ιδεολογικό άλλοθι–  τέτοιες συμβολικές χειρονομίες που διασπείρονται μέσω της εικόνας σε εκατομμύρια αποδέκτες μπορούν να έχουν ανεκτίμητη αξία σε μια εποχή που ο φασισμός τριγυρνά αμολητός και με αφρούς στο στόμα ανά την Ευρώπη.

«Η υψωμένη μας γροθιά θα σας αγγίζει πάντα», έγραψε στο instagram του ο ποδοσφαιριστής κάτω από την φωτογραφία που τον δείχνει να υψώνει το μαύρο περιβραχιόνιο προς τον ουρανό (ή προς τους νεοναζί ultras της Ντινάμο Ζάγκρεμπ). Λίγη σημασία έχει αν είχε στο μυαλό του ή όχι τον στίχο «Η υψωμένη σας γροθιά θα μας αγγίζει πάντα» από το κομμάτι «Γέννημα θρέμμα» του ράπερ Εθισμός, που αναφέρεται στη Μάγδα Φύσσα. Η ισχύς του συμβολισμού είναι ξεκάθαρη όσο και υπερβατική. Δεν επιτεύχθηκε προφανώς κάποιο θανάσιμο πλήγμα στον φασισμό με την χειρονομία του Γαλανόπουλου, καμιά φορά όμως η συμβολική τάξη μπορεί να διαμορφώσει την ίδια την πραγματικότητα.

Μια μέρα μετά ο πρωθυπουργός, επιχειρώντας να βάλει κι αυτός (ξανά) «το μαχαίρι στο κόκκαλο» ανακοίνωσε τα ίδια αφηρημένα και ανεφάρμοστα ημίμετρα που έχουμε ακούσει τόσες φορές στο παρελθόν σε ποικίλες βερσιόν, όλες τους προσβλητικές για τη νοημοσύνη ενός μέσου φιλάθλου-οπαδού. Στο χθεσινό έργο, τον πλαισίωναν οι ολιγάρχες των μεγάλων ΠΑΕ αλλά και ο πρόεδρος της UEFA, Αλεξάντερ Τσέφεριν ο οποίος είχε έρθει για το Σούπερ Καπ ανάμεσα στη Μάντσεστερ Σίτι και τη Σεβίλη που διεξήχθη στο γήπεδο του Ολυμπιακού, αλλά λόγω των δραματικών περιστάσεων είπε κι αυτός τα κοινότοπά του περί της χουλιγκανικής βίας ως «καρκίνο του ποδοσφαίρου».

Πολύ πιο σαφής και εύστοχος υπήρξε στις σχετικές δηλώσεις του ο κορυφαίος (και ο πιο ακριβοπληρωμένος) εν ενεργεία προπονητής στον κόσμο, Πεπ Γκουαρντιόλα λίγο πριν από το ματς στο Καραϊσκάκη: «Δεν είναι πρόβλημα του ποδοσφαίρου, είναι κοινωνικό. Ο ρατσισμός είναι παντού, η βία είναι παντού. Γιατί; Γιατί η διαφορά του πλούσιου με τον φτωχό είναι πολύ μεγάλη. Δεν υπάρχει η μεσαία τάξη για να ισορροπήσει την κατάσταση. … Όσα συνέβησαν στην Ελλάδα, συμβαίνουν και σε άλλες χώρες. Είναι θέμα κουλτούρας, παιδείας. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αμείβονται καλύτερα, όσοι εργάζονται στον τομέα της υγείας πρέπει να πληρώνονται καλύτερα, αλλά τελικά όσοι είναι στην εξουσία, κλέβουν τα πάντα κι έτσι δυσκολεύει η κατάσταση».

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Έλεος, όχι άλλη Μεταπολίτευση, μισός αιώνας φτάνει 

Daily / Έλεος, όχι άλλη Μεταπολίτευση, μισός αιώνας φτάνει 

Ο φετιχισμός όμως και ο ψυχαναγκασμός με τον όρο καλά κρατούν. Σα να υπάρχει μια συλλογική άρνηση να κλείσει ένα κεφάλαιο που έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα αφηγηματικά του όρια και μοιάζει αυτές τις μέρες με περιφερόμενο μαυσωλείο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Πίσω από το χαμόγελό μας, ξέρω ότι μέσα μας κοιμάται ακόμα o φόβος»

Daily / «Πίσω από το χαμόγελό μας ξέρω ότι μέσα μας κοιμάται ακόμα o φόβος»

Το «Bye Bye Tiberias», ένα ονειρικό γενεαλογικό οδοιπορικό στην Παλαιστίνη με κεντρική φιγούρα τη γνωστή Παλαιστίνια ηθοποιό Χιάμ Αμπάς, διάσημη εσχάτως από τον ρόλο της στο «Succession», είναι ένα από τα πιο μελαγχολικά, συγκινητικά αλλά και λυτρωτικά, εν τέλει, ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν πρόσφατα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Θάλασσα αγαπημένη, θάλασσα φαρμακερή

Daily / Θάλασσα αγαπημένη, θάλασσα φαρμακερή

Όταν βρεθεί κανείς σε μια οποιαδήποτε σχεδόν ήσυχη παραλία κατά το σούρουπο, τα ξεχνάει όλα, όχι επειδή γίνονται καπνός οι ευαισθησίες του, αλλά γιατί αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου μπορεί να το κάνει.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Να είσαι καλά Σελίν Ντιόν, και μας συγχωρείς 

Daily / Να είσαι καλά, Σελίν Ντιόν, και μας συγχωρείς 

Πέρα από τις συνταρακτικές σκηνές που δείχνουν τη «Φωνή» να υποκύπτει στη νευρολογική της πάθηση, το ντοκιμαντέρ «I Am: Celine Dion» μας υπενθυμίζει ότι η απόσταση ανάμεσα στο cool και το «ξενέρωτο» είναι πολύ σχετική.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Στην Ύδρα, μετά τη φωτιά 

Δημήτρης Πολιτάκης / Στην Ύδρα, μετά τη φωτιά 

«Η Ύδρα είναι μια φραγκοσυκιά γεμάτη πυρετό, όνειρα κι αγκάθια», έλεγε ο Σαχτούρης. Τώρα είναι γεμάτη κι από θηριώδη γιοτ, που μοιάζουν με πολεμικό στόλο της ίδιας σκιώδους υπερδύναμης, κι ας έχουν διαφορετικές σημαίες.  
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Υπήρξε ποτέ πιο αναπάντεχος, πιο ιδιαίτερος και πιο αγαπητός σταρ από τον Ντόναλντ Σάδερλαντ;

Απώλειες / Υπήρξε ποτέ πιο αναπάντεχος, πιο ιδιαίτερος και πιο αγαπητός σταρ από τον Ντόναλντ Σάδερλαντ;

Ό,τι κι αν έπαιζε ο Καναδός ηθοποιός, που πέθανε χθες στα 88 του, φιλτραριζόταν μέσα από κάτι βαθιά δικό του, σαν να απολαμβάνει ένα ιδιωτικό αστείο ή σαν να κρύβει επιτυχώς την υποψία ή τη βεβαιότητά του ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά (στον κόσμο).
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ