Μπορεί να μην παράγουν μουσικές επιτυχίες, ωστόσο οι χιμπατζήδες έχουν ρυθμό, όπως αποκαλύπτει νέα έρευνα και ρίχνει φως στην εξελικτική πορεία της μουσικής μέχρι σήμερα.
Οι επιστήμονες είχαν ήδη διαπιστώσει ότι οι χιμπατζήδες χτυπούν τους κορμούς των δέντρων για να επικοινωνούν μεταξύ τους, με το καθένα να έχει το δικό του μοναδικό «στυλ».
Ωστόσο, παρέμενε ασαφές αν οι ρυθμοί αυτοί είναι τυχαίοι ή όχι.
Τώρα, οι ερευνητές αναφέρουν ότι όχι μόνο έχουν ρυθμό οι χιμπατζήδες, αλλά πως αυτός διαφέρει μεταξύ των υποειδών.
Η ομάδα των ερευνητών αναφέρει ότι τα στοιχεία ρίχνουν φως στις εξελικτικές ρίζες ενός χαρακτηριστικού που βρίσκεται στον πυρήνα της ανθρώπινης κοινωνικής συμπεριφοράς, από τη συνομιλία μέχρι τη δημιουργία μουσικής.
«[Τα ευρήματα] αποτελούν ένδειξη ότι εκείνα τα βασικά δομικά στοιχεία [του ρυθμού] που έχουμε χρησιμοποιήσει σε όλη μας την κοινωνική συμπεριφορά και τη μουσική υπήρχαν ήδη στον κοινό μας πρόγονο», δήλωσε η καθηγήτρια Catherine Hobaiter, επικεφαλής συγγραφέας της έρευνας από το Πανεπιστήμιο του St Andrews.
Η μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Current Biology, αποκαλύπτει πώς η ομάδα μελέτησε 371 ήχους από 47 χιμπατζήδες σε έξι πληθυσμούς που ανήκουν σε δύο υποείδη - τους ανατολικούς και δυτικούς χιμπατζήδες.
Η ομάδα συνέκρινε τα χτυπήματα με τυχαία μοτίβα κρούσης και διαπίστωσε ότι όλοι οι χιμπατζήδες είχαν συγχρονισμό, ο οποίος δεν ήταν καθόλου τυχαίος. «Είχαν προβλεψιμότητα. Και όταν υπάρχει προβλεψιμότητα, αυτό είναι πολύ ισχυρή ένδειξη ότι υπάρχει ρυθμός», σημείωσε η Hobaiter.
Στη συνέχεια, οι ερευνητές συνέκριναν τους ήχους των δύο υποειδών και διαπίστωσαν ότι οι δυτικοί χιμπατζήδες χτυπούν με ίσα διαστήματα μεταξύ των χτυπημάτων - σαν τον ήχο του ρολογιού - ενώ οι ανατολικοί εναλλάσσουν πιο σύντομα και πιο μακρά διαστήματα, δημιουργώντας έναν ρυθμό που θυμίζει «σουίνγκ».
Ωστόσο, οι δυτικοί χιμπατζήδες χρησιμοποιούν περισσότερα χτυπήματα για να παράγουν ήχους σε σχέση με τους ανατολικούς, παρότι η διάρκεια των επεισοδίων είναι ίδια, κάτι που υποδηλώνει ότι παίζουν με ταχύτερο τέμπο.
Επιπλέον, οι ανατολικοί και οι δυτικοί χιμπατζήδες χτυπούν σε διαφορετικά σημεία κατά τη διάρκεια των λεγόμενων κραυγών «pant-hoot».
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι παραμένει ασαφές γιατί τα υποείδη των χιμπατζήδων χτυπούν με διαφορετικούς ρυθμούς, επισημαίνοντας ότι δεν φαίνεται να οφείλεται σε οικολογικούς παράγοντες.
Η Hobaiter υποστηρίζει ότι μπορεί να σχετίζεται με κοινωνικές διαφορές, σημειώνοντας πως οι ανατολικοί χιμπατζήδες είναι πιο επιθετικοί μεταξύ τους ή ίσως ότι χρειάζονται να μοιράζονται πιο λεπτομερείς πληροφορίες.
Πρόσθεσε ότι παρόλο που οι χιμπατζήδες δεν παράγουν ανθρώπινα μουσικά μοτίβα, οι ήχοι που παράγουν μοιράζονται ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά της μουσικής, κάτι που πάει την εξέλιξή της πολύ πιο πίσω στον χρόνο.
«Πριν οι άνθρωποι γίνουν άνθρωποι – πριν 6 ή 7 εκατομμύρια χρόνια – οι πίθηκοι που περιπλανιόνταν και τελικά εξελίχθηκαν σε χιμπατζήδες και ανθρώπους πιθανόν είχαν κάποια βασικά δομικά στοιχεία του ρυθμού», σημειώνει η Hobaiter.
Με πληροφορίες από Guardian
