ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ πρώτες σκηνές του πρώτου επεισοδίου του Disclaimer, παρακολουθούμε τη γνωστή δημοσιογράφο Κριστιάν Αμανπούρ να υποδύεται τον εαυτό της και να προλογίζει το βραβείο που πρόκειται να αποδοθεί σε μια επιφανή δημιουργό δημοσιογραφικών ντοκιμαντέρ την οποία υποδύεται η Κέιτ Μπλάνσετ.
Η Αμανπούρ επαινεί το έργο της, λέγοντας ότι οι ταινίες της «διαπερνούν τις συμβάσεις της αφήγησης και της φόρμας που μας αποσπούν την προσοχή από κρυμμένες αλήθειες». Και καταλήγει με μια προειδοποίηση: «Προσοχή στην αφήγηση και τη φόρμα. Η δύναμή τους μπορεί να μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια, μπορούν επίσης όμως να γίνουν ένα πανίσχυρο όπλο χειραγώγησης».
Τα δύο πρώτα επεισόδια έχουν στήσει με εντυπωσιακό τρόπο τα θεμέλια μιας ιστορίας που πηγαίνει μπροστά και πίσω στον χρόνο και μπαινοβγαίνει ανάμεσα στα δωμάτια της πραγματικότητας και της μυθοπλασίας.
Αυτή η προειδοποίηση (ή «δήλωση αποποίησης» όπως είναι η ελληνική απόδοση του όρου disclaimer) θα μπορούσε να απευθύνεται και στον θεατή αυτής της έγκριτης σειράς του Apple TV που από την αρχή της ακόμα –έχουν προβληθεί τα δύο από τα επτά επεισόδια– φροντίζει να θολώνει με διάφορους περίτεχνους τρόπους τα όρια ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα που βιώνουν οι χαρακτήρες της.
Βασισμένη στο ομώνυμο ευπώλητο μυθιστόρημα της Ρενέ Νάιτ που κυκλοφόρησε το 2015 –ένα εξαιρετικά εθιστικό ψυχολογικό θρίλερ γεμάτο απότομες στροφές και ανατροπές– η σειρά αποτελεί προσωπικό σχεδόν δημιούργημα του Αλφόνσο Κουαρόν, που, σε συνεργασία με το δίδυμο των λαμπρών διευθυντών φωτογραφίας Εμάνουελ Λουμπέζκι και Μπρούνο Ντελμπονέλ, παραδίδει ένα θέαμα χάρμα οφθαλμών που όμως η πλοκή και οι διάλογοι προσπαθούν ασθμαίνοντας να το παρακολουθήσουν (έχει κανείς την αίσθηση σε κάποια σημεία ότι βλέπει μια εξαιρετικά κομψή και επιτηδευμένη σαπουνόπερα – ή μετα-σαπουνόπερα).
Το καστ είναι επίσης εξαιρετικό. Εκτός από την Μπλάνσετ στον ρόλο της επιτυχημένης δημοσιογράφου που βλέπει ξαφνικά να αποκαλύπτονται τα μυστικά που τη στοιχειώνουν, τέσσερις από τους υπόλοιπους κεντρικούς χαρακτήρες έχουν κερδίσει υποψηφιότητα για Όσκαρ: ο Σάσα Μπάρον Κόεν που υποδύεται τον σύζυγό της, ο Κόντι Σμιτ-Μακφί στον ρόλο του κλονισμένου γιου τους, ο Κέβιν Κλάιν (φοβερός) στον ρόλο του ανθρώπου που θέλει να την εκδικηθεί για τη βαθιά συντριβή της ζωής του και η Λέσλι Μάνβιλ στον ρόλο της γυναίκας του.
Τα δύο πρώτα επεισόδια έχουν στήσει με εντυπωσιακό τρόπο τα θεμέλια μιας ιστορίας που πηγαίνει μπροστά και πίσω στον χρόνο και μπαινοβγαίνει ανάμεσα στα δωμάτια της πραγματικότητας και της μυθοπλασίας. Το βέβαιο είναι ότι επιφυλάσσονται διάφορες ανατροπές και αναθεωρήσεις στον θεατή μέχρι το τέλος.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι μια τόσο περίτεχνη κατασκευή, όσο ελκυστική κι αν είναι, σε συνδυασμό με τις αμφιβολίες που τόσο μεθοδικά καλλιεργεί στο μυαλό του θεατή (η φωνή της αφήγησης αλλάζει πρόσωπο αλλά και πρόσωπο του λόγου, από το πρώτο στο δεύτερο και στο τρίτο ενικό), κάνει τους χαρακτήρες να μοιάζουν με πιόνια σε μια παρτίδα σκάκι με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Όποιο κι αν είναι αυτό. Ίδωμεν.
DISCLAIMER* — Official Trailer | Apple TV+
