Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο στεντόρεια φωνάζουμε για το πόσο ανάρμοστο, πληγωτικό, ανεπίτρεπτο είναι να σχολιάζει κανείς την εξωτερική εμφάνιση ενός ανθρώπου, τα κιλά και το σχήμα του σώματός του. Τώρα που ξέρουμε τι σημαίνει bodyshaming και τι προεκτάσεις έχει, βουτάμε τη γλώσσα στο μυαλό εκατό φορές πριν μιλήσουμε ή πριν αποφασίσουμε να ξεστομίσουμε ένα προσβλητικό "αστειάκι".
Τη στιγμή που διάφοροι Ιησουίτες της καλής υγείας χρησιμοποιούν το βάρος (μας) ως υγειόμετρο, την ίδια εκείνη στιγμή, οι ίδιοι είναι που δίνουν αφορμή και σε άλλους απροκάλυπτα κακοήθεις να βγάζουν συμπεράσματα για τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου με μοναδικό κριτήριο το νούμερο που εμφανίζεται στη ζυγαριά του.
Πριν από μία 20ετία, το αναμενόμενο ήταν να κριθεί κάποιος διάσημος (συνήθως γυναίκα) επειδή πάχυνε – η Μπρίτνεϊ Σπίαρς, η Κριστίνα Αγκιλέρα, η Κέιτ Γουίνσλετ, η Τζέσικα Σίμπσον, η Κίρστι Άλλεϊ είδαν την καριέρα τους να κάνει διαδρομές καρδιογραφήματος: όταν έβαζαν κιλά υφίστανται χλεύη και πτώση, όταν τα έχαναν και επέστρεφαν γυμνασμένες και αδύνατες, τα media έγραφαν για «δυνατό comeback». Οι συνήθεις αηδίες που συνοδεύουν την κουλτούρα του bodyshaming.
Ευλογημένη πολιτική ορθότητα που τα έλυσες ή έστω τα φώτισες όλα αυτά! Ή μήπως όχι;
Όταν στους πρόσφατους, πρωτοφανείς για πρώην Πρόεδρο των ΗΠΑ νομικούς μπελάδες του Ντόναλντ Τραμπ δόθηκαν στη δημοσιότητα τα πλήρη στοιχεία του –μαζί με την ιστορική πλέον φωτογραφία του στη «στενή»- τα social media γέμισαν από χολερικά σχόλια για το βάρος ενός τύπου που, ναι, έτυχε να είναι πρώην POTUS, και, ναι, δεν το κρύβει, καταναλώνει άφθονο junk food.
Ο κόσμος γέλασε που ο πανίσχυρος Τραμπ κρύβει το πραγματικό του βάρος –δήλωσε μόλις 98 κιλά...- και αρκετοί δημοσιογράφοι έκαναν μία εξαίρεση στην πολιτικώς ορθή στάση τους και γέλασαν κι αυτοί με τον ισχυρισμό.
Όμως, γιατί συμβαίνει αυτή η εξαίρεση; Μήπως η πολιτική ορθότητα έχει νόημα και περνάει ως «νόμισμα» μόνο για τις απλές ζωές των κοινών θνητών; Μήπως η επίδρασή της αχρηστεύεται όταν έχει να κάνει με ισχυρούς ή κάτι μας διαφεύγει για την κουλτούρα της απαλοιφής όλων των προβληματικών συμπεριφορών αυτού του κόσμου;
Και επίσης, γιατί μας ενδιαφέρει πόσα κιλά είναι ο Τραμπ; Γιατί έχει τόση σημασία πόσο ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι ζύγιζε εκείνο το ιστορικό βράδυ στη φυλακή της κομητείας Φούλτον και ενώ οι δημοσιογράφοι περίμεναν με (γλυκιά) αγωνία τη δημοσίευση της φωτογραφίας του, το αρχείο με αριθμό P01135809, στο οποίο ο μεγιστάνας δήλωσε 1,80 μ. ύψος και 98 κιλά βάρος;
Σύμφωνα με πολυάριθμα αμερικανικά δημοσιεύματα, η τελευταία φορά που αναφέρθηκε δημόσια το βάρος του Τραμπ ήταν το 2018, όταν ο τότε γιατρός του Λευκού Οίκου Ρόνι Τζάκσον δήλωσε ότι ο Τραμπ ήταν σε «άριστη σωματική και ψυχική υγεία» και ότι τον βρήκε στα 108 κιλά (σ.σ.: για την ακρίβεια, ο Τζάκσον είχε κάνει λόγο για 239 pounds). Ούτε τότε είχε γίνει πιστευτό το νούμερο που αναφερόταν στο σωματικό βάρος του Τραμπ.
Άλλωστε, οι φωτογραφίες του –ειδικά αυτές στις οποίες δεν φορά κοστούμι, πάντα θεωρούνταν εξαιρετικά «φλύαρες» για την πραγματική σωματική διάπλαση του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ. Τότε μάλιστα ήταν που αρκετά trolls των Δημοκρατικών επεσήμαιναν με λίγη έξτρα μοχθηρία ότι ο Τζάκσον έδινε στοιχεία βάρους και ύψους που έβαζαν βολικά τον δείκτη μάζας σώματος του Τραμπ στο 29,9, λίγο πιο κάτω δηλαδή από το όριο του 30,0 που για τους επιστήμονες είναι το όριο για την παχυσαρκία. Τότε –όπως και τώρα- οι χρήστες των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης φρόντισαν να κάνουν την έρευνά τους και να δημοσιεύουν φωτογραφίες του Τραμπ δίπλα σε γυμνασμένους αθλητές που υποτίθεται ότι είχαν τον ίδιο ΔΜΣ...
Βέβαια, εδώ οι αντιδράσεις έχουν να κάνουν με το προφανές ψέμα. Αντιδράσεις οι οποίες αυξήθηκαν σε ένταση όταν οι New York Times έσπευσαν να αποκαλύψουν ότι τα στοιχεία που δόθηκαν μέσα από τη φυλακή, δόθηκαν βάσει των όσων είπε ο Τραμπ και όχι κάποιος γιατρός. «Η σχετική φόρμα στοιχείων λέγεται ότι συμπληρώθηκε από βοηθούς του Τραμπ και όχι από υπαλλήλους της φυλακής», ανέφεραν χαρακτηριστικά οι Times.
Κατά άλλους, αυτό αποκαλύπτει τη βαθιά, χρόνια ανασφάλεια του Τραμπ αναφορικά με την εξωτερική του εμφάνιση. Αν και πρόκειται για κάποιον που δεν πρόκειται ποτέ να αντιμετωπίσει διακρίσεις λόγω του βάρους του, κάποιον που δεν θα δυσκολευτεί ποτέ να βρει ρούχα στο μέγεθός του όσα κιλά κι αν φτάσει. Η οικονομική του δύναμη δεν θα τον αφήσει ποτέ να ζήσει τη δυσφορία του στριμώγματος σε ένα κάθισμα οικονομικής θέσης κάποιας αεροπορικής εταιρείας. Επίσης, είναι κάποιος που μπορεί να λέει ό,τι του καπνίσει –ότι το junk food είναι υγιεινό και ότι η σωματική άσκηση μπορεί να σε στείλει ντουγρού στα επείγοντα- χωρίς να χρειαστεί να υποστεί τις συνέπειες των λεγομένων του.
Επίσης, είναι κάποιος που απεχθάνεται τους χοντρούς ανθρώπους και λατρεύει να τους χλευάζει κατάμουτρα, δημοσίως, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής και συναίσθησης. Ωραία, ωστόσο, απαντούν όλα αυτά στη δύναμη με την οποία η πολιτική ορθότητα πάει περίπατο, όταν τον συναντά; Δικαιολογούνται όλα αυτά τα χθόνια tweets για το σωματικό του βάρος και την εμφάνισή του, συνολικά; Οι αναγωγές για την προσωπικότητά του βάσει των χαρακτηριστικών του σώματος και του προσώπου του;
Φυσικά και όχι. Πολιτική ορθότητα a la cart δεν υπάρχει, ούτε η κουλτούρα της λειτουργεί σε τεύχη και ανά περίπτωση. Απλώς, η εξίσωση ανθρώπων > πολιτικής ορθότητας είναι διαδικασία σε εξέλιξη.
Και κυρίως, ο Τραμπ τυγχάνει να είναι –ως άνθρωπος και πρώην θεσμικός παράγων- εκείνος που φρόντισε να την ποδοπατήσει περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλο. Αν λάβει κανείς όλα αυτά υπ’ όψιν –και κυρίως το πώς ο Τραμπ μέσα στα χρόνια έχει καταφερθεί και ασχημονήσει εναντίον γυναικών, μαύρων, μειονοτήτων και αδύναμων- (και για να είμαστε ειλικρινείς;) και λίγα «άκουσε» για τον ισχυρισμό των 98 κιλών. Αλλά αυτό μπροστά στα απείρως σοβαρότερα για τα οποία κατηγορείται, μοιάζουν με κρύο αστείο, όπως εκείνα που του αρέσουν.
Με στοιχεία από New York Times. Intelligencer
