Ο Μάρτιν Σορτ μίλησε για πρώτη φορά για τον θάνατο της κόρης του, Κάθριν, δηλώνοντας ότι η απώλειά της αποτελεί έναν «εφιάλτη για την οικογένεια».
Η 42χρονη Κάθριν εντοπίστηκε νεκρή στο σπίτι της στο Χόλιγουντ Χιλς στις 23 Φεβρουαρίου και σύμφωνα με τον ιατροδικαστή του Λος Άντζελες, ήταν αυτοκτονία.
Σε συνέντευξή του στην εκπομπή CBS News Sunday Morning, ο διάσημος κωμικός συνέκρινε την απώλεια της κόρης του με εκείνη της συζύγου του, Νάνσι Ντόλμαν, η οποία έφυγε από τη ζωή μετά από μάχη με τον καρκίνο στις ωοθήκες το 2010, σε ηλικία 58 ετών.
Μάρτιν Σορτ: Η εξομολόγηση για την κόρη του
«Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η ψυχική υγεία και ο καρκίνος, όπως αυτός της γυναίκας μου, είναι και οι δύο ασθένειες και κάποιες φορές είναι μη αναστρέψιμες», δήλωσε ο Σορτ και συνέχισε:
«Η κόρη μου πάλεψε για πολύ καιρό με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, με οριακή διαταραχή προσωπικότητας και άλλα, και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, μέχρι που δεν τα κατάφερε. Έτσι, τα τελευταία λόγια της Ναν προς εμένα ήταν: «Μάρτιν, άσε με να φύγω». Και αυτό που έλεγε η [Κάθριν] ήταν: "Μπαμπά, άσε με να φύγω"».
Ο Σορτ αποκάλυψε ότι έχει μια «βαθιά επιθυμία» να βγάλει την «ψυχική υγεία από τις σκιές», ώστε οι άνθρωποι να μην «ντρέπονται» να μιλούν γι' αυτήν.
«Χωρίς να κρυβόμαστε από τη λέξη αυτοκτονία, αλλά αποδεχόμενοι ότι αυτή μπορεί να είναι το τελευταίο στάδιο μιας ασθένειας», εξήγησε.
Επίσης αναφέρθηκε και στην απώλεια στενών φίλων και συγγενών κατά τον τελευταίο χρόνο, συμπεριλαμβανομένης της κουνιάδας του και των φίλων του Ντάιαν Κίτον, Ρομπ και Μισέλ Ράινερ και Κάθριν Ο' Χάρα.
«Είναι συγκλονιστικό. Απλώς πρέπει να εισπνέεις και να εκπνέεις», σημείωσε.
Το ντοκιμαντές στο Netflix για τον Μάρτιν Σορτ
Σύμφωνα με τον Guardian, αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στο Netflix το ντοκιμαντέρ για τη ζωή του, με τίτλο «Marty, Life Is Short».
Το αφιέρωμα καταγράφει πώς ο ηθοποιός βίωσε από νωρίς την απώλεια, χάνοντας τον μεγαλύτερο αδελφό του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα όταν ήταν 12 ετών και πολύ σύντομα τους γονείς του.
Ο Σορτ υπογράμμισε ότι αυτό τον οδήγησε να αναπτύξει «αυτή τη δύναμη επιβίωσης και διαχείρισης του πένθους και μια οπτική πάνω σε αυτό», όπως και το θάρρος να γίνει καλλιτέχνης. «Νομίζω ότι αν έχεις περάσει κάτι τέτοιο, το να μην αρέσεις σε ένα κοινό δεν είναι πλέον και τόσο σημαντικό», κατέληξε.
