ΟΙ «ΓΕΝΙΕΣ» ΕΙΝΑΙ –ή έχουν καταντήσει– λίγο σαν τα ζώδια. Ανάλογα με την (μεταπολεμική) χρονιά που γεννήθηκε κάποιο πρόσωπο, ανήκει, σύμφωνα πάντα με τα αμερικανικά πρότυπα, στους boomers, στην Generation X, στους millennials ή στην Gen Z, με συνέπεια να ενδύεται με το ζόρι όλα τα στερεοτυπικά χαρακτηριστικά που έχουν αποδοθεί (πολύ πρόσφατα και συχνά πολύ αυθαίρετα) σε καθεμιά από τις γενιές αυτές. Όλοι ξέρουν πόσο μάταιοι και επιπόλαιοι και χωρίς νόημα τελικά είναι αυτοί οι διαχωρισμοί μεταξύ ενηλίκων (ήδη ένα μέρος της Gen Z έχει ενηλικιωθεί), όλοι μας όμως λίγο-πολύ απολαμβάνουμε να αποθεώνουμε όχι τη δική μας γενιά, αλλά τα δικά μας νιάτα στην πραγματικότητα. Και να επικρίνουμε τους νεότερους. Ή τους μεγαλύτερους, όπως γίνεται όλο και πιο συχνά, δικαίως και αδίκως.
Ίσως, σε ό,τι αφορά την ελληνική πραγματικότητα, να είναι πιο ορθός ο διαχωρισμός των γενεών σύμφωνα με τα δικά μας ορόσημα: η γενιά του εμφυλίου, της δεκαετίας του ’60, της μεταπολίτευσης, του «ΠΑΣΟΚ», της Κρίσης… Σε κάθε περίπτωση, μου ήταν δύσκολο να μην ανοίξω τελικά ένα άρθρο που περνούσε τις τελευταίες μέρες επίμονα από μπροστά μου και ο τίτλος του –«Κι αν οι Gen Xers ήταν οι πιο cool στην πραγματικότητα;»– υποσχόταν μια ωδή στην παρεξηγημένη γενιά «μου». Και μάλιστα από μια εκπρόσωπο νεότερης γενιάς. Το άρθρο είναι από την βρετανική Vogue και από τα συμφραζόμενα και τις βιωματικές αναφορές, η συντάκτριά του (Daisy Jones) πρέπει να είναι γύρω στα τριάντα και κάτι, δηλαδή στις νεότερες κλίμακες των millennials, πολλοί εκ των οποίων βλέπουν ήδη στον κοντινό ορίζοντα την μέση ηλικία.
«Ακόμα και οι Gen Xers δεν έχουν ανοσία στο cringe…μιλάνε συνέχεια για εκείνο το ένα rave που είχαν πάει το 1989, παρότι έχουν περάσει τα πενήντα και κανείς δεν νοιάζεται, και μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται τον ρόλο που έπαιξε το προνομιακό τους υπόβαθρο στον κυνισμό και την αποστασιοποίηση που τους χαρακτηρίζει»
«Τα τελευταία χρόνια, ο πόλεμος των γενεών έχει ενταθεί σε τέτοιο βαθμό», γράφει στην αρχή του κομματιού, «ώστε έχει καταντήσει βαρετό ακόμη και να τον αναφέρουμε: Η Gen Z "κριντζάρει" με τους millennials, οι millennials εγκαλούν τη Gen Z για τον πουριτανισμό της, και όλοι μισούν τους boomers επειδή…είναι boomers. Αλλά η Generation X –όσοι γεννήθηκαν κάπου ανάμεσα στο 1965 και το 1980– μοιάζει να έχει λησμονηθεί (παρότι ακόμα και μια τέτοια δήλωση έχει γίνει κλισέ)».
Ακολουθεί μια εγκωμιαστική λιτανεία, όχι τόσο της Generation X και των όποιων χαρακτηριστικών της, αλλά της δεκαετίας του ’90 και των πρωταγωνιστών της στη μουσική, στη μόδα, στη συμπεριφορά, στο στυλ. Κάθε γενιά έχει τα εμβλήματά της, αλλά πιστεύω ότι μια γοητεία που ασκεί αυτή η γενιά στις νεότερες οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν η τελευταία της «αναλογικής» εποχής. Παρά τον γνήσιο θαυμασμό της, η αρθρογράφος ομολογεί ότι «ακόμα και οι Gen Xers δεν έχουν ανοσία στο cringe… μιλάνε συνέχεια για εκείνο το ένα rave που είχαν πάει το 1989, παρότι έχουν περάσει τα πενήντα και κανείς δεν νοιάζεται, και μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται τον ρόλο που έπαιξε το προνομιακό τους υπόβαθρο στον κυνισμό και την αποστασιοποίηση που τους χαρακτηρίζει».
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι οι «αποστασιοποιημένοι» Gen Xers είναι αυτοί που κυριαρχούν πλέον – τουλάχιστον στην ελληνική πολιτική σκηνή. Από όλους τους εντός Βουλής πολιτικούς αρχηγούς, μόνο ο «μπούμερ» Δημήτρης Κουτσούμπας δεν ανήκει στη γενιά αυτή (ναι, ακόμα και ο Κυριάκος Βελόπουλος και ο Δημήτρης Νατσιός είναι «Generation X», έστω και οριακά, καθώς έχουν γεννηθεί αμφότεροι το 1965).
