Για όλα φταίει ο λαϊκισμός, ακόμα και για τη χούντα

Για όλα φταίει ο λαϊκισμός, ακόμα και για τη χούντα Facebook Twitter
«Μπήκαμε στη δικτατορία μικρά παιδιά που δεν ήξεραν να ερωτεύονται και να ντρέπονται, να ελπίζουν και να χαίρονται, και βγήκαμε από εκεί κάτι κουρασμένα παλληκάρια ασχέτως ηλικίας...
0



ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΛΥΦΘΗΚΑΝ οι αντιδράσεις που προξένησε η κυβερνητική ανακοίνωση για την επέτειο της απριλιανής δικτατορίας από την επείγουσα επικαιρότητα του διαγγέλματος του πρωθυπουργού που ακολούθησε μέσα στην ίδια μέρα, δεν παύει όμως να ενοχλεί και να προβληματίζει, ειδικά το αγρίως αναθεωρητικό και διόλου εθιμοτυπικό «εδάφιό» της που αναφέρει τα εξής: «Το πραξικόπημα των συνταγματαρχών είναι μια διαρκής υπόμνηση των δεινών που μπορεί να φέρει ο ακραίος διχασμός που θρέφεται από τον λαϊκισμό και την έλλειψη στοιχειώδους συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων».

Τι είναι αυτός ο ισοπεδωτικός και άγαρμπος αναθεωρητισμός; Έλεος πια με την καραμέλα του λαϊκισμού. Δεν ήταν η πρώτη φορά όμως. Αντίστοιχο ήταν και το μήνυμα της υπουργού Παιδείας για την 28η Οκτωβρίου που μας πέρασε και έκανε λόγο για τις «ακραίες φωνές του λαϊκισμού που επιδιώκουν να δυναμώσουν στις μέρες μας, που ο ατομικισμός και η αποξένωση μαστίζουν την ανθρωπότητα…». Ποιο είναι το νόημα ακριβώς; Ότι όποιος δεν υποτάσσεται με κόσμιο και πολιτισμένο τρόπο στο εθνοσωτήριο όραμα της κυβέρνησης είναι είτε θλιβερός μονήρης είτε μανιασμένος λαϊκιστής;

Ο Ραφαηλίδης είχε πει ότι «η ελληνική χούντα ήταν ένα τυπικό μείγμα ηλιθίων και πρακτόρων των Αμερικανών που αναρριχήθηκαν στην εξουσία, καταρχήν σε βάρος της λογικής». Κανένας λαϊκισμός δεν υπάρχει σ’ αυτή την απλή εξίσωση.

Ο Χατζιδάκις έλεγε πως ο ελιτισμός είναι χειρότερος από τον λαϊκισμό και πως οι δυο τους μαζί αποτελούν τον μεγαλύτερο εχθρό της πολιτικής και του πολιτισμού. Ο Ραφαηλίδης, από την άλλη, είχε πει ότι «η ελληνική χούντα ήταν ένα τυπικό μείγμα ηλιθίων και πρακτόρων των Αμερικανών που αναρριχήθηκαν στην εξουσία, καταρχήν σε βάρος της λογικής». Κανένας λαϊκισμός δεν υπάρχει σ’ αυτή την απλή εξίσωση.

Στις μέρες μας, όμως, λείπουν οι ανεξάρτητες, οι αδέσμευτες, οι «αιρετικές» φωνές, γι’ αυτό και μνημονεύουμε και λιβανίζουμε διαρκώς τέτοιες προσωπικότητες, που δεν ήταν καθόλου προβλέψιμη η ατζέντα τους ούτε και η θέση που θα έπαιρναν σε οποιοδήποτε ζήτημα, όπως συμβαίνει σήμερα με τους περισσότερους επιφανείς σχολιαστές της επικαιρότητας. Τι θα έλεγαν, άραγε, γι’ αυτά που περνάμε σήμερα; Δεν μπορούμε να ξέρουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι αυθαίρετες υποθέσεις με βάση παλιές τους δηλώσεις και «σημαδιακά» κείμενα που κατοικούν για πάντα πλέον στο διαδικτυακό μαυσωλείο.

Ένα τέτοιο κείμενο με την υπογραφή του Χρήστου Βακαλόπουλου έκανε τον γύρο των social media προχθές, ανήμερα της επετείου της χούντας. Το κείμενο είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό «Ιστός» το 1992 –έναν χρόνο πριν φύγει από τη ζωή, στα 37 του μόλις– και είχε τίτλο «Η 21η Απριλίου κι εμείς». Αξίζει, φυσικά, να διαβαστεί ολόκληρο, προσωπικά πάντως με στοίχειωσε ειδικά το παρακάτω απόσπασμα:

«Μπήκαμε στη δικτατορία μικρά παιδιά που δεν ήξεραν να ερωτεύονται και να ντρέπονται, να ελπίζουν και να χαίρονται, και βγήκαμε από εκεί κάτι κουρασμένα παλληκάρια ασχέτως ηλικίας, υποψιασμένοι για τα πάντα, έτοιμοι να αναλύσουν το παραμικρό, ανίκανοι να ψωνισθούμε με κάτι, στρατιώτες ενός μέλλοντος που ερχόταν με σιγουριά, αλλά δεν φάνηκε ποτέ, ενός μετά που μας έχει αρπάξει από τον λαιμό και δεν λέει να μας αφήσει ήσυχους ούτε δευτερόλεπτο. Εφτά ολόκληρα χρόνια μαθαίναμε ο ένας τον άλλο να περιφρονεί τον τόπο του και να θαυμάζει έναν μυθικό τόπο, αποτελούμενο από συγκροτήματα ροκ, φοιτητικές εξεγέρσεις, ξεσπάσματα της κραιπάλης, ελεύθερες σχέσεις, πρίγκηπες της παρακμής, χιλιάδες παιδικές χαρές για μεγάλους. Μάθαμε να περιμένουμε κάτι και ξεμάθαμε να βλέπουμε τι γινόταν γύρω μας. Την ώρα που ο Παττακός εκτελούσε το εθνοσωτήριο έργο του μαζεύοντας γόπες στην οδό Πατησίων και ο Καράγιωργας έχανε το χέρι του, ώστε να γίνει αργότερα υπουργός ο Κατσιφάρας, εμείς φανταζόμαστε τη ζωή σαν ένα σόλο του Τζίμι Χέντριξ ή μια ροχάλα του Κον Μπεντίτ…».

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

The Old Man: Ο Τζεφ Μπρίτζες επέστρεψε πιο δυνατός από ποτέ

Daily / «The Old Man»: Ο Τζεφ Μπρίτζες επέστρεψε πιο δυνατός από ποτέ

Στον αειθαλή και εξαιρετικό, όπως πάντα, πρωταγωνιστή της ανήκει δικαιωματικά αυτή η νέα μίνι σειρά που λειτουργεί τόσο ως κατασκοπικό θρίλερ υψηλής δράσης όσο και ως δράμα φθινοπωρινών τόνων με γερά συναισθηματικά θεμέλια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η εγγονή του Φρόιντ δεν έκανε ποτέ της ψυχοθεραπεία

Daily / Η εγγονή του Φρόιντ δεν έκανε ποτέ της ψυχοθεραπεία

Η Σόφι Φρόιντ που πέθανε στις αρχές του μήνα στα 97 της ήταν το τελευταίο επιζών εγγόνι του Σίγκμουντ Φρόιντ και πιθανότατα το τελευταίο εν ζωή πρόσωπο που τον συναναστράφηκε στενά. Η ίδια πίστευε πάντως ότι η ψυχανάλυση είναι σε σημαντικό βαθμό «μια ναρκισσιστική πολυτέλεια».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γονιός με το παιδί του μαζί στη συναυλία: Τι μπορεί να είναι λάθος σ’ αυτή την εικόνα;

Daily / Γονιός με το παιδί του μαζί στη συναυλία: Τι μπορεί να είναι λάθος σ’ αυτή την εικόνα;

Η πρώτη συναυλία ενός ή μίας εφήβου ήταν και είναι μια προσωπική τελετουργία μετάβασης κάπου αλλού ή μετεξέλιξης σε κάτι άλλο, χωρίς το δίχτυ προστασίας και ελέγχου που απλώνει το γονικό ενδιαφέρον τριγύρω σου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πνεύμα και ηθική: Η κουλτούρα του τραπ και η ανερμάτιστη ελληνική νεολαία

Daily / Πνεύμα και ηθική: Η κουλτούρα του τραπ και η ανερμάτιστη ελληνική νεολαία

Κάποιοι ήταν αδύνατο να κρύψουν ότι δεν μπορούν να ανεχτούν κάτι που μπορεί να μετατρέψει σε είδωλα της ελληνικής νεολαίας Ρομά, Αλβανούς και «ξένους». Κάποιοι άλλοι δεν αντέχουν οτιδήποτε μαζικά δημοφιλές και όπως πάντα υπάρχουν και οι θεματοφύλακες μιας αριστερόστροφης γεροντοκορίστικης ηθικολογίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Irma Vep: «Δεν είναι σειρά, είναι ταινία χωρισμένη σε οχτώ μέρη»

Daily / Irma Vep: «Δεν είναι σειρά, είναι ταινία χωρισμένη σε οχτώ μέρη»

Η νέα μίνι σειρά υψηλού πρεστίζ του HBO με πρωταγωνίστρια την Αλίσια Βικάντερ είναι μια δραματική κομεντί με φόντο τα high end παρασκήνια και τις VIP καταστάσεις που συνοδεύουν μια ύπαρξη στην αιχμή της λαμπερής διασημότητας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Καλοκαίρια με «Αγόρι», «Μανίνα», «Τρουένο» και «Πάττυ»

Daily / Καλοκαίρια με «Αγόρι», «Μανίνα», «Τρουένο» και «Πάττυ»

Χτύπησε βαθιά νοσταλγική φλέβα η αναγγελία της απώλειας του εκδότη κάποιων περιοδικών που αποτελούσαν κάποτε το εικονογραφημένο ευαγγέλιο των ατέλειωτων και ανέμελων καλοκαιριών της προεφηβείας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
adam sadler

Daily / «Hustle»: Νέο τρίποντο από τον Άνταμ Σάντλερ στο γήπεδο του Netflix

Δεν είναι απαραίτητο να αγαπά κανείς το μπάσκετ, κάτι τέτοιο όμως βοηθά σημαντικά στην απόλαυση αυτής της μη υπερβατικής αλλά εξαιρετικά καλοφτιαγμένης δραματικής κομεντί με φόντο τα άδυτα του NBA.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
ντοροθι παρκερ

Shortcut / Η Ντόροθι Πάρκερ δεν ήταν μόνο ατάκες, ευφυολογήματα και Martini

Ένας από τους πολλούς καημούς που τη συνόδεψαν μέχρι το πικρό και μοναχικό της τέλος –χθες συμπληρώθηκαν πενήντα πέντε χρόνια από τον θάνατό της– ήταν ότι το κοινό έμοιαζε να αγνοεί τις έντονες πολιτικές της ευαισθησίες, που μόνο λόγια δεν ήταν.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ Παλεύεται καλύτερα αυτή η πόλη με ποδήλατο ή όχι;

Δημήτρης Πολιτάκης / Παλεύεται καλύτερα αυτή η πόλη με ποδήλατο ή όχι;

Ακόμα και οι ίδιοι οι ποδηλάτες του κέντρου που στα μάτια των υπολοίπων μοιάζουν να παίζουν καθημερινά κορώνα-γράμματα την σωματική τους ακεραιότητα, είναι σα να βράζουν στο ίδιο καζάνι οργής, άγχους και συμπυκνωμένης επιθετικότητας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Ο γάμος με φοβίζει πιο πολύ κι απ’ τον θάνατο», μου είπε γελώντας: Όταν ο Μάρκες συνάντησε την Shakira

Daily / «Ο γάμος με φοβίζει πιο πολύ κι απ’ τον θάνατο», μου είπε γελώντας: Όταν ο Μάρκες συνάντησε την Shakira

Με αφορμή τον χωρισμό Skakira – Πικέ, κάποιοι ανακάλεσαν ένα εξυμνητικό προφίλ που είχε γράψει για την συμπατριώτισσά του ο διάσημος Κολομβιανός νομπελίστας, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ακριβώς πριν από είκοσι χρόνια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Χλωμές αποχρώσεις του μαύρου

Δημήτρης Πολιτάκης / Χλωμές αποχρώσεις του μαύρου

Δεν είναι ότι μας συντάραξε η «εκλογή» κάποιου σαν τον Παναγιώτη Μπαλτάκο στην ηγεσία της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, απλά έχουμε κουραστεί πραγματικά εσχάτως να βλέπουμε σε περίοπτα θεσμικά πόστα τέτοιες κραυγαλέες ακροδεξιές προσωπικότητες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ