Ο Mohammed Baraka εργαζόταν στην αποστολή συνοριακής βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUBam) στη Ράφα από την ίδρυσή της το 2006.
Μετά την έναρξη του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας, μεταφέρθηκε στο Καΐρο με τη βοήθεια της ΕΕ και συνέχισε να εργάζεται εκεί, όπως και άλλοι συνάδελφοί του στη Δυτική Όχθη.
Ωστόσο, φέτος απολύθηκε, όταν η ΕΕ αποφάσισε να κλείσει το γραφείο της στη Ράφα λόγω του πολέμου.
Στην αγωγή που υποβλήθηκε σε δικαστήριο των Βρυξελλών, η δικηγόρος του Baraka, Selma Benkhelifa, τονίζει ότι ο εντολέας της «δεν αμφισβητεί την απόφαση να κλείσει το γραφείο στη Ράφα», καθώς «η κατάσταση ασφαλείας το δικαιολογεί».
Ωστόσο, σημειώνει ότι οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί του, που επίσης εργάζονταν για την EUBam στη Ράφα, «δεν απολύθηκαν, αλλά μεταφέρθηκαν σε άλλες θέσεις» για να συνεχίσουν τη δουλειά τους, κάτι που, σύμφωνα με την αγωγή, αποτελεί «διάκριση με βάση την εθνικότητά του».
Ο βασικός ισχυρισμός του Baraka είναι ότι, ενώ ήταν υπάλληλος σύμφωνα με τη βελγική νομοθεσία, η ΕΕ τον είχε σε «κυλιόμενο» συμβόλαιο ενός έτους, παραβιάζοντας τους εθνικούς νόμους που ορίζουν ότι μετά από τρία συνεχόμενα συμβόλαια οι εργαζόμενοι πρέπει να γίνονται μόνιμοι και να απολαμβάνουν τα αντίστοιχα εργασιακά δικαιώματα.
«Μια διάταξη που επιτρέπει στον εργοδότη να ανανεώνει συμβάσεις ορισμένου χρόνου αντίκειται στη δημόσια πολιτική του Βελγίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης», αναφέρεται στην αγωγή.
Η αγωγή προσθέτει: «Είναι σοκαριστικό ότι ένα ευρωπαϊκό ίδρυμα παρακάμπτει διατάξεις δημόσιας πολιτικής που έχουν σχεδιαστεί για την προστασία των εργαζομένων. Το συμβόλαιο του αιτούντος πρέπει να αναγνωριστεί ως μόνιμο».
Ο Baraka δήλωσε ότι «κατέθεσε αυτήν την αγωγή εξαιτίας της αδικίας που υπέστη».
«Κατά τις πρώτες μέρες του πολέμου στη Γάζα, αντιμετώπιζα, όπως όλοι οι κάτοικοι της Γάζας, ένα άγνωστο και τρομακτικό μέλλον», είπε.
«Όταν μου προσφέρθηκε από την ΕΕ να μεταφερθώ σε ασφαλές μέρος, ως υπάλληλος της ΕΕ που υπηρετούσα για 20 χρόνια, αποδέχτηκα την προσφορά. Αλλά αν ήξερα ότι η μοίρα μου θα ήταν η απόλυση και να με αφήσουν σε ένα μέρος χωρίς άδεια διαμονής ή βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, δεν θα είχα συμφωνήσει ποτέ. Τίποτα από όλα αυτά δεν μου επισημάνθηκε εκ των προτέρων», κατέληξε ο Mohammed Baraka.
Με πληροφορίες από Guardian
