Στο συνοριακό πέρασμα από το Ιράν προς το ιρακινό Κουρδιστάν, εκατοντάδες πολίτες διακρίνονται να εγκαταλείπουν τη χώρα.
Παρά τη χιονόπτωση, Ιρανοί πολίτες είτε πεζοί, είτε με λεωφορεία και φορτηγά εγκαταλείπουν τη χώρα. Τα σύνορα παραμένουν ανοιχτά, ανεξαρτήτως μπλακ άουτ στο διαδίκτυο και των μπλοκαρισμένων τηλεφωνικών γραμμών.
Στην αίθουσα αφίξεων των συνόρων βρίσκονται δεκάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά, πολλοί από τους οποίους επισκέπτονται συγγενείς στο Ιράκ.
Κανείς δεν είπε ότι φεύγει λόγω των διαδηλώσεων, ωστόσο ένας άνδρας, που ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος, περιέγραψε πώς δέχτηκε πλαστικές σφαίρες από τις ιρανικές δυνάμεις την προηγούμενη Παρασκευή.
«Με χτύπησαν στο πρόσωπο επτά σφαίρες», λέει, δείχνοντας μώλωπες και κοψίματα στο πρόσωπό του.
«Ήταν πάνω από το βλέφαρο, στο μέτωπο, στο μάγουλο, στο χείλος, κάτω από το αυτί και κατά μήκος της γνάθου. Έπρεπε να χρησιμοποιήσω ξυραφάκι για να βγάλω μία από αυτές», σημείωσε.
Όπως εξηγεί, δεν ζήτησε ιατρική βοήθεια από φόβο να μην συλληφθεί, ενώ και άλλοι τραυματίες από τις κυβερνητικές επιθέσεις απέφευγαν τη διακομιδή στο νοσοκομείο για τον ίδιο λόγο. Ένας άλλος άνδρας περιέγραψε πως ο γιος του, 12 ή 13 ετών, χτυπήθηκε δύο φορές με ζωντανά πυρά στο πόδι, με μία σφαίρα να παραμένει στο οστό της κνήμης. Οι οικογένειες φοβούνται να πάνε στο νοσοκομείο για να αφαιρεθεί. Το καθεστώς αντιμετωπίζει τις διαδηλώσεις ως απειλή ύπαρξης και η καταστολή φαίνεται να αποδίδει: οι περισσότεροι διαδηλωτές μένουν πλέον στα σπίτια τους, ενώ οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπολογίζουν ότι έχουν χάσει τη ζωή τους περίπου 2.500 άτομα. Παρά την καταστολή, μερικές διαδηλώσεις φαίνεται ότι συνεχίζονται σε περιοχές όπως το Φαρντίς, το Μαλάρντ και τμήματα της Τεχεράνης.
Οι Ιρανοί δεν χρειάζονται βίζα για να περάσουν τα σύνορα, ενώ η κίνηση παραμένει τακτική. Ωστόσο, τα λίγα βίντεο και αναφορές που καταφθάνουν από το Ιράν δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν, καθώς τα διεθνή μέσα δεν έχουν πρόσβαση στη χώρα.
Πίσω από την καταστολή κρύβεται η αδυναμία του καθεστώτος να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες του λαού: οικονομική επιβίωση και ασφάλεια από ξένες επιθέσεις. Όπως λέει μια δασκάλα κοντά στα σύνορα, οι άνθρωποι δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από τα βασικά δικαιώματά τους: σπίτι, αυτοκίνητο και μια κανονική ζωή. «Ο μισθός μου φτάνει δέκα μέρες, και για τις υπόλοιπες πρέπει να δανείζομαι», λέει.
Παρά τη σκληρή καταστολή, η κυβέρνηση επαναβεβαιώνει τον έλεγχο της χώρας, ενώ η λαϊκή δυσαρέσκεια παραμένει. Οι Ιρανοί ζουν πλέον υπό τον φόβο του καθεστώτος, αδυνατώντας να διεκδικήσουν την ευημερία που επιθυμούν.
Με πληροφορίες από BBC
