Μικρή ελεγεία για το τέλος του καπνίσματος σε μπαρ και ταβέρνες

Μικρή ελεγεία για το τέλος του καπνίσματος σε μπαρ και ταβέρνες Facebook Twitter
Θα το συνηθίσουμε κι αυτό – όλα τα συνηθίζουν άλλωστε οι Νεοέλληνες αργά (συνήθως) ή γρήγορα...
24

Αυτό ήταν λοιπόν. Σώθηκαν τα ψέματα, τελείωσαν τα αστεία: ο αντικαπνιστικός νόμος που παρέμενε επί μία δεκαετία ανενεργός λόγω κρίσης («Δεν φτάνει που τους σκίζουμε, θα τους κόψουμε και το κάπνισμα; Θα μας φάνε») θα εφαρμοστεί είτε με το καλό είτε με το ζόρι, επειδή τα πρόστιμα και οι κυρώσεις είναι σοβαρές έως και καταστροφικές για τους καταστηματάρχες και αβάσταχτα τσουχτερές για τους «θεριακλήδες», όπως αποκαλούσε χαριτωμένα κάποτε τους μανιώδεις καπνιστές ο vintage δημοσιογραφικός λόγος.


Θα εφαρμοστεί επειδή εφαρμόζεται παντού σχεδόν στον «πολιτισμένο» κόσμο («ακόμα και σε κράτη όπως η Ουγκάντα» δήλωσε σχετικά ο πρωθυπουργός, ανακαλώντας για μυριοστή φορά αυτήν τη δύσμοιρη χώρα που δεν μας έχει φταίξει σε τίποτα και τη χρησιμοποιούμε καταχρηστικά –και ρατσιστικά– μια ζωή ως απόλυτο υπόδειγμα οπισθοδρομικού χάους) και επειδή είναι για το καλό όλων μας – καπνιστών, μη καπνιστών και ελεγκτικών/εισπρακτικών μηχανισμών του κράτους. Ενεργοποιήθηκε, μάλιστα, και η τηλεφωνική γραμμή «ενημέρωσης και υποστήριξης» (και ρουφιανιάς), έτσι ώστε να βρίσκονται οι αρμόδιοι ελεγκτές σε πλήρη εγρήγορση και συνείδηση της αποστολής τους μέχρι τις πρωινές ώρες.

Tο #MeToo απομακρύνει, ο αντικαπνιστικός φέρνει κοντά: «Παρντόν, φωτίτσα παίζει; Ξέχασα τον αναπτήρα μέσα... χα χα, βρε τι τραβάμε... Το ονοματάκι σας;»


Τελεία και παύλα – θα το καταπιούμε το μέτρο σαν μεγάλα παιδιά και θα βγαίνουμε έξω να καπνίσουμε, ευγνωμονώντας τις ήπιες χειμερινές συνθήκες μιας μεσογειακής χώρας και την κλιματική μεταστροφή του πλανήτη προς το θερμότερο.


Κομμένες οι νουάρ φαντασιώσεις και η ομιχλώδης ατμόσφαιρα στις μπάρες, κομμένο και αυτό το απολαυστικό πρώτο τσιγαράκι μετά το φαγητό –ενώ παράλληλα η γλώσσα σκουπίζει νωχελικά τα ούλα– στο τραπέζι της ταβέρνας υπό τους ήχους κλασικών λαϊκών ασμάτων, κομμένη και η τελετουργία του καφέ με το τσιγάρο σε κλειστό χώρο.

Θα το συνηθίσουμε κι αυτό – όλα τα συνηθίζουν άλλωστε οι Νεοέλληνες αργά (συνήθως) ή γρήγορα,παρότι είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς την εικόνα (ή την ίδια την ουσία) ενός «κωλόμπαρου» ή ενός σκυλάδικου χωρίς τσιγάρο. Αυτό που βαριέμαι είναι τα προβλέψιμα στάδια που θα εκτυλιχθούν μέχρι την εποχή που θα έχει γίνει αρχαίο καθεστώς το μέτρο και μόνο νοσταλγικά και αμυδρώς θα θυμάται κανείς την εποχή που μπορούσες να καπνίζεις σε μπαρ, κλαμπ και εστιατόρια.

Το έχουμε δει το έργο στο εξωτερικό. Στην αρχή θα παρατηρηθεί μια «αλληλέγγυα» κοινωνικοποίηση ανάμεσα σε αγνώστους που αποβάλλονται εκτός καταστήματος για να καπνίσουν, και κάποια φλερτ ίσως (το #MeToo απομακρύνει, ο αντικαπνιστικός φέρνει κοντά: «Παρντόν, φωτίτσα παίζει; Ξέχασα τον αναπτήρα μέσα... χα χα, βρε τι τραβάμε... Το ονοματάκι σας;»). Σταδιακά, όμως, οι καπνιστές που ξεροσταλιάζουν έξω θα μοιάζουν με λέσχη εξαρτημένων σε υπαίθρια εκδήλωση και στο τέλος κάποιοι θα μείνουν να καπνίζουν κατά μόνας σαν δεινόσαυροι, σαν παρίες και σαν λεπροί. Οι περισσότεροι καπνιστές απλώς θα κάθονται σπίτι να φουμάρουν με την άνεσή τους σαν συνωμότες ή σαν κατάλοιπα του περασμένου αιώνα.


Όπως ακριβώς δήλωνε ότι κάνει εδώ και χρόνια ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λιντς σε μια περσινή του συνέντευξη στο «New York»: «Σπανίως βγαίνω, επειδή καπνίζω και ο κόσμος πλέον είναι πολύ εχθρικός προς τους καπνιστές. Τους βγάζουν έξω από τα μαγαζιά σαν τα ζώα. Το ξέρω ότι κάνει κακό, αλλά δεν πιστεύω στη βλάβη από το παθητικό κάπνισμα. Μου φαίνεται λυπηρό ότι δεν επιτρέπεται πλέον να είναι μέρος της νυχτερινής ψυχαγωγίας εκεί έξω. Σκέψου ένα παλιό, κλασικό μπαρ χωρίς καπνό και πεντακάθαρη ατμόσφαιρα. Μπορείς πλέον να δεις τα πάντα ξεκάθαρα και συγχρόνως να μυρίζεις το άρωμα από ούρα και ιδρώτα και μπίρα που έχει διαποτίσει τον χώρο και δεν υπήρχε στον αέρα όταν επιτρεπόταν το κάπνισμα...».

 

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

 

Shortcut
24

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αναζητώντας το μυστικό του Γιάννη Πετρίδη

Δ. Πολιτάκης / Αναζητώντας το μυστικό του Γιάννη Πετρίδη

Στις 29 Μαρτίου συμπληρώθηκαν σαράντα έξι χρόνια από την πρώτη εκπομπή του ανθρώπου που μας έμαθε να ακούμε μουσική, όμως, παρά την οικειότητα, το κύρος και τη γνώση που εκπέμπει ακόμα η φωνή του από τα ερτζιανά, ο ίδιος παραμένει σε μεγάλο βαθμό ένα μυστήριο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
200 χρόνια «κρυφό σχολειό»

Δ. Πολιτάκης / 200 χρόνια «κρυφό σχολειό»

Πέρα από τις εθιμοτυπικές τελετουργίες της αρμόδιας επιτροπής, ο εορτασμός των 200 χρόνων από το ’21 θα μπορούσε να γίνει αφορμή για μια βαθύτερη αντίληψη των συναρπαστικών γεγονότων εκείνης της εποχής από αυτή που μας χάρισε το σχολείο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Αποχαιρετισμός στην κυρία Μιράντα

Δημήτρης Πολιτάκης / Αποχαιρετισμός στην κυρία Μιράντα

Πηγαίνοντας μετά από καιρό σε σπίτι φίλων, είδα στην εξώπορτα το αγγελτήριο θανάτου της ηθοποιού Μιράντας Κουνελάκη που έμενε στην ίδια πολυκατοικία και για χρόνια «επέβλεπε» στοργικά και διακριτικά τις νεανικές μας τρέλες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
H περίπτωση του Άκη Πάνου, που ακόμα μας στοιχειώνει

Δημήτρης Πολιτάκης / H περίπτωση του Άκη Πάνου, που ακόμα μας στοιχειώνει

Ούτε το έργο ενός δημιουργού μπορεί εύκολα να διαγραφεί ούτε όμως και η σύνδεσή του με τις όποιες αποτρόπαιες πράξεις. Μένει εκεί, σαν ανεξίτηλη κηλίδα που διαβρώνει και συρρικνώνει το σέβας, το δέος, την εκτίμηση, την απόλαυση. Αυτό είναι το τίμημα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Βρίσκοντας καταφύγιο στη μοιρολατρία και στα εποχικά μαγαζιά

Δημήτρης Πολιτάκης / Βρίσκοντας καταφύγιο στη μοιρολατρία και στα εποχικά μαγαζιά

Έχει ανάγκη ο κόσμος να περιβληθεί στην απομόνωσή του από ένα γιορτινό σκηνικό, από μια λαμπερή ψευδαίσθηση, ξορκίζοντας μια χρονιά που έγινε η προσωποποίηση όλων των δεινών που έχουν πέσει στο κεφάλι μας, όχι μόνο της πανδημίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η πανδημία και η λαχτάρα μας να «σώσουμε τα Χριστούγεννα»

Δημήτρης Πολιτάκης / Η πανδημία και η λαχτάρα μας να «σώσουμε τα Χριστούγεννα»

Ας είμαστε προετοιμασμένοι για σεμνές, ταπεινές, υπερβατικές γιορτές, όπως θα έπρεπε δηλαδή πάντα να είναι, αν πιστέψουμε όλες αυτές τις χριστουγεννιάτικες ταινίες που βλέπουμε μια ζωή.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

18 σχόλια
Απλα αρχιζει να τριανταριζει η πρωτη γενια οπου οι μη καπνιστες είναι η πλειοψηφία.Αν κοιταξετε τα οικονομικα στοιχεια των καπνοβιομηχανιων θα δειτε ότι ηδη απο το 2010 υπάρχει ξεκαθαρη πτωση, όχι ομως λογω κρισης αλλα λογο γενεων.Οσο η πλειοψηφία του οικονομικα ενεργου πληθυσμου ηταν καπνιστες ο νομος ηταν ανενεργος, τωρα που σιγα σιγα μπαινει η γενια των μη καπνιστων.Τωρα η κοινωνια ρητορικα παντα της αρεσε η απολυτη δυναμικη λυση αλλα απεχθανετε την εφαρμογη της στην καθημερινοτητα της, αυτο τι σημαινει; ότι θα υπάρξουν παρανομοι "τεκεδες", οπως υπάρχουν ηδη και για αλλα προιοντα που η χρηση τους είναι παρανομη.Η μονη ενσταση που εχω είναι μουσικη, δηλαδη μην ακουσω τραγουδια του τσιγαρου, η εντιμοτητα και η συνοχη λογου και πραξης οριζει ή ότι δεν θα παιζονται τα τραγουδια ή ότι εγω θα αναψω τσιγαρο, δεν είναι νομιμο, δεν είναι ηθικο είναι όμως τιμιο. Καποιος θα είπει μα τοσα χρονια παιζοντουσαν τα χασικλιδικα (στην ευπρεπισμενα λογοκριμενη εκδοση τους)....μα παντα ηταν ατιμο το παιξιμο των χασικλιδικων σε μη χασικλιδων μαγαζια, εξ ου και οι καλυτερες κομπανιες που παιζουν εντιμα ακομα ρεμπετικο είναι στην επαρχια και όχι στο κλεινον αστυ.Υ.Γ. Χασικλιδες φυλάξτε μια καρεκλα και για μας, να ερθουν τα παιδια της γειτονιας με την κουτση κιθαρα να απολαυσουμε και λιγη μουσικη.
"Το ξέρω ότι κάνει κακό, αλλά δεν πιστεύω στη βλάβη από το παθητικό κάπνισμα"Σε δημοκρατικές κοινωνίες ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει. Μπορεί να πιστεύει ότι τα εμβόλια προκαλούν αυτισμό, ότι η γη είναι επίπεδη ή ότι ο Σώρρας έχει τρία δις δολάρια. Όμως εδώ και πολύ καιρό ξέρουμε ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει και όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είναι τόσο ανενημερωτος όσο και ο αρνητής των συνεπειών του παθητικού καπνίσματος. Εάν δε θέλει να επιβάλλει και κρατικές πολιτικές με βάση αυτές τις ιδέες είναι επικίνδυνος.
Είμαι καπνίστρια και βαριά καπνίστρια.Εδώ και χρόνια προσπαθώ να αντισταθώ στη χαλαρότητα,που υπάρχει,και να μην καπνίζω μέσα.Όχι,ότι το κατάφερνα πάντα.Ειδικά όταν υπήρχε κι άλλος καπνιστής στην παρέα και το τασάκι μπροστά μας.Έξω,όταν δεν καπνίζουν οι διπλανοί μου και καταλαβαίνω,ότι θα ενοχλήσω,επίσης προσπαθώ να πάω πιο πέρα.Κι ας το ντουμανιάζουν στο παραδίπλα τραπέζι.Το παλεύω.Και αισθάνομαι πολύ άσχημα που για χρόνια δεν το σκεφτόμουν όσο θα έπρεπε.Και το νόμο θα τον τηρήσω.Με το που αναρτήθηκε σχετική πινακίδα σε ημιυπαίθριο χώρο στην καφετέρια που πάω καθημερινά,δε διανοήθηκα να ανάψω.Ούτε προτίμησα τραπεζάκι πιο έξω,ενώ το έχει προβλέψει το κατάστημα.Τις πρώτες μέρες στον ημιυπαίθριο οι πελάτες ήταν ελάχιστοι.Σε μια βδομάδα έχει σχεδόν όσους και πριν.Μπορεί ακόμα να θρέφεται ποιητικά το φαντασιακό μας με καφενέδες και μπουζοκομάγαζα μέσα στην κάπνα,με πιο "λαϊκές","περιθωριακές","λούμπεν" ίσως,"αυτοκαταστροφικές","αντιστασιακές" καταστάσεις και εικόνες,αλλά στον πραγματικό κόσμο δεν είναι και τόσο γοητευτικά αυτά.Δεν είμαστε ήρωες ταινιών ή λογοτεχνικών πονημάτων.Και κάπου κι αυτό το ρούχο,που ντύνει τον σκοτεινό,κατατρεγμένο,βασανισμένο,αλλά ψαγμένο και βαθιά πολιτικό,ευαίσθητο,δημιουργικό τύπο,που παραδέρνει με τα πάθη του και σαν να αντλεί μεγάλο μέρος της ποιότητας του από αυτά,ας παλιώσει πια.Κακά τα ψέματα.Οι περισσότεροι μόνο τα πάθη έχουμε κι όσο κι αν φοράμε αυτό το ρούχο,για να νιώσουμε ή να δείξουμε κάπως,δε θα γίνουμε άλλοι έτσι.Μια βλαπτική συνήθεια είναι και για εμάς και για τους γύρω μας.Ούτε στο σπίτι μου θα μείνω ούτε αποκλεισμένη θα νιώσω ούτε έχω σκοπό,να το κάνω δράμα όλο αυτό.Καπνίστρια είμαι,εθισμένη είμαι,αλλά δεν είμαι τα τσιγάρα μου και δεν αισθάνομαι θιγμένη.Ούτε στο φαντασιακό μου ούτε στην πραγματική ζωή.Λυπάμαι μόνο για εκείνα τα χρόνια,που δεν σκεφτόμουν τόσο τους γύρω μου.
Προσωπικά ήμουν καπνιστής του σαββατοκύριακου το έκοψα ουσιαστικά στη πρώτη απαγόρευση κάπως με τον μηχανισμό που περιγράφεις. Από συνήθεια έγινε συνειδητοποίηση βαθιάς αγενειας
Λατρεύω το κάπνισμα και δεν πρόκειται να το σταματήσω. Είναι δική μου επιλογή, καπνίζω και τσιγάρα και πουράκια με γεύση βανίλια και αισθάνομαι υπέροχα και δε μετανιώνω καθόλου.Ωστόσο έχω να πω πως πάντα απομακρύνομαι απ' όλους όταν καπνίζω. Ακόμα και σε στάση λεωφορείου να βρίσκομαι , σε εξωτερικό χώρο δηλαδή, πάντα απομακρύνομαι για να ανάψω τσιγάρο. Μέσα σε καφετέριες ή μπαρ όοοοολα αυτά τα χρόνια δεν έχω ανάψει τσιγάρο παρά μόνο μία ή δύο φορές αργά, πολύ αργά το βράδυ, σχεδόν ξημερώματα μαζί με παρέα σε χώρο που όλοι τριγύρω κάπνιζαν. Θέλω να πω ότι ακόμα και σε μπαρ ή καφετέριες ,μια χαρά κρατιόμουν χωρίς να ανάψω τσιγάρο ακόμα κι αν η παρέα μου κάπνιζε γιατί σεβόμουν πάντα το χώρο και όσους πιθανόν να ενοχλούσε το παθητικό κάπνισμα, ακόμα κι αν τριγύρω μου τα ντουμάνια έδινα κι έπαιρναν.Συμφωνώ ότι πρέπει να σεβόμαστε τους μη καπνιστές και τους ανθρώπους με προβλήματα υγείας.Όμως οι καταγγελίες στον τετραψήφιο αριθμό δίνουν αφορμή για να βγουν όλα τα μίση και οι αντιπαλότητες μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών και ναι, είναι ένα είδος ρουφιανιάς.Και δε μιλάω για ένα άτομο με επιβαρυμένη υγεία που πιθανόν να πάρει να καταγγείλει κάποιον που φουμάρει δίπλα του, αλλά μιλάω για όλους αυτούς τους αργόσχολους ελληναράδες που λειτουργούν με τα επαρχιώτικα στερεότυπα της ρουφιανιάς, που γαλουχήθηκαν με αυτά και δε γίνεται να τα αποβάλλουν από το DNA τους και θα βρουν καινούρια ασχολία για τη μίζερη ζωή τους. Αυτό δείχνει και η τεράστια συμμετοχή του κόσμου απ' όταν δόθηκε σε χρήση ο αριθμός καταγγελιών.Συμφωνώ με τη δήλωση του λατρεμένου σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λιντς την οποία αναφέρει το άρθρο , όντως ο κόσμος είναι πολύ εχθρικός πλέον με τους καπνιστές.Από εκεί και πέρα, προσωπικά πάω σε συγκεκριμένους χώρους, θέατρα, σινεμά, που έτσι κι αλλιώς πάντα απαγορεύοταν το κάπνισμα, κάνω το τσιγαράκι μου έξω στο δρόμο και μετά μπαίνω μέσα, ούτε σε φουαγιέ καλλιτεχνικού χώρου έχω καπνίσει ποτέ, δεν μου άρεσε ποτέ να συχνάζω σε μπαρ και καφετέριες παρά μόνο σε μερικές περιπτώσεις που πρέπει να συναντήσω φίλους, κάτι που συμβαίνει πολύ σπάνια και που όπως έγραψα και πιο πάνω, κρατιέμαι και δεν καπνίζω μέσα σε αυτούς τους χώρους.Ο λόγος που δεν καπνίζω σε αυτούς τους χώρους είναι γιατί θεωρώ τόσο μεγάλη προσωπική μου απόλαυση το τσιγάρο που θέλω να την μοιράζομαι μόνο με τον εαυτό μου και να μην έχω αντιπαλότητες με τους γύρω μού ή να μην ενοχλώ γενικά τους μη καπνιστές.
Συγνώμη, δηλαδή είναι ρουφιανιά θεωρείς να καταγγέλλεις κάποιον που καπνίζει σε κλειστό χώρο, ενώ απαγορεύεται; Και ενώ τόσο καιρό, οι περισσότεροι καπνιστές ήταν άχρηστοι να εφαρμόσουν έναν απλό νόμο, "αναγκάζοντας" την κυβέρνηση, να φτιάξει τον αριθμό καταγγελιών; Επίσης, δεν υπάρχει κανένα μίσος εναντίον των καπνιστών. Τόσον καιρό δηλαδή που αγνοούνταν οι παθητικοί καπνιστές; Που ντουμανιάζονταν ελεύθερα οι κλειστοί χώροι, χωρίς συνέπειες, ενώ υπήρχε και παλαιότερα ο αντικαπνιστικός νομος; Καμία πλευρά δεν μισεί την άλλη. Απλώς, ήρθε η ώρα να μάθουμε να είμαστε πιο άνθρωποι. Ελπίζω τουλάχιστον να συνεχιστούν οι κυρώσεις και οι εντατικοί έλεγχοι. Και μην δω ότι έχουμε σημαντικότερα προβλήματα και όλοι ασχολούνται με αυτό το θέμα. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Από τα αυτονόητα μάλλον.
Δεν μου αρέσει η φράση, αλλά εδώ θα την χρησιμοποιήσω. Τι ήθελε να πει κ ποιητής; Όσο για τον Ντέιβιντ, που είπε για τα νεοϋορκέζικα μπαρ, ας καθίσει δύο ώρες σε ελληνική καφετέρια και μετα βλέπουμε ...
“ και μόνο νοσταλγικά και αμυδρώς θα θυμάται κανείς την εποχή που μπορούσες να καπνίζεις σε μπαρ, κλαμπ και εστιατόρια”Έκοψα σχετικά εύκολα το τσιγάρο στα 33 μου χάρις στον αντικαπνιστικό νόμο του τότε δημάρχου Bloomberg και σας πληροφορώ πως δεν αναπολώ καθόλου τον καπνιστή εαυτό μου και την εποχή που καπνίζαμε στα μπαρ. Για την ακρίβεια πολύ συχνά αναρωτιέμαι πόσο ανόητη υπήρξε η όλη φάση. Ακόμα και στα μπαρ όπου παίζουν τζαζ (τα οποία είναι νομίζω η επιτομή της νουάρ ατμόσφαιρας της ελεγείας σας) δεν λείπει καθόλου το ντουμάνι και μια χαρά επιβιώνουν, και η μουσική βρίσκεται σε άνθηση και η υγεία των μουσικών προστατεύεται (καπνιστές πολύ συχνά οι ίδιοι, ήταν υποχρεωμένοι να ρουφάνε και το ντουμάνι του κοινού).Να σημειώσω πως στην Νέα Υόρκη υπήρξε και θύμα του αντικαπνιστικού νόμου, δολοφονήθηκε ένας bouncer σε γνωστό μπαρ όταν έκανε σύσταση και στην συνέχεια προσπάθησε να πετάξει έξω έναν τύπο που δυστυχώς ήταν γιός ενός γκάγκστερ την Κινεζικής μαφίας. Το θύμα μαχαιρώθηκε στην φλέβα του μηρού από μέλος της παρέας και πέθανε.https://www.nytimes.com/2003/04/18/nyregion/new-suspect-in-slaying-of-bouncer-at-club.htmlΠροσωπικά έχω συνδυάσει το τσιγάρο στην Ελλάδα και με τον τύπο του σαχλαμάρα ψευτοδιανοούμενου (no offense—δεν αναφέρομαι σε κάποιον συγκεκριμένα) ο οποίος ξεδιπλώνει τις κοσμοθεωρίες του θυμιάζοντας ταυτόχρονα τον χώρο γύρω του με τον καπνό του. Δεν θα μας λείψει καθόλου η εικόνα κάτι τέτοιων τύπων.
Θυμάμαι στο Hqlf Note, σε συναυλία ενός συγκροτήματος με καταπληκτικά πνευστά, να παρακαλάνε οι καλλιτέχνες τον κόσμο να περιορίσει το κάπνισμα γιατί αισθάνονταν ότι μπορεί να μην άντεχαν να βγάλουν τη συναυλία.Ε λοιπόν, ήταν σαν να δόθηκε το σύνθημα "καπνίστε όσο περισσότερο μπορείτε!" Όλοι οι καπνιστές φοβήθηκαν μήπως υποχρεωθούν να σταματήσουν και άρχισαν να ανάβουν απανωτά τσιγάρα. Ντουμάνι! Εγώ αναγκάστηκα στις 1.30 το πρωί να λουστώ πριν κοιμηθώ!Αυτός ο συναυλιακός χώρος ΄ταν από τους πρώτους που εφάρμοσαν απαρέγκλιτα την απαγόρευση καπνίσματος από τη στιγμή που πρωτοθεσπίστηκε, καθιερώνοντας και ένα μεγάλο διάλειμμα για κάπνισμα έξω. Μιλώντας κάποια στιγμή με τον ιδιοκτήτη ου είπε ότι ακόμα και οι καπνιστές του δήλωσαν πως ευχαριστήθηκαν την άκαπνη ατμόσφαιρα μέσα στο μαγαζί!
Έχω αρκετούς αμρικανούς φίλους μουσικούς της τζαζ (ασχολούμαι χρόνια ερασιτεχνικά με τον χώρο) και παραπονιούνται πως όταν ταξιδεύουν σε χώρες ή περιοχές των ΗΠΑ όπου δεν απαγορεύεται το κάπνισμα ταλαιπωρούνται ιδιαιτέρως από τον καπνό όταν παίζουν μουσική. Έχουν πλέον συνηθίσει άκαπνοι εδώ και πάνω από 15 χρόνια--στην ΝΥ η απαγόρευση ισχύει από τις αρχές του 2003 (και παρεμπιπτόντως κανείς δεν είπε στη αρχή να μείνει ανενεργός λόγω της κακής ψυχολογικής κατάστασης του πληθυσμού--όπως πιστεύει ο συγγραφέας του άρθρου πως έγινε με την Ελλάδα λόγω κρίσης--παρόλο που τα ψυχολογικά αποτελέσματα των επιθέσεων του 2001 ήσαν ακόμη νωπά).Όσο για τον σχέση διανόησης/ψευτοδιανόησης και τσιγάρου, συμφωνώ μαζί σου πως σίγουρα δεν είναι οι χειρότεροι θεριακήδες, απλά θα περίμενα περισσότερη ωριμότητα και λιγότερο (ή έστω πιό σοφιστικέ) ναρκισσισμό--όμως τελικά ο εθισμός είναι εθισμός, αδιαφόρως κοινωνικού και μορφωτικού επιπέδου.
Τι λέτε; Μόνο οι καπνιστές επηρεάστηκαν από την κρίση; Οι καπνιστές ξεροσταλιάζουν; Η καταγγελία της αντικοινωνικής πράξης που σε επηρεάζει άμεσα είναι ρουφιανιά; Βάζετε εισαγωγικά στον "πολιτισμένο" κόσμο συμφωνώντας με την άποψη ότι επιστροφή της όσφρησης δυστυχώς περιλαμβάνει και τη μυρωδιά ούρων; Μάλλον δεν αντιλαμβάνεστε ότι τα αντικαπνιστικά μέτρα δεν δημιουργήθηκαν για τους καπνιστές, στους οποίους εστιάζετε, αλλά για όλους - καπνιστές και μη, παιδιά, νέους και ηλικιωμένους, αρρώστους και μή, οι οποίοι δηλητηριάζονται καθημερινά από τον εθισμό άλλων. Υποστηρίζετε ότι θα το καταπιούμε κι αυτό το πικρό ποτήρι, σα όλα τα άλλα κακά που μας επιβλήθηκαν, καταφέρατε να χωρέσετε, με αρνητικό πρόσημο πάντα, και την χρηση της "Ουγκάντα", ακόμα και το #MeToo! Μόνο ελεγεία δεν αποτελεί το κείμενο, περισσότερο σε λίβελο φέρνει.
Αυτό δεν ήταν άποψη, ήταν αποψάρα. Αν με εννοείτε... κατά τα άλλα με καλύπτει απολύτως η φράση « δικαίωμα να ρυπαίνεις τον αέρα που αναπνέει ο άλλος δεν υπάρχει».Αλλά επειδή εδώ είναι Ελλάδα με Έλληνες δεν έχω και πολλές ελπίδες ότι η εφαρμογή θα διατηρηθεί...
Πολυ ρομαντική η προσεγγιση του αρθρογράφου για μία αντιαισθητική, ανθυγειινή συνήθεια/εξάρτηση των πολλών που την εξασκούσαν για δεκαετίες αδιαφορόντας για τους λίγους που συνυπήρχαν μαζί τους σε ταβέρνες, εστιατόρια, μπαρ, καφετέριες, κυλικείων και άλλα "νουάρ" στεκια αλλά και σε ταξί, λεοφωρεία, δημόσιες υπηρεσίες για να μην ξεχνιομαστε . Εγώ ως μη καπνιστής αναγκαζόμουνα να ανέχομαι την εγωιστική αυτή συμπεριφορά των καπνιστών και να υποβάλλομαι στις συνέπειες της που δεν περιορίζονται μόνο στην μυρωδιά που αφήνει στα ρούχα. Ναι, όντως θα είναι λιγότερο κινηματογραφικά τώρα τα κωλάδικα ή τα ρεμπετάδικα και αυτό ειναι εν τέλει κάτι θετικό. Ακόμα και εκεί κάποιος θα πρέπει να υπολογίζει ότι πριν το ανάψει, μπορεί να υπάρχουν αλλοι δίπλα του που δεν γουστάρουν και μπορεί να μην είναι στην ιδιοσυγκρασία τους να έρθουν να του το πουν καταμουτρα, ότι αμα γουστάρεις κάτι τέτοιο, καντο για την πάρτι σου. Πρόσφατα σε διακοπές στην Υδρα πήραμε το καραβάκι με τον σύντροφο μου για να προσεγγίσουμε άλλες παραλίες. Παρα το τεράστιο απαγορευτικό σήμα στο κατάστρωμα, τρία διαφορετικα άτομα κάπνιζαν. Κανείς από το πλήρωμα δεν τους είπε λέξη. Και η αλήθεια είναι ότι ούτε και εμένα μου βγήκε κάτι παραπάνω απο γκριμάτσα αποδοκιμασίας, διακοπές ήμουνα, καυγαδες δεν έψαχνα. Τουλάχιστον τώρα με την τηλεφωνική γραμμή και (ελπιζω) με τους συνεχείς ελέγχους αυτό θα σταματήσει. Ως άνθρωπος που έχει ΄χασει συγγενείς απο καρκινικά νοσήματα, θέλω να ελπίζω ότι η κοινωνία θα δει ότι αυτό είναι θετικό για το σύνολο, όχι μια politically correct μ@λακία που θέλουν να μας επιβάλλουν απο το εξωτερικό, όπως νομίζω οτι ο κυριος Πολιτάκης αφηνει να εννοηθει.
Ο ασθματικός (σαν εμένα) που είχε αποκλειστεί από παντού δεν μπορεί να βγαίνει να παίρνει αναπνοή και να την κρατάει ενώ ο καπνιστής μπορεί να κάνει το τσιγάρο του και να ξαναμπεί. Τόσο απλό, τόσο αυτονόητο. Το περί ρουφιανιάς για να μπορεί κάποιος να πιει έναν καφέ χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την υγεία του, τουλάχιστον υπερβολικό...
Διαφωνώ απολύτως με τον Ντέιβιντ Λιντς. Δε σε "βγάζουν έξω σαν τα ζώα", μόνος σου βγαίνεις για να σεβαστείς τους γύρω σου(και Ναι, το παθητικό κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία σκηνοθέτα μου!). Επίσης, εκεί έξω είναι πολύ καλύτερα για να προσεγγισεις(αν το θες πολύ) κάποια η κάποιον. Για την ακρίβεια είναι το ιδανικό σημείο για να πιάσεις κουβέντα με έναν άγνωστο, έστω και παραπόνουμενος "μας πετάνε έξω σαν τα ζώα"....
Κύριε Πολιτάκη, Τα "εισαγωγικά" ειρωνείας είναι περιττά σε μια βλαβερή συνήθεια που έγινε μόδα χάρις στα απίστευτα ποσά που δαπανήθηκαν από τις Αμερικανικές πολυεθνικές. Θα σας συνιστουσα δε, αυτά τα εισαγωγικά να τα βάλετε στις βλαβερές συνέπειες του καπνού που σχετίζονται με τον καρκίνο του πνεύμονα, την αναπνευστική ανεπάρκεια και την στεφανιαία νόσο. Όσο για τον κ. Λυντς που δεν θα τον θαυμάσω να καπνίζει στα μπαρ που σύχναζε, σκασίλα μου μεγάλη. Και ναι, ειμαι πολύ θυμωμένος όταν διαβάζω απίστευτες "ελεγειες" για τον καπνό. Αν μάλιστα δεν έχετε πειστεί ακόμη, σας συμβουλεύω να κάνετε μια βόλτα στην πνευμονολογικξ λογιξη
Πολύ καλό το άρθρο εκτός απο την ακόλουθη πρόταση : ο αντικαπνιστικός νόμος που παρέμενε επί μία δεκαετία ανενεργός λόγω κρίσης Πηγή: www.lifo.grΔηλαδή τώρα δεν υπάρχει κρίση , δεν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα στούς πολίτες, θα έλεγα πρόβλημα επιβίωσης για πολλούς, και ζούμε μέσα στη χαρά και στην ευημερία ετσι ? εε αφού όλα βαίνουν καλώς και λυθήκαν όλα τα προβλήματα σκέφτηκαν τα "μεγάλα" κεφάλια να εφαρμόσουν τον αντικαπνιστικό νόμο και να λυθεί και το τελευταίο (για αυτούς) πρόβλημα σωστά?Δυστυχώς συνεχίζουν να μάς πασσάρουν τον "σανό" και εμείς όχι μόνο τον τρώμε αλλά λέμε και ευχαρστώ απο πάνω.......
Ε οχι!Απο σχολιαστες να το περιμενω, αλλα οχι και απο αρθρογραφους που τους δινεται βημα, να αποκαλουν τις καταγγελειες ρουφιανια.Εκτος και αν ο αρθρογραφος θεωρει ρουφιανια να καλεις την αστυνομια γιατι ο γειτονας παιζει διαπασων τη μουσικη μετα τις 12 το βραδυ καθημερινη, ή οταν αλλος εχει παρκαρει παρανομα και κλεινει τη κυκλοφορια, δεν αφηνει τον ενοικο να παρκαρει που θα επρεπε, ή δεν αφηνει τους πεζουν να περπατησουν (υπηρχε αρθρο της Λαιφο για το ποσο αισχρη ηταν η Αθηνα, ειδικα για ΑΜΕΑ).Επιπλεον τα βρισκω πολυ αστεια τα περι "Σταδιακά, όμως, οι καπνιστές που ξεροσταλιάζουν έξω θα μοιάζουν με λέσχη εξαρτημένων σε υπαίθρια εκδήλωση και στο τέλος κάποιοι θα μείνουν να καπνίζουν κατά μόνας σαν δεινόσαυροι, σαν παρίες και σαν λεπροί." Και Αγγλια εχω ζησει, και Ολλανδια, και Τσεχια. Οσοι θελανε να καπνισουν πανε εξω οσοι δε θελουν μενουν μεσα. Ναι, υπαρχει το φλερτ εξω, ναι κανεις νεες παρεες, ποτε ομως δεν υπηρχε η παραμικρη υποψια οτι εισαι κλαμπ λεπρων.Και να κλεισω συγκρινοντας οχι με Ουγκαντα αλλα Τσεχια. Μεσα σε ενα χρονο εφαρμογης του νομου, ΟΛΑ τα μαγαζια και ΟΛΟΙ το σεβαστηκαν και το εφαρμοσαν. Αντε ισως να βρεθει ενα βυθισμενο, ξεχασμενο, υπογειο κωλομπαρο που να το επιτρεπει. Αλλα οχι..εμεις ειμαστε νοτιοι, το αιμα βραζει, δε καταλαβενουμε απο νομους, και επικαλουμε ξεχασμενους σκηνοθετες για επικληση στο συναισθημα...εμ...εμ...για αυτο μιλαμε παντα για Ουγκαντες...αφου δε μπορουμε να κοιταξουμε το καλυτερο, κοιταμε το "χειροτερο" να νιωσουμε οτι.."ε νταξ..κατι γινεται...|
"το #MeToo απομακρύνει, ο αντικαπνιστικός φέρνει κοντά" Το #MeToo δεν απομακρύνει: το #MeToo είναι εναντίον της σεξουαλικής παρενόχλησης, δεν είναι εναντίον του φλερτ. Και αν εννοείτε ότι, λόγω του #MeToo, ένας άντρας θα σκεφτεί λίγο παραπάνω το πώς θα μιλήσει σε μια γυναίκα ώστε να μην τήν κάνει να αισθανθεί άσχημα, ε, αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο! ΥΓ. Και επειδή μπορεί κάποιοι να πουν ότι σε ένα άσχετο θέμα κάνω σχόλιο για το #MeToo, να διευκρινίσω ότι πρώτος ο συντάκτης του άρθρου ανέφερε το #MeToo σε ένα άσχετο θέμα.
Απλά, κάποιοι επιμένουν να συγχέουν το φλερτ με το χοντροκομένο (ή και χυδαίο) καμάκι. Δυστυχώς, ακόμα χειρότερα, σε ορισμένες αγγλοσαξωνικές χώρες όπου ο πουριτανισμός καλά κρατεί,σε αυτό το τραγικό λάθος υποπίπτουν και γυναίκες.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ