ΦΩΤΙΑ ΤΩΡΑ

Έτσι όπως πάει, στο τέλος δεν θα μείνει κανένα σινεμά στην Αθήνα

Έτσι όπως πάει, στο τέλος δεν θα μείνει κανένα σινεμά στην Αθήνα Facebook Twitter
Σε σημαντικό βαθμό, η αίθουσα θα είναι στο μέλλον, αν δεν είναι ήδη, ένας χώρος ειδικών προβολών και αφιερωμάτων. Φωτ.: Eurokinissi
0

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ σκόρπια στο διαδίκτυο, σαν στοιχειωμένα τεκμήρια μιας άλλης ψυχαγωγίας, μιας άλλης μαζικότητας, μιας άλλης ζωής, κάποιες σκαναρισμένες σελίδες από εφημερίδες και περιοδικά των ‘70s ή των 80s με τις λίστες των κέντρων διασκεδάσεως, των ντίσκο, των κλαμπ, των θεάτρων και των σινεμά της εποχής.

Η ιδέα είναι να νοσταλγήσουν οι παλιοί και να διαπιστώσουν οι νέοι την πληθώρα, υποτίθεται, επιλογών που υπήρχε τότε σε σχέση με τη συμπυκνωμένη και προβλέψιμη εμπειρία εξόδου που επικρατεί στους καιρούς μας, όχι μόνο μετά αλλά και πριν μεσολαβήσει το κλείσιμο που επέβαλε η πανδημία.

Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα που δεν υπάρχει πια, αλλά κάποτε έλυνε κι έδενε ή, τέλος πάντων, αυτό είναι το νοσταλγικό αφήγημα στο οποίο έχουμε αγκιστρωθεί.

H κινηματογραφική αίθουσα μπορεί να μην τελείωσε, μοιάζει όμως να έληξε οριστικά ως μαζική συνήθεια, ως ρουτίνα, ως αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής ψυχαγωγίας.

Στο πνεύμα αυτό μιας μάλλον άγονης και χειριστικής νοσταλγίας (ασχέτως αν τσιμπάει κανείς στο δόλωμα κάθε φορά) μπορεί να δει κατά καιρούς και διάφορα αποκόμματα με τις αναρίθμητες κινηματογραφικές αίθουσες που υπήρχαν κάποτε στην Αθήνα.

Θλιβερή κάθε φορά η σύγκριση με το σήμερα (αλλά και με το χθες και με το προχθές, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς), η λίστα όμως από το μακρινό 1986 που πέτυχα χθες σε φιλικό προφίλ μου προκάλεσε, όπως και σε άλλους, έντονη αίσθηση επειδή κάποιος είχε κάνει τον κόπο να τσεκάρει από πάνω με μια γραμμή εκείνα τα σινεμά που δεν λειτουργούν πια, με αποτέλεσμα να απεικονίζεται το μακελειό σε όλο του το μεγαλείο. 

Έτσι όπως πάει, στο τέλος δεν θα μείνει κανένα σινεμά στην Αθήνα Facebook Twitter
Η λίστα από το μακρινό 1986 που πέτυχα χθες σε φιλικό προφίλ μου προκάλεσε, όπως και σε άλλους, έντονη αίσθηση επειδή κάποιος είχε κάνει τον κόπο να τσεκάρει από πάνω με μια γραμμή εκείνα τα σινεμά που δεν λειτουργούν πια, με αποτέλεσμα να απεικονίζεται το μακελειό σε όλο του το μεγαλείο. 

Ζήτημα είναι αν επιζούν με το ζόρι καμιά δεκαπενταριά από τις 135 «κεντρικές – Α’ προβολής», «ημικεντρικές» και «Πειραιώς – Α’ προβολής» αίθουσες που εμφανίζονται στη σελίδα και είναι ένα μέρος μόνο των αιθουσών του λεκανοπεδίου που λειτουργούσαν τότε.

Και από εκείνες που επιζούν όμως, κάποιες βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και με ένα ερωτηματικό στην πλάτη, παγιδευμένες σ’ ένα ιδιότυπο καθαρτήριο από το οποίο εξέπεσε πριν λίγες μέρες το Έμπασσυ, σαφώς η πιο βαριά πρόσφατη απώλεια.

Και ήταν βαριά και εμβληματική η απώλεια αυτής της κλασικής και οικείας αίθουσας, και δικαίως το πήρε κατάκαρδα πολύς κόσμος που την είχε συνδέσει με τις ταινίες και με τις εξόδους μιας ολόκληρης ζωής, ασχέτως αν είχε χρόνια να κατέβει τα σκαλιά προς το φουαγιέ.  

Το τρένο δεν γυρίζει πίσω. H κινηματογραφική αίθουσα μπορεί να μην τελείωσε, μοιάζει όμως να έληξε οριστικά ως μαζική συνήθεια, ως ρουτίνα, ως αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής ψυχαγωγίας. Σε σημαντικό βαθμό, η αίθουσα θα είναι στο μέλλον, αν δεν είναι ήδη, ένας χώρος ειδικών προβολών και αφιερωμάτων, που θα λειτουργεί (και) εκτός της τρέχουσας διανομής, θα είναι μια boutique / repertoire εμπειρία, θα είναι κυρίως περί σινεμά παρά περί εξόδου.

Δεν θα είναι το τέλος του κόσμου, ούτε το τέλος του σινεμά. Αρκεί να προστατευτούν με κάποιο τρόπο οι εναπομείναντες κινηματογράφοι, όπως γίνεται αλλού στον κόσμο, και να μη σβήσει εντελώς η συνήθεια της σκοτεινής αίθουσας, της μεγάλης οθόνης και της συλλογικής εμπειρίας. 

Daily
0

ΦΩΤΙΑ ΤΩΡΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Έφερε η πανδημία το τέλος του σινεμά arthouse στην Ελλάδα;

Οθόνες / Έφερε η πανδημία το τέλος του σινεμά arthouse στην Ελλάδα;

Με λιγότερες χειμερινές αίθουσες και λιγότερα εισιτήρια από ποτέ σε όσες έχουν απομείνει ανοιχτές, το μέλλον του καλλιτεχνικού σινεμά στην Ελλάδα δεν διαγράφεται και τόσο ρόδινο. Τι οδήγησε όμως στη σημερινή απελπιστική κατάσταση;
M. HULOT
ΤΕΤΑΡΤΗ 23/02 -ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ-Ποιοι πηγαίνουν ακόμα στις κινηματογραφικές αίθουσες;

Pulp Fiction / Ποιοι πηγαίνουν ακόμα στις κινηματογραφικές αίθουσες;

Ο Θοδωρής Κουτσoγιαννόπουλος σχολιάζει πως, σύμφωνα με τις πωλήσεις των εισιτηρίων, τα νέα παιδιά στηρίζουν τις κινηματογραφικές αίθουσες, την ίδια στιγμή που οι κλασικοί σινεφίλ βολεύονται με δικαιολογίες στον «streaming καναπέ» τους.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Θάλασσα αγαπημένη, θάλασσα φαρμακερή

Daily / Θάλασσα αγαπημένη, θάλασσα φαρμακερή

Όταν βρεθεί κανείς σε μια οποιαδήποτε σχεδόν ήσυχη παραλία κατά το σούρουπο, τα ξεχνάει όλα, όχι επειδή γίνονται καπνός οι ευαισθησίες του, αλλά γιατί αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου μπορεί να το κάνει.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Να είσαι καλά Σελίν Ντιόν, και μας συγχωρείς 

Daily / Να είσαι καλά, Σελίν Ντιόν, και μας συγχωρείς 

Πέρα από τις συνταρακτικές σκηνές που δείχνουν τη «Φωνή» να υποκύπτει στη νευρολογική της πάθηση, το ντοκιμαντέρ «I Am: Celine Dion» μας υπενθυμίζει ότι η απόσταση ανάμεσα στο cool και το «ξενέρωτο» είναι πολύ σχετική.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Στην Ύδρα, μετά τη φωτιά 

Δημήτρης Πολιτάκης / Στην Ύδρα, μετά τη φωτιά 

«Η Ύδρα είναι μια φραγκοσυκιά γεμάτη πυρετό, όνειρα κι αγκάθια», έλεγε ο Σαχτούρης. Τώρα είναι γεμάτη κι από θηριώδη γιοτ, που μοιάζουν με πολεμικό στόλο της ίδιας σκιώδους υπερδύναμης, κι ας έχουν διαφορετικές σημαίες.  
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Υπήρξε ποτέ πιο αναπάντεχος, πιο ιδιαίτερος και πιο αγαπητός σταρ από τον Ντόναλντ Σάδερλαντ;

Απώλειες / Υπήρξε ποτέ πιο αναπάντεχος, πιο ιδιαίτερος και πιο αγαπητός σταρ από τον Ντόναλντ Σάδερλαντ;

Ό,τι κι αν έπαιζε ο Καναδός ηθοποιός, που πέθανε χθες στα 88 του, φιλτραριζόταν μέσα από κάτι βαθιά δικό του, σαν να απολαμβάνει ένα ιδιωτικό αστείο ή σαν να κρύβει επιτυχώς την υποψία ή τη βεβαιότητά του ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά (στον κόσμο).
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Φρανσουάζ Αρντί από εδώ στην αιωνιότητα 

Απώλειες / Η Φρανσουάζ Αρντί από εδώ στην αιωνιότητα 

«Θέλω να πιστεύω ότι οι ισχυρότεροι δεσμοί διατηρούνται για πάντα, ό,τι κι αν συμβεί και όπου κι αν βρισκόμαστε», είχε πει μερικούς μήνες πριν από τον θάνατό της η γυναίκα που υπήρξε αιώνιο κι απαράμιλλο σύμβολο ομορφιάς, έκφρασης, ερμηνείας, ελευθερίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ