Επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το αλκοόλ αλλά και πολλά ναρκωτικά, όπως οι αμφεταμίνες και η ψιλοκυβίνη (ψυχεδελικά μανιτάρια), δεν αυξάνουν τη δημιουργικότητα εν αντιθέσει με τη λαϊκή πεποίθηση των τελευταίων δεκαετιών.
«Η δημιουργικότητα είναι ένα από τα σημαντικότερα θέματα που έχουν σχέση με την Ψυχολογία. Δεν κάνουν τίποτα για τη δημιουργικότητα. Οι άνθρωποι δεν επωφελούνται από αυτό, δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα», δήλωσε ο καθηγητής Πολ Χάνελ από το τμήμα Ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Essex. «Αυτό που ακούμε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι άνθρωποι που ενισχύουν με επιτυχία τη δημιουργικότητά τους χρησιμοποιώντας ναρκωτικά, αλλά δεν ακούμε για τα παραδείγματα όπου κάποιος πήρε ναρκωτικά και λιποθύμησε και ως εκ τούτου η δημιουργικότητά του ήταν χαμηλότερη», πρόσθεσε.
Οι ερευνητές, από το Πανεπιστήμιο του Essex και το Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου, μελέτησαν εκατοντάδες επιστημονικά papers για να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους. Μια πρόσθετη επιστημονική μελέτη που δημοσιεύθηκε μετά την εργασία τους διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που έπαιρναν ψιλοκυβίνη (η οποία φέρεται να είναι δημοφιλής για τις δημιουργικές της επιδράσεις) αισθάνονταν ότι ήταν πιο δημιουργικοί ενώ έπαιρναν το ναρκωτικό, αλλά στην πραγματικότητα είχαν χαμηλότερες επιδόσεις σε σχέση με τη νηφάλια κατάσταση.
Η Τζένιφερ Χάασε που συμμετείχε στη μελέτη για το Πανεπιστήμιο Humboldt, δήλωσε: «Οι ιδέες που δημιουργούνται υπό την επήρεια συχνά φαίνονται ασύνδετες ή ακατάλληλες αργότερα. Δεδομένων των πολυάριθμων παρενεργειών που σχετίζονται με τη χρήση ναρκωτικών, είναι επιστημονικά αβάσιμο να συστήνεται η κατανάλωσή τους για την επιδίωξη της αυξημένης δημιουργικής απόδοσης».
Ωστόσο, η Χάνελ αναγνώρισε ότι μπορεί να υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα πλαίσια στα οποία τα ναρκωτικά ενισχύουν τη δημιουργικότητα, για παράδειγμα, αν έχετε ένα όραμα με παραισθησιογόνα και ζωγραφίζετε μια όμορφη εικόνα εμπνευσμένη από αυτό.
Η Ρόνα Κραν, αναπληρώτρια καθηγήτρια αμερικανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, δήλωσε ότι η ρομαντική άποψη του εθισμένου καλλιτέχνη προέρχεται από μια κοινωνικά συντηρητική μεταπολεμική κουλτούρα και αποτελεί όλο και περισσότερο παρελθόν.
Οι περισσότεροι συγγραφείς του 20ού αιώνα δεν ήταν εθισμένοι στο αλκοόλ ή στα ναρκωτικά, είπε, ωστόσο η «πολιτιστική εμμονή» στην έμπνευση που έρχεται από τα ναρκωτικά ή το αλκοόλ «ρομαντικοποιήθηκε» την κουλτούρα των καφέ στο Παρίσι της δεκαετίας του 1920 έως την αντικουλτούρα της δεκαετίας του 60 και την πανκ σκηνή στις δεκαετίες του 1970 και του 80.
Με πληροφορίες από Guardian
